ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ನ ಹ್ಯೇನಂ ಪ್ರಸ್ಥಿತಂ ಕಶ್ಚಿದ್ ಗಚ್ಛನ್ತಮ್ ಅನುಗಚ್ಛತಿ ಯದನೇನ ಕೃತಂ ಕರ್ಮ ತದೇನಮನುಗಚ್ಛತಿ

ಯಾರೂ ತನ್ನ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವವನ ಜೊತೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮ ಮಾತ್ರ ಅವನ ಜೊತೆ ಬರುತ್ತದೆ.

ತೇ ನಿತ್ಯಂ ಯಮವಿಷಯೇಷು ಸಮ್ಪ್ರವೃತ್ತಾಃ ಕ್ರೋಶನ್ತಃ ಸತತಮನಿಷ್ಟಸಂಪ್ರಯೋಗೈಃ ಶುಷ್ಯನ್ತೇ ಪರಿಗತವೇದನಾಃ ಶರೀರಾ ಬಹ್ವೀಭಿಃ ಸುಭೃಶಮನನ್ತಯಾತನಾಭಿಃ

ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಯಮನ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ, ಸದಾ ಅಸಮಾಧಾನಕರ ಸಂಗಡಿಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಅವರ ದೇಹಗಳು ನೋವಿನಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಅನೇಕ ಭಯಾನಕ ಮತ್ತು ಕೊನೆ ಇಲ್ಲದ ಯಾತನೆಗಳಿಂದ ಒಣಗಿ ಹೋದಂತೆ ಆಗುತ್ತವೆ.

ಕರ್ಮಣಾ ಮನಸಾ ವಾಚಾ ಯದಭೀಕ್ಷ್ಣಂ ನಿಷೇವತೇ ತದಭ್ಯಾಸೋ ಹರತ್ಯೇನಂ ತಸ್ಮಾತ್ಕಲ್ಯಾಣಮಾಚರೇತ್

ಯಾವುದನ್ನು ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ಕ್ರಿಯೆ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಮಾತಿನಿಂದ ಪುನಃ ಪುನಃ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಆ ಅಭ್ಯಾಸವೇ ಅವನನ್ನು ಎಡೆಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸದಾ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ಅನಾದಿಮಾನ್ಪ್ರಬನ್ಧಃ ಸ್ಯಾತ್ ಪೂರ್ವಕರ್ಮಣಿ ದೇಹಿನಃ ಸಂಸಾರಂ ತಾಮಸಂ ಘೋರಂ ಷಡ್ವಿಧಂ ಪ್ರತಿಪದ್ಯತೇ

ಈ ಜೀವಿಗೆ ಹಿಂದಿನ ಕರ್ಮದಿಂದ ಶುರುವಿಲ್ಲದ ಬಂಧನ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಅದು ಭಯಾನಕವಾದ, ತಮೋಗುಣದಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಆರು ವಿಧದ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ.

ಮಾನುಷ್ಯಾತ್ಪಶುಭಾವಶ್ ಚ ಪಶುಭಾವಾನ್ ಮೃಗೋ ಭವೇತ್ ಮೃಗತ್ವಾತ್ಪಕ್ಷಿಭಾವಶ್ ಚ ತಸ್ಮಾಚ್ಚೈವ ಸರೀಸೃಪಃ

ಮನುಷ್ಯನಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ, ಪ್ರಾಣಿಯಿಂದ ಮೃಗದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ, ಮೃಗದಿಂದ ಹಕ್ಕಿಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ, ಹಕ್ಕಿಯಿಂದ ಸರಿಸೃಪದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ಸರೀಸೃಪತ್ವಾದ್ಗಚ್ಛೇದ್ವೈ ಸ್ಥಾವರತ್ವಂ ನ ಸಂಶಯಃ ಸ್ಥಾವರತ್ವೇ ಪುನಃ ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಯಾವದ್ ಉನ್ಮಿಲತೇ ಜನಃ

ಸರಿಸೃಪದ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿಯೂ ಸಸ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ; ಸಸ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ, ಪುನಃ ಜನನವಾಗುವವರೆಗೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತಾನೆ.

ಕುಲಾಲಚಕ್ರವದ್ಭ್ರಾನ್ತಸ್ ತತ್ರೈವ ಪರಿವರ್ತತೇ ಇತ್ಯೇವಂ ಹಿ ಮನುಷ್ಯಾದಿಃ ಸಂಸಾರಃ ಸ್ಥಾವರಾನ್ತಿಕಃ

ಮಡಕೆಗಾರನ ಚಕ್ರದಂತೆ, ಈ ಸಂಸಾರಚಕ್ರವೂ ಮನುಷ್ಯದಿಂದ ಸಸ್ಯದವರೆಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ವಿಜ್ಞೇಯಸ್ತಾಮಸೋ ನಾಮ ತತ್ರೈವ ಪರಿವರ್ತತೇ ಸಾತ್ತ್ವಿಕಶ್ಚಾಪಿ ಸಂಸಾರೋ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಃ ಪರಿಕೀರ್ತಿತಃ

ಈ ಸಂಸಾರವನ್ನು ತಮೋಗುಣದ ಸಂಸಾರವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಇದೇ ರೀತಿ ಸತ್ತ್ವಗುಣದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳ ಸಂಸಾರವನ್ನೂ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಪಿಶಾಚಾನ್ತಃ ಸ ವಿಜ್ಞೇಯಃ ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥಾನೇಷು ದೇಹಿನಾಮ್ ಬ್ರಾಹ್ಮೇ ತು ಕೇವಲಂ ಸತ್ತ್ವಂ ಸ್ಥಾವರೇ ಕೇವಲಂ ತಮಃ

ಪಿಶಾಚಿಗಳಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯುವ ಸಂಸಾರವನ್ನು ದೇವತೆಗಳ ಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಥದ್ದೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಬ್ರಹ್ಮದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸತ್ತ್ವಗುಣ ಮಾತ್ರ, ಸಸ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ತಮೋಗುಣ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತದೆ.

ಚತುರ್ದಶಾನಾಂ ಸ್ಥಾನಾನಾಂ ಮಧ್ಯೇ ವಿಷ್ಟಮ್ಭಕಂ ರಜಃ ಮರ್ಮಸು ಛಿದ್ಯಮಾನೇಷು ವೇದನಾರ್ತಸ್ಯ ದೇಹಿನಃ

ನಾಲ್ಕು ಹದಿನಾಲ್ಕು ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ, ರಜೋಗುಣವೇ ಆಧಾರವಾಗಿ ಇರುತ್ತದೆ; ಜೀವಿಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ನೋವು ಉಂಟಾದಾಗ, ಅವನು ತುಂಬಾ ಪೀಡಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ತತಸ್ತತ್ಪರಮಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಕಥಂ ವಿಪ್ರಃ ಸ್ಮರಿಷ್ಯತಿ ಸಂಸಾರಃ ಪೂರ್ವಧರ್ಮಸ್ಯ ಭಾವನಾಭಿಃ ಪ್ರಣೋದಿತಃ

ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಮಹಾತ್ಮನೇ, ಪರಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಹೇಗೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು? ಹಿಂದಿನ ಧರ್ಮದ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ ಈ ಸಂಸಾರಚಕ್ರ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ.

ಮಾನುಷಂ ಭಜತೇ ನಿತ್ಯಂ ತಸ್ಮಾದ್ಧ್ಯಾನಂ ಸಮಾಚರೇತ್ ಚತುರ್ದಶವಿಧಂ ಹ್ಯೇತದ್ ಬುದ್ಧ್ವಾ ಸಂಸಾರಮಣ್ಡಲಮ್

ಯಾವಾಗಲೂ ಮನುಷ್ಯ ಜನ್ಮವನ್ನೇ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಹದಿನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಸಂಸಾರಚಕ್ರವನ್ನು ತಿಳಿದು ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ನಿತ್ಯಂ ಸಮಾರಭೇದ್ಧರ್ಮಂ ಸಂಸಾರಭಯಪೀಡಿತಃ ತತಸ್ತರತಿ ಸಂಸಾರಂ ಕ್ರಮೇಣ ಪರಿವರ್ತಿತಃ

ಸಂಸಾರ ಭಯದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಯಾವಾಗಲೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಆಗ ಕ್ರಮೇಣ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ, ಸಂಸಾರವನ್ನು ದಾಟಬಹುದು.

ತಸ್ಮಾಚ್ಚ ಸತತಂ ಯುಕ್ತೋ ಧ್ಯಾನತತ್ಪರಯುಞ್ಜಕಃ ತಥಾ ಸಮಾರಭೇದ್ಯೋಗಂ ಯಥಾತ್ಮಾನಂ ಸ ಪಶ್ಯತಿ

ಆದಕಾರಣ ಸದಾ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು, ಯೋಗವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು, ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಆತ್ಮವನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.

ಏಷ ಆಪಃ ಪರಂ ಜ್ಯೋತಿರ್ ಏಷ ಸೇತುರನುತ್ತಮಃ ವಿವೃತ್ಯಾ ಹ್ಯೇಷ ಸಂಭೇದಾದ್ ಭೂತಾನಾಂ ಚೈವ ಶಾಶ್ವತಃ

ಇದು ಪರಮ ಜಲ, ಪರಮ ಜ್ಯೋತಿ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸೇತು; ಇದರ ವಿಸ್ತಾರ ಮತ್ತು ಏಕತ್ವದಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಶಾಶ್ವತ ತತ್ತ್ವವಾಗಿದೆ.

ತದೇನಂ ಸೇತುಮಾತ್ಮಾನಮ್ ಅಗ್ನಿಂ ವೈ ವಿಶ್ವತೋಮುಖಮ್ ಹೃದಿಸ್ಥಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಮ್ ಉಪಾಸೀತ ಮಹೇಶ್ವರಮ್

ಈ ಸೇತುಸ್ವರೂಪ, ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಮುಖವಿರುವ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.

ತಥಾನ್ತಃ ಸಂಸ್ಥಿತಂ ದೇವಂ ಸ್ವಶಕ್ತ್ಯಾ ಪರಿಮಣ್ಡಿತಮ್ ಅಷ್ಟಧಾ ಚಾಷ್ಟಧಾ ಚೈವ ತಥಾ ಚಾಷ್ಟವಿಧೇನ ಚ

ಹೀಗೆಯೇ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಷ್ಟವಿಧವಾಗಿ ಮತ್ತು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಷ್ಟವಿಧವಾಗಿ, ಆ ದೇವರನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದಂತೆ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

ಸೃಷ್ಟ್ಯರ್ಥಂ ಸಂಸ್ಥಿತಂ ವಹ್ನಿಂ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ಯ ಚ ಹೃದಿ ಸ್ಥಿತಮ್ ಧ್ಯಾತ್ವಾ ಯಥಾವದ್ದೇವೇಶಂ ರುದ್ರಂ ಭುವನನಾಯಕಮ್

ಸೃಷ್ಟಿಗಾಗಿ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ನಂತರ ಅದನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸಂಕೋಚಿಸಿ, ದೇವೇಶನಾದ ರುದ್ರನನ್ನು, ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿಯನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

ಹುತ್ವಾ ಪಞ್ಚಾಹುತೀಃ ಸಮ್ಯಕ್ ತಚ್ಚಿನ್ತಾಗತಮಾನಸಃ ವೈಶ್ವಾನರಂ ಹೃದಿಸ್ಥಂ ತು ಯಥಾವದನುಪೂರ್ವಶಃ

ಐದು ವಿಧದ ಹೋಮಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆ ಚಿಂತನೆಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ವೈಶ್ವಾನರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

ಆಪಃ ಪೂತಾಃ ಸಕೃತ್ಪ್ರಾಶ್ಯ ತೂಷ್ಣೀಂ ಹುತ್ವಾ ಹ್ಯುಪಾವಿಶನ್ ಪ್ರಾಣಾಯೇತಿ ತತಸ್ತಸ್ಯ ಪ್ರಥಮಾ ಹ್ಯಾಹುತಿಃ ಸ್ಮೃತಾ

ಒಮ್ಮೆ ಶುದ್ಧವಾದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುವ ಮೂಲಕ, ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತು, ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ, ಪ್ರಾಣನಿಗೆ ಮೊದಲ ಅರ್ಪಣೆಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಪಾನಾಯ ದ್ವಿತೀಯಾ ಚ ವ್ಯಾನಾಯೇತಿ ತಥಾ ಪರಾ ಉದಾನಾಯ ಚತುರ್ಥೀ ಸ್ಯಾತ್ ಸಮಾನಾಯೇತಿ ಪಞ್ಚಮೀ

ಎರಡನೇದು ಅಪಾನನಿಗೆ, ಮೂರನೇದು ವ್ಯಾನನಿಗೆ, ನಾಲ್ಕನೇದು ಉದಾನನಿಗೆ, ಐದನೇದು ಸಮಾನನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಸ್ವಾಹಾಕಾರೈಃ ಪೃಥಗ್ಘುತ್ವಾ ಶೇಷಂ ಭುಞ್ಜೀತ ಕಾಮತಃ ಅಪಃ ಪುನಃ ಸಕೃತ್ಪ್ರಾಶ್ಯ ಆಚಮ್ಯ ಹೃದಯಂ ಸ್ಪೃಶೇತ್

ಪ್ರತಿ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಸ್ವಾಹಾ ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೇಳಿ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಉಳಿದ ಭಾಗವನ್ನು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಸೇವಿಸಬಹುದು; ಮತ್ತೆ ಒಮ್ಮೆ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯಿ, ಬಾಯಿಯನ್ನು ತೊಳೆದು ಹೃದಯವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು.

ಪ್ರಾಣಾನಾಂ ಗ್ರನ್ಥಿರಸ್ಯಾತ್ಮಾ ರುದ್ರೋ ಹ್ಯಾತ್ಮಾ ವಿಶಾನ್ತಕಃ ರುದ್ರೋ ವೈ ಹ್ಯಾತ್ಮನಃ ಪ್ರಾಣ ಏವಮಾಪ್ಯಾಯಯೇತ್ಸ್ವಯಮ್

ಪ್ರಾಣಗಳ ಬಂಧವೇ ಆತ್ಮ, ರುದ್ರನೇ ಆತ್ಮ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಲೀನಗೊಳಿಸುವವನು; ರುದ್ರನೇ ಆತ್ಮದ ಪ್ರಾಣ, ಹೀಗಾಗಿ ಅವನು ತಾನೇ ತಾನನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಪ್ರಾಣೇ ನಿವಿಷ್ಟೋ ವೈ ರುದ್ರಸ್ ತಸ್ಮಾತ್ಪ್ರಾಣಮಯಃ ಸ್ವಯಮ್ ಪ್ರಾಣಾಯ ಚೈವ ರುದ್ರಾಯ ಜುಹೋತ್ಯಮೃತಮುತ್ತಮಮ್

ಪ್ರಾಣದಲ್ಲಿ ರುದ್ರನು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಪ್ರಾಣಮಯನು; ಪ್ರಾಣಕ್ಕೂ ರುದ್ರನಿಗೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಅಮೃತವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಶಿವಾವಿಶೇಹ ಮಾಮೀಶ ಸ್ವಾಹಾ ಬ್ರಹ್ಮಾತ್ಮನೇ ಸ್ವಯಮ್ ಏವಂ ಪಞ್ಚಾಹುತೀಶ್ಚೈವ ಪ್ರಭುಃ ಪ್ರೀಣಾತು ಶಾಶ್ವತಃ

ಶಿವನೇ, ನನ್ನೊಳಗೆ ಶುಭವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸು—ಸ್ವಾಹಾ—ಬ್ರಹ್ಮನ ಆತ್ಮನಿಗೆ; ಹೀಗೆ ಐದು ಅರ್ಪಣೆಗಳಿಂದ ಶಾಶ್ವತ ಪ್ರಭು ಸಂತೋಷವಾಗಲಿ.

ಪುರುಷೋ ಽಸಿ ಪುರೇ ಶೇಷೇ ತ್ವಂ ಅಙ್ಗುಷ್ಠಪ್ರಮಾಣತಃ ಆಶ್ರಿತಶ್ಚೈವ ಚಾಙ್ಗುಷ್ಠಮ್ ಈಶಃ ಪರಮಕಾರಣಮ್

ನೀನು ನಗರದೊಳಗೆ ಇರುವ ಪುರುಷ, ಅಂಗುಷ್ಠದಷ್ಟು ಗಾತ್ರದವನು; ನೀನು ಅಂಗುಷ್ಠದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಪರಮ ಕಾರಣವಾದ ಈಶ್ವರ.

ಸರ್ವಸ್ಯ ಜಗತಶ್ಚೈವ ಪ್ರಭುಃ ಪ್ರೀಣಾತು ಶಾಶ್ವತಃ ತ್ವಂ ದೇವಾನಾಮಸಿ ಜ್ಯೇಷ್ಠೋ ರುದ್ರಸ್ತ್ವಂ ಚ ಪುರೋ ವೃಷಾ

ಎಲ್ಲ ಜಗತ್ತಿನ ಶಾಶ್ವತ ಪ್ರಭು ಸಂತೋಷವಾಗಲಿ; ನೀನು ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹಿರಿಯನು, ರುದ್ರ, ಮತ್ತು ಮುಂಚೂಣಿಯ ಎತ್ತು.

ಮೃದುಸ್ತ್ವಮನ್ನಮಸ್ಮಭ್ಯಮ್ ಏತದಸ್ತು ಹುತಂ ತವ ಇತ್ಯೇವಂ ಕಥಿತಂ ಸರ್ವಂ ಗುಣಪ್ರಾಪ್ತಿವಿಶೇಷತಃ

ನೀನು ನಮಗೆ ಮೃದುವಾಗಿರು, ಈ ಆಹಾರವು ನಮಗಾಗಿ ಇರಲಿ; ಈ ಅರ್ಪಣೆ ನಿನಗಾಗಿ ಆಗಲಿ—ಹೀಗೆ ಗುಣಪ್ರಾಪ್ತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಯೋಗಾಚಾರಃ ಸ್ವಯಂ ತೇನ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಕಥಿತಃ ಪುರಾ ಏವಂ ಪಾಶುಪತಂ ಜ್ಞಾನಂ ಜ್ಞಾತವ್ಯಂ ಚ ಪ್ರಯತ್ನತಃ

ಈ ಯೋಗಾಚರಣೆಯನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಹಿಂದೆ ಬೋಧಿಸಿದ್ದನು; ಹೀಗಾಗಿ ಪಾಶುಪತ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ತಿಳಿಯಬೇಕು.