ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ರಾತ್ರೌ ಚೇನ್ದ್ರಧನುಃ ಪಶ್ಯೇದ್ ದಿವಾ ನಕ್ಷತ್ರಮಣ್ಡಲಮ್ ಪರನೇತ್ರೇಷು ಚಾತ್ಮಾನಂ ನ ಪಶ್ಯೇನ್ನ ಸ ಜೀವತಿ

ಯಾರಾದರೂ ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಧನುಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಅಥವಾ ಹಗಲು ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ವಲಯವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಅಥವಾ ಇತರರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ಕಾಣದೆ ಹೋದರೆ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬದುಕಿಲ್ಲ.

ನೇತ್ರಮೇಕಂ ಸ್ರವೇದ್ಯಸ್ಯ ಕರ್ಣೌ ಸ್ಥಾನಾಚ್ಚ ಭ್ರಶ್ಯತಃ ವಕ್ರಾ ಚ ನಾಸಾ ಭವತಿ ವಿಜ್ಞೇಯೋ ಗತಜೀವಿತಃ

ಯಾರೊಬ್ಬರ ಒಂದು ಕಣ್ಣು ನೀರು ಹರಿಸಿದರೆ, ಅಥವಾ ಕಿವಿಗಳು ತನ್ನ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಬಿದ್ದರೆ, ಅಥವಾ ಮೂಗು ವಕ್ರವಾಗಿದರೆ, ಅವರ ಜೀವ ಹೋಗಿಹೋದಂತೆ ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಯಸ್ಯ ಕೃಷ್ಣಾ ಖರಾ ಜಿಹ್ವಾ ಪದ್ಮಾಭಾಸಂ ಚ ವೈ ಮುಖಮ್ ಗಣ್ಡೇ ವಾ ಪಿಣ್ಡಿಕಾರಕ್ತೇ ತಸ್ಯ ಮೃತ್ಯುರುಪಸ್ಥಿತಃ

ಯಾರ ನಾಲಿಗೆ ಕಪ್ಪಾಗಿಯೂ, ದಪ್ಪವಾಗಿಯೂ ಇದ್ದರೆ, ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕಮಲದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಅಥವಾ ಗಂಡದ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪು ಉಬ್ಬು ಇದ್ದರೆ, ಅವರ ಮರಣ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದೆ.

ಮುಕ್ತಕೇಶೋ ಹಸಂಶ್ಚೈವ ಗಾಯನ್ನೃತ್ಯಂಶ್ ಚ ಯೋ ನರಃ ಯಾಮ್ಯಾಮಭಿಮುಖಂ ಗಚ್ಛೇತ್ ತದನ್ತಂ ತಸ್ಯ ಜೀವಿತಮ್

ಯಾರು ಕೂದಲು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ನಗುತ್ತಾ, ಹಾಡುತ್ತಾ, ಕುಣಿಯುತ್ತಾ ದಕ್ಷಿಣದ ಕಡೆಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಜೀವನ ಅಂತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಯಸ್ಯ ಶ್ವೇತಘನಾಭಾಸಾ ಶ್ವೇತಸರ್ಷಪಸಂನಿಭಾ ಶ್ವೇತಾ ಚ ಮೂರ್ತಿರ್ಹ್ಯಸಕೃತ್ ತಸ್ಯ ಮೃತ್ಯುರುಪಸ್ಥಿತಃ

ಯಾರ ರೂಪ ಸತತವಾಗಿ ಬಿಳಿಯ ದಟ್ಟವಾದ ಮೋಡದಂತೆ ಅಥವಾ ಬಿಳಿ ಸಾಸಿವೆ ಕಾಳಿನಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅಥವಾ ಅವರ ದೇಹ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬಿಳಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರ ಮರಣ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದೆ.

ಉಷ್ಟ್ರಾ ವಾ ರಾಸಭಾ ವಾಭಿಯುಕ್ತಾಃ ಸ್ವಪ್ನೇ ರಥೇ ಶುಭಾಃ ಯಸ್ಯ ಸೋ ಽಪಿ ನ ಜೀವೇತ್ತು ದಕ್ಷಿಣಾಭಿಮುಖೋ ಗತಃ

ಯಾರಾದರೂ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ರಥಕ್ಕೆ ಒಂಟೆ ಅಥವಾ ಕತ್ತೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಮತ್ತು ಅವರು ದಕ್ಷಿಣದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದರೆ, ಅವರು ಬದುಕಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ದ್ವೇ ವಾಥ ಪರಮೇ ಽರಿಷ್ಟೇ ಏಕೀಭೂತಃ ಪರಂ ಭವೇತ್ ಘೋಷಂ ನ ಶೃಣುಯಾತ್ಕರ್ಣೇ ಜ್ಯೋತಿರ್ ನೇತ್ರೇ ನ ಪಶ್ಯತಿ

ಎರಡು ಅಥವಾ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಾನಕ ಅಪಶಕುನುಗಳು ಒಬ್ಬರಲ್ಲೇ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಅವರು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳದೆ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಬೆಳಕನ್ನು ಕಾಣದೆ ಹೋದರೆ, ಅದು ಭಯಾನಕ ಸೂಚನೆ.

ಶ್ವಭ್ರೇ ಯೋ ನಿಪತೇತ್ಸ್ವಪ್ನೇ ದ್ವಾರಂ ಚಾಪಿ ಪಿಧೀಯತೇ ನ ಚೋತ್ತಿಷ್ಠತಿ ಯಃ ಶ್ವಭ್ರಾತ್ ತದನ್ತಂ ತಸ್ಯ ಜೀವಿತಮ್

ಯಾರಾದರೂ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದರೆ, ಅಥವಾ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟರೆ, ಮತ್ತು ಅವರು ಆ ಗುಂಡಿಯಿಂದ ಹೊರಬರದೆ ಹೋದರೆ, ಅವರ ಜೀವನ ಅಂತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮುಖಸ್ಯ ಶೋಷಃ ಸುಷಿರಾ ಚ ನಾಭಿರತ್ಯುಷ್ಣಮೂತ್ರೋ ವಿಷಮಸ್ಥ ಏವ

ಬಾಯಲ್ಲಿ ಒಣತೆ, ನಾಭಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿರುವುದು, ಮೂತ್ರ ತುಂಬಾ ಬಿಸಿಯಾಗಿರುವುದು—ಇಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸ್ಥಿತಿ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿದೆ.

ದಿವಾ ವಾ ಯದಿ ವಾ ರಾತ್ರೌ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಂ ಯೋ ನಿಹನ್ಯತೇ ಹನ್ತಾರಂ ನ ಚ ಪಶ್ಯೇಚ್ಚ ಸ ಗತಾಯುರ್ನ ಜೀವತಿ

ಯಾರಾದರೂ ಹಗಲು ಅಥವಾ ರಾತ್ರಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಕೊಂದವನನ್ನು ನೋಡದೆ ಹೋದರೆ, ಅವರ ಜೀವ ಹೋಗಿದೆ, ಅವರು ಬದುಕಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಅಗ್ನಿಪ್ರವೇಶಂ ಕುರುತೇ ಸ್ವಪ್ನಾನ್ತೇ ಯಸ್ತು ಮಾನವಃ ಸ್ಮೃತಿಂ ನೋಪಲಭೇಚ್ಚಾಪಿ ತದನ್ತಂ ತಸ್ಯ ಜೀವಿತಮ್

ಯಾರು ಕನಸಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ನೆನಪು ಸಿಗದೆ ಹೋದರೆ, ಅವರ ಜೀವನ ಅಂತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಯಸ್ತು ಪ್ರಾವರಣಂ ಶುಕ್ಲಂ ಸ್ವಕಂ ಪಶ್ಯತಿ ಮಾನವಃ ಕೃಷ್ಣಂ ರಕ್ತಮಪಿ ಸ್ವಪ್ನೇ ತಸ್ಯ ಮೃತ್ಯುರುಪಸ್ಥಿತಃ

ಯಾರು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬಿಳಿ, ಕಪ್ಪು ಅಥವಾ ಕೆಂಪು ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಮರಣ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದೆ.

ಅರಿಷ್ಟೇ ಸೂಚಿತೇ ದೇಹೇ ತಸ್ಮಿನ್ಕಾಲ ಉಪಸ್ಥಿತೇ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಖೇದಂ ವಿಷಾದಂ ಚ ಉಪೇಕ್ಷೇದ್ ಬುದ್ಧಿಮಾನ್ ನರಃ

ಈ ರೀತಿ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅಪಶಕುನುಗಳು ಕಂಡುಬಂದಾಗ ಮತ್ತು ಕಾಲ ಹತ್ತಿರವಾದಾಗ, ಬುದ್ಧಿವಂತನು ದುಃಖವನ್ನೂ, ನಿರಾಶೆಯನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾಗಿರಬೇಕು.

ಪ್ರಾಚೀಂ ವಾ ಯದಿ ವೋದೀಚೀಂ ದಿಶಂ ನಿಷ್ಕ್ರಮ್ಯ ವೈ ಶುಚಿಃ ಸಮೇ ಽತಿಸ್ಥಾವರೇ ದೇಶೇ ವಿವಿಕ್ತೇ ಜನ್ತುವರ್ಜಿತೇ

ಪೂರ್ವ ಅಥವಾ ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಸ್ವಚ್ಛವಾದ, ಸಮತಟ್ಟಾದ, ತುಂಬಾ ಸ್ಥಿರವಾದ, ಏಕಾಂತವಾದ, ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು.

ಉದಙ್ಮುಖಃ ಪ್ರಾಙ್ಮುಖೋ ವಾ ಸ್ವಸ್ಥಶ್ ಚಾಚಾನ್ತ ಏವ ಚ ಸ್ವಸ್ತಿಕೇನೋಪವಿಷ್ಟಸ್ತು ನಮಸ್ಕೃತ್ವಾ ಮಹೇಶ್ವರಮ್

ಉತ್ತರ ಅಥವಾ ಪೂರ್ವಮುಖವಾಗಿ, ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿಯೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿಯೂ, ಸ್ವಸ್ತಿಕಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಸಮಕಾಯಶಿರೋಗ್ರೀವೋ ಧಾರಯನ್ ನಾವಲೋಕಯೇತ್ ಯಥಾ ದೀಪೋ ನಿವಾತಸ್ಥೋ ನೇಙ್ಗತೇ ಸೋಪಮಾ ಸ್ಮೃತಾ

ದೇಹ, ತಲೆ ಮತ್ತು ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಇಟ್ಟು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೋಡದೆ, ಗಾಳಿಯಿಲ್ಲದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ದೀಪ ಹಬ್ಬದಂತೆ ಅಚಲವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಪ್ರಾಗುದಕ್ಪ್ರವಣೇ ದೇಶೇ ತಥಾ ಯುಞ್ಜೀತ ಶಾಸ್ತ್ರವಿತ್ ಕಾಮಂ ವಿತರ್ಕಂ ಪ್ರೀತಿಂ ಚ ಸುಖದುಃಖೇ ಉಭೇ ತಥಾ

ಪೂರ್ವ ಅಥವಾ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಇಳಿಜಾರಿರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ತಿಳಿದವನು, ಆಸೆ, ಸಂಶಯ, ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ದುಃಖ ಎರಡನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

ನಿಗೃಹ್ಯ ಮನಸಾ ಸರ್ವಂ ಶುಕ್ಲಂ ಧ್ಯಾನಮ್ ಅನುಸ್ಮರೇತ್ ಘ್ರಾಣೇ ಚ ರಸನೇ ನಿತ್ಯಂ ಚಕ್ಷುಷೀ ಸ್ಪರ್ಶನೇ ತಥಾ

ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಶುದ್ಧವಾದ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಸದಾ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮೂಗಿನಲ್ಲಿ, ನಾಲಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಅದನ್ನು ನೆನೆಸಬೇಕು.

ಶ್ರೋತ್ರೇ ಮನಸಿ ಬುದ್ಧೌ ಚ ತತ್ರ ವಕ್ಷಸಿ ಧಾರಯೇತ್ ಕಾಲಕರ್ಮಾಣಿ ವಿಜ್ಞಾಯ ಸಮೂಹೇಷ್ವೇವ ನಿತ್ಯಶಃ

ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಬೇಕು. ಕಾಲ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ತಿಳಿದು, ಎಲ್ಲ ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸದಾ ಅದನ್ನು ನೆನೆಸಬೇಕು.

ದ್ವಾದಶಾಧ್ಯಾತ್ಮಮಿತ್ಯೇವಂ ಯೋಗಧಾರಣಮುಚ್ಯತೇ ಶತಮರ್ಧಶತಂ ವಾಪಿ ಧಾರಣಾಂ ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಧಾರಯೇತ್

ಹೀಗೆ, ಹನ್ನೆರಡು ವಿಧದ ಆಂತರಿಕ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಯೋಗಧಾರಣೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಶತ ಬಾರಿ ಅಥವಾ ಐವತ್ತಾರು ಬಾರಿ ಆ ಧಾರಣೆಯನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಬೇಕು.

ಖಿನ್ನಸ್ಯ ಧಾರಣಾಯೋಗಾದ್ ವಾಯುರೂರ್ಧ್ವಂ ಪ್ರವರ್ತತೇ ತತಶ್ಚಾಪೂರಯೇದ್ ದೇಹಮ್ ಓಙ್ಕಾರೇಣ ಸಮನ್ವಿತಃ

ಯಾವನು ಧಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಮಿಸಿ ದಣಿದನಾಗುತ್ತಾನೋ, ಅವನ ಉಸಿರು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಅವನು ಓಂ ಎಂಬ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ದೇಹವನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ತಥೌಂಕಾರಮಯೋ ಯೋಗೀ ಅಕ್ಷರೇ ತ್ವಕ್ಷರೀ ಭವೇತ್ ಅತ ಊರ್ಧ್ವಂ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಓಙ್ಕಾರಪ್ರಾಪ್ತಿಲಕ್ಷಣಮ್

ಹೀಗೆ, ಯೋಗಿಯು ಓಂನಿಂದ ಕೂಡಿರುವವನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಅವಿನಾಶಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವಿನಾಶಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಈಗ ನಾನು ಓಂನ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯ ಲಕ್ಷಣವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಏಷ ತ್ರಿಮಾತ್ರೋ ವಿಜ್ಞೇಯೋ ವ್ಯಞ್ಜನಂ ಚಾತ್ರ ಚೇಶ್ವರಃ ಪ್ರಥಮಾ ವಿದ್ಯುತೀ ಮಾತ್ರಾ ದ್ವಿತೀಯಾ ತಾಮಸೀ ಸ್ಮೃತಾ

ಇದು ಮೂರು ಮಾಪದಗಳೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಇಲ್ಲಿ ವ್ಯಂಜನವೇ ಈಶ್ವರನು. ಮೊದಲ ಮಾಪದವು ಮಿಂಚಿನಂತಿದೆ, ಎರಡನೆಯದು ತಾಮಸಿಕ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ತೃತೀಯಾಂ ನಿರ್ಗುಣಾಂ ಚೈವ ಮಾತ್ರಾಮಕ್ಷರಗಾಮಿನೀಮ್ ಗಾನ್ಧಾರೀ ಚೈವ ವಿಜ್ಞೇಯಾ ಗಾನ್ಧಾರಸ್ವರಸಂಭವಾ

ಮೂರನೆಯ ಮಾಪದವು ಗುಣರಹಿತವಾಗಿದ್ದು, ಅವಿನಾಶಿಯ ಕಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಗಾಂಧಾರೀ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು, ಅದು ಗಾಂಧಾರ ಸ್ವರದಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗಿದೆ.

ಪಿಪೀಲಿಕಾಗತಿಸ್ಪರ್ಶಾ ಪ್ರಯುಕ್ತಾ ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಲಕ್ಷ್ಯತೇ ಯಥಾ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಓಙ್ಕಾರಃ ಪ್ರತಿನಿರ್ಯಾತಿ ಮೂರ್ಧನಿ

ಎಲೆ ಹಕ್ಕಿಯ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸ್ಪರ್ಶದಂತೆ ಇದನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಅನುಭವಿಸಬಹುದು. ಹೇಗೆ ಓಂ ಶಬ್ದವನ್ನು ನೆನೆಸಿದರೆ, ಅದು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ತಥೌಂಕಾರಮಯೋ ಯೋಗೀ ತ್ವ್ ಅಕ್ಷರೀ ತ್ವಕ್ಷರೀ ಭವೇತ್ ಪ್ರಣವೋ ಧನುಃ ಶರೋ ಹ್ಯಾತ್ಮಾ ಬ್ರಹ್ಮಲಕ್ಷಣಮುಚ್ಯತೇ

ಹೀಗೆ, ಯೋಗಿಯು ಓಂನಿಂದ ಕೂಡಿರುವವನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅವಿನಾಶಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವಿನಾಶಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಣವವೇ ಧನುಸ್ಸು, ಆತ್ಮವೇ ಬಾಣ, ಬ್ರಹ್ಮವೇ ಗುರಿಯೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಅಪ್ರಮತ್ತೇನ ವೇದ್ಧವ್ಯಂ ಶರವತ್ ತನ್ಮಯೋ ಭವೇತ್ ಓಮಿತ್ಯೇಕಾಕ್ಷರಂ ಹ್ಯೇತದ್ ಗುಹಾಯಾಂ ನಿಹಿತಂ ಪದಮ್

ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಬಾಣದಂತೆ ಅದನ್ನು ತಲುಪಬೇಕು; ಅವನು ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಬೇಕು. ಓಂ ಎಂಬ ಏಕಾಕ್ಷರವು ಹೃದಯಗುಹೆಯೊಳಗಿನ ಗುಪ್ತವಾದ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ.

ಓಮಿತ್ಯೇತತ್ತ್ರಯೋ ಲೋಕಾಸ್ ತ್ರಯೋ ವೇದಾಸ್ತ್ರಯೋ ಽಗ್ನಯಃ ವಿಷ್ಣುಕ್ರಮಾಸ್ತ್ರಯಸ್ತ್ವೇತೇ ಋಕ್ಸಾಮಾನಿ ಯಜೂಂಷಿ ಚ

'ಓಂ' ಎಂಬುದು ಮೂರು ಲೋಕಗಳು, ಮೂರು ವೇದಗಳು, ಮೂರು ಅಗ್ನಿಗಳು; ಇವು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆಗಳು, ಹಾಗೂ ಋಕ್, ಸಾಮ, ಯಜುಸ್ಸುಗಳೂ ಆಗಿವೆ.

ಮಾತ್ರಾ ಚಾರ್ಧಂ ಚ ತಿಸ್ರಸ್ತು ವಿಜ್ಞೇಯಾಃ ಪರಮಾರ್ಥತಃ ತತ್ಪ್ರಯುಕ್ತಸ್ತು ಯೋ ಯೋಗೀ ತಸ್ಯ ಸಾಲೋಕ್ಯಮಾಪ್ನುಯಾತ್

ಮೂರು ಮಾಪದಗಳು ಮತ್ತು ಅರ್ಧ ಮಾಪವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಯೋಗಿಗೆ ಆ ಲೋಕದ ಐಕ್ಯತೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ.