ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ವಾಯುಃ ಸಂಭವತೇ ಖಾತ್ತು ವಾತಾದ್ಭವತಿ ವೈ ಜಲಮ್ ಜಲಾತ್ ಸಮ್ಭವತಿ ಪ್ರಾಣಃ ಪ್ರಾಣಾಚ್ಛುಕ್ರಂ ವಿವರ್ಧತೇ

ವಾಯು ಆಕಾಶದಿಂದ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ವಾಯುವಿನಿಂದ ನೀರು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ನೀರಿನಿಂದ ಪ್ರಾಣ ಬರುತ್ತದೆ, ಪ್ರಾಣದಿಂದ ವೀರ್ಯವು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.

ರಕ್ತಭಾಗಾಸ್ ತ್ರಯಸ್ತ್ರಿಂಶದ್ ರೇತೋಭಾಗಾಶ್ ಚತುರ್ದಶ ಭಾಗತೋ ಽರ್ಧಫಲಂ ಕೃತ್ವಾ ತತೋ ಗರ್ಭೋ ನಿಷಿಚ್ಯತೇ

ಮೂವತ್ತಮೂರು ಭಾಗ ರಕ್ತವೂ, ಹದಿನಾಲ್ಕು ಭಾಗ ವೀರ್ಯವೂ ಸೇರಿ, ಅವುಗಳ ಅರ್ಧವನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಗರ್ಭವು ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ತತಸ್ತು ಗರ್ಭಸಂಯುಕ್ತಃ ಪಞ್ಚಭಿರ್ ವಾಯುಭಿರ್ ವೃತಃ ಪಿತುಃ ಶರೀರಾತ್ಪ್ರತ್ಯಙ್ಗಂ ರೂಪಮಸ್ಯೋಪಜಾಯತೇ

ನಂತರ, ಗರ್ಭದೊಂದಿಗೆ ಐದು ಪ್ರಾಣವಾಯುಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ತಂದೆಯ ದೇಹದಿಂದ ಪ್ರತಿ ಅಂಗವೂ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ತತೋ ಽಸ್ಯ ಮಾತುರಾಹಾರಾತ್ ಪೀತಲೀಢಪ್ರವೇಶನಾತ್ ನಾಭಿದೇಶೇನ ವೈ ಪ್ರಾಣಾಸ್ ತೇ ಹ್ಯ್ ಆಧಾರಾ ಹಿ ದೇಹಿನಾಮ್

ನಂತರ, ತಾಯಿಯ ಆಹಾರದಿಂದ, ಜೀರ್ಣವಾದ ಆಹಾರ ದೇಹಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಪ್ರಾಣಗಳು ನಾಭಿಯ ಮೂಲಕ ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತವೆ; ಅವು ದೇಹಧಾರಿಗಳ ಆಧಾರವಾಗಿವೆ.

ನವಮಾಸಾತ್ ಪರಿಕ್ಲಿಷ್ಟಃ ಸಂವೇಷ್ಟಿತಶಿರೋಧರಃ ವೇಷ್ಟಿತಃ ಸರ್ವಗಾತ್ರೈಶ್ ಚ ಅಪರ್ಯಾಪ್ತಪ್ರವೇಶನಃ

ಒಂಬತ್ತು ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ, ತಲೆ ಮತ್ತು ಕುತ್ತಿಗೆ ಮಡಚಿಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಗಳು ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿರುವಂತೆ, ಆ ಜೀವಿ ತುಂಬಾ ಸಂಕಟದಿಂದ ಇರುತ್ತಾನೆ.

ನವಮಾಸೋಷಿತಶ್ಚಾಪಿ ಯೋನಿಚ್ಛಿದ್ರಾದವಾಙ್ಮುಖಃ ತತಃ ಸ್ವಕರ್ಮಭಿಃ ಪಾಪೈರ್ ನಿರಯಂ ಸಮ್ಪ್ರಪದ್ಯತೇ

ಒಂಬತ್ತು ತಿಂಗಳು ಗರ್ಭದಲ್ಲಿದ್ದು, ಯೋನಿದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ತಲೆ ಕೆಳಗಾಗಿರುವಂತೆ, ತನ್ನ ಪಾಪಕರ್ಮಗಳಿಂದ ನರಕವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅಸಿಪತ್ರವನಂ ಚೈವ ಶಾಲ್ಮಲಿಚ್ಛೇದನಂ ತಥಾ ತಾಡನಂ ಭಕ್ಷಣಂ ಚೈವ ಪೂಯಶೋಣಿತಭಕ್ಷಣಮ್

ಅವನಿಗೆ ಅಸಿಪತ್ರವನ, ಶಾಲ್ಮಲಿ ಮರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವುದು, ಹೊಡೆಯುವುದು, ಪೂಕೂ ರಕ್ತವನ್ನು ತಿನ್ನುವುದು ಇವು ಅನುಭವವಾಗುತ್ತವೆ.

ಯಥಾ ಹ್ಯಾಪಸ್ತು ಸಂಛಿನ್ನಾಃ ಸಂಶ್ಲೇಷ್ಮಮ್ ಉಪಯಾನ್ತಿ ವೈ ತಥಾ ಛಿನ್ನಾಶ್ ಚ ಭಿನ್ನಾಶ್ಚ ಯಾತನಾಸ್ಥಾನಮ್ ಆಗತಾಃ

ಹಾಗೆ, ನೀರು ಬೇರ್ಪಟ್ಟರೂ ಮತ್ತೆ ಸೇರುವಂತೆ, ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರೂ, ಮುರಿದವರೂ ಯಾತನೆಯ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾರೆ.

ಏವಂ ಜೀವಾಸ್ತು ತೈಃ ಪಾಪೈಸ್ ತಪ್ಯಮಾನಾಃ ಸ್ವಯಂಕೃತೈಃ ಪ್ರಾಪ್ನುಯುಃ ಕರ್ಮಭಿಃ ಶೇಷೈರ್ ದುಃಖಂ ವಾ ಯದಿ ವೇತರತ್

ಹೀಗೆ, ಜೀವಿಗಳು ತಮ್ಮದೇ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಉಳಿದ ಕರ್ಮಗಳ ಪ್ರಕಾರ ದುಃಖವನ್ನಾಗಲಿ, ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನಾಗಲಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಏಕೇನೈವ ತು ಗನ್ತವ್ಯಂ ಸರ್ವಮುತ್ಸೃಜ್ಯ ವೈ ಜನಮ್ ಏಕೇನೈವ ತು ಭೋಕ್ತವ್ಯಂ ತಸ್ಮಾತ್ಸುಕೃತಮಾಚರೇತ್

ಒಬ್ಬನು ಎಲ್ಲರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಹೋಗಬೇಕು; ಒಬ್ಬನೇ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ ಸದ್ಗುಣದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ನ ಹ್ಯೇನಂ ಪ್ರಸ್ಥಿತಂ ಕಶ್ಚಿದ್ ಗಚ್ಛನ್ತಮ್ ಅನುಗಚ್ಛತಿ ಯದನೇನ ಕೃತಂ ಕರ್ಮ ತದೇನಮನುಗಚ್ಛತಿ

ಯಾರೂ ತನ್ನ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವವನ ಜೊತೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮ ಮಾತ್ರ ಅವನ ಜೊತೆ ಬರುತ್ತದೆ.

ತೇ ನಿತ್ಯಂ ಯಮವಿಷಯೇಷು ಸಮ್ಪ್ರವೃತ್ತಾಃ ಕ್ರೋಶನ್ತಃ ಸತತಮನಿಷ್ಟಸಂಪ್ರಯೋಗೈಃ ಶುಷ್ಯನ್ತೇ ಪರಿಗತವೇದನಾಃ ಶರೀರಾ ಬಹ್ವೀಭಿಃ ಸುಭೃಶಮನನ್ತಯಾತನಾಭಿಃ

ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಯಮನ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ, ಸದಾ ಅಸಮಾಧಾನಕರ ಸಂಗಡಿಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಅವರ ದೇಹಗಳು ನೋವಿನಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಅನೇಕ ಭಯಾನಕ ಮತ್ತು ಕೊನೆ ಇಲ್ಲದ ಯಾತನೆಗಳಿಂದ ಒಣಗಿ ಹೋದಂತೆ ಆಗುತ್ತವೆ.

ಕರ್ಮಣಾ ಮನಸಾ ವಾಚಾ ಯದಭೀಕ್ಷ್ಣಂ ನಿಷೇವತೇ ತದಭ್ಯಾಸೋ ಹರತ್ಯೇನಂ ತಸ್ಮಾತ್ಕಲ್ಯಾಣಮಾಚರೇತ್

ಯಾವುದನ್ನು ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ಕ್ರಿಯೆ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಮಾತಿನಿಂದ ಪುನಃ ಪುನಃ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಆ ಅಭ್ಯಾಸವೇ ಅವನನ್ನು ಎಡೆಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸದಾ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ಅನಾದಿಮಾನ್ಪ್ರಬನ್ಧಃ ಸ್ಯಾತ್ ಪೂರ್ವಕರ್ಮಣಿ ದೇಹಿನಃ ಸಂಸಾರಂ ತಾಮಸಂ ಘೋರಂ ಷಡ್ವಿಧಂ ಪ್ರತಿಪದ್ಯತೇ

ಈ ಜೀವಿಗೆ ಹಿಂದಿನ ಕರ್ಮದಿಂದ ಶುರುವಿಲ್ಲದ ಬಂಧನ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಅದು ಭಯಾನಕವಾದ, ತಮೋಗುಣದಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಆರು ವಿಧದ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ.

ಮಾನುಷ್ಯಾತ್ಪಶುಭಾವಶ್ ಚ ಪಶುಭಾವಾನ್ ಮೃಗೋ ಭವೇತ್ ಮೃಗತ್ವಾತ್ಪಕ್ಷಿಭಾವಶ್ ಚ ತಸ್ಮಾಚ್ಚೈವ ಸರೀಸೃಪಃ

ಮನುಷ್ಯನಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ, ಪ್ರಾಣಿಯಿಂದ ಮೃಗದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ, ಮೃಗದಿಂದ ಹಕ್ಕಿಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ, ಹಕ್ಕಿಯಿಂದ ಸರಿಸೃಪದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ಸರೀಸೃಪತ್ವಾದ್ಗಚ್ಛೇದ್ವೈ ಸ್ಥಾವರತ್ವಂ ನ ಸಂಶಯಃ ಸ್ಥಾವರತ್ವೇ ಪುನಃ ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಯಾವದ್ ಉನ್ಮಿಲತೇ ಜನಃ

ಸರಿಸೃಪದ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿಯೂ ಸಸ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ; ಸಸ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ, ಪುನಃ ಜನನವಾಗುವವರೆಗೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತಾನೆ.

ಕುಲಾಲಚಕ್ರವದ್ಭ್ರಾನ್ತಸ್ ತತ್ರೈವ ಪರಿವರ್ತತೇ ಇತ್ಯೇವಂ ಹಿ ಮನುಷ್ಯಾದಿಃ ಸಂಸಾರಃ ಸ್ಥಾವರಾನ್ತಿಕಃ

ಮಡಕೆಗಾರನ ಚಕ್ರದಂತೆ, ಈ ಸಂಸಾರಚಕ್ರವೂ ಮನುಷ್ಯದಿಂದ ಸಸ್ಯದವರೆಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ವಿಜ್ಞೇಯಸ್ತಾಮಸೋ ನಾಮ ತತ್ರೈವ ಪರಿವರ್ತತೇ ಸಾತ್ತ್ವಿಕಶ್ಚಾಪಿ ಸಂಸಾರೋ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಃ ಪರಿಕೀರ್ತಿತಃ

ಈ ಸಂಸಾರವನ್ನು ತಮೋಗುಣದ ಸಂಸಾರವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಇದೇ ರೀತಿ ಸತ್ತ್ವಗುಣದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳ ಸಂಸಾರವನ್ನೂ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಪಿಶಾಚಾನ್ತಃ ಸ ವಿಜ್ಞೇಯಃ ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥಾನೇಷು ದೇಹಿನಾಮ್ ಬ್ರಾಹ್ಮೇ ತು ಕೇವಲಂ ಸತ್ತ್ವಂ ಸ್ಥಾವರೇ ಕೇವಲಂ ತಮಃ

ಪಿಶಾಚಿಗಳಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯುವ ಸಂಸಾರವನ್ನು ದೇವತೆಗಳ ಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಥದ್ದೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಬ್ರಹ್ಮದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸತ್ತ್ವಗುಣ ಮಾತ್ರ, ಸಸ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ತಮೋಗುಣ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತದೆ.

ಚತುರ್ದಶಾನಾಂ ಸ್ಥಾನಾನಾಂ ಮಧ್ಯೇ ವಿಷ್ಟಮ್ಭಕಂ ರಜಃ ಮರ್ಮಸು ಛಿದ್ಯಮಾನೇಷು ವೇದನಾರ್ತಸ್ಯ ದೇಹಿನಃ

ನಾಲ್ಕು ಹದಿನಾಲ್ಕು ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ, ರಜೋಗುಣವೇ ಆಧಾರವಾಗಿ ಇರುತ್ತದೆ; ಜೀವಿಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ನೋವು ಉಂಟಾದಾಗ, ಅವನು ತುಂಬಾ ಪೀಡಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ತತಸ್ತತ್ಪರಮಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಕಥಂ ವಿಪ್ರಃ ಸ್ಮರಿಷ್ಯತಿ ಸಂಸಾರಃ ಪೂರ್ವಧರ್ಮಸ್ಯ ಭಾವನಾಭಿಃ ಪ್ರಣೋದಿತಃ

ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಮಹಾತ್ಮನೇ, ಪರಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಹೇಗೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು? ಹಿಂದಿನ ಧರ್ಮದ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ ಈ ಸಂಸಾರಚಕ್ರ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ.

ಮಾನುಷಂ ಭಜತೇ ನಿತ್ಯಂ ತಸ್ಮಾದ್ಧ್ಯಾನಂ ಸಮಾಚರೇತ್ ಚತುರ್ದಶವಿಧಂ ಹ್ಯೇತದ್ ಬುದ್ಧ್ವಾ ಸಂಸಾರಮಣ್ಡಲಮ್

ಯಾವಾಗಲೂ ಮನುಷ್ಯ ಜನ್ಮವನ್ನೇ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಹದಿನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಸಂಸಾರಚಕ್ರವನ್ನು ತಿಳಿದು ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ನಿತ್ಯಂ ಸಮಾರಭೇದ್ಧರ್ಮಂ ಸಂಸಾರಭಯಪೀಡಿತಃ ತತಸ್ತರತಿ ಸಂಸಾರಂ ಕ್ರಮೇಣ ಪರಿವರ್ತಿತಃ

ಸಂಸಾರ ಭಯದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಯಾವಾಗಲೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಆಗ ಕ್ರಮೇಣ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ, ಸಂಸಾರವನ್ನು ದಾಟಬಹುದು.

ತಸ್ಮಾಚ್ಚ ಸತತಂ ಯುಕ್ತೋ ಧ್ಯಾನತತ್ಪರಯುಞ್ಜಕಃ ತಥಾ ಸಮಾರಭೇದ್ಯೋಗಂ ಯಥಾತ್ಮಾನಂ ಸ ಪಶ್ಯತಿ

ಆದಕಾರಣ ಸದಾ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು, ಯೋಗವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು, ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಆತ್ಮವನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.

ಏಷ ಆಪಃ ಪರಂ ಜ್ಯೋತಿರ್ ಏಷ ಸೇತುರನುತ್ತಮಃ ವಿವೃತ್ಯಾ ಹ್ಯೇಷ ಸಂಭೇದಾದ್ ಭೂತಾನಾಂ ಚೈವ ಶಾಶ್ವತಃ

ಇದು ಪರಮ ಜಲ, ಪರಮ ಜ್ಯೋತಿ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸೇತು; ಇದರ ವಿಸ್ತಾರ ಮತ್ತು ಏಕತ್ವದಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಶಾಶ್ವತ ತತ್ತ್ವವಾಗಿದೆ.

ತದೇನಂ ಸೇತುಮಾತ್ಮಾನಮ್ ಅಗ್ನಿಂ ವೈ ವಿಶ್ವತೋಮುಖಮ್ ಹೃದಿಸ್ಥಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಮ್ ಉಪಾಸೀತ ಮಹೇಶ್ವರಮ್

ಈ ಸೇತುಸ್ವರೂಪ, ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಮುಖವಿರುವ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.

ತಥಾನ್ತಃ ಸಂಸ್ಥಿತಂ ದೇವಂ ಸ್ವಶಕ್ತ್ಯಾ ಪರಿಮಣ್ಡಿತಮ್ ಅಷ್ಟಧಾ ಚಾಷ್ಟಧಾ ಚೈವ ತಥಾ ಚಾಷ್ಟವಿಧೇನ ಚ

ಹೀಗೆಯೇ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಷ್ಟವಿಧವಾಗಿ ಮತ್ತು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಷ್ಟವಿಧವಾಗಿ, ಆ ದೇವರನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದಂತೆ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

ಸೃಷ್ಟ್ಯರ್ಥಂ ಸಂಸ್ಥಿತಂ ವಹ್ನಿಂ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ಯ ಚ ಹೃದಿ ಸ್ಥಿತಮ್ ಧ್ಯಾತ್ವಾ ಯಥಾವದ್ದೇವೇಶಂ ರುದ್ರಂ ಭುವನನಾಯಕಮ್

ಸೃಷ್ಟಿಗಾಗಿ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ನಂತರ ಅದನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸಂಕೋಚಿಸಿ, ದೇವೇಶನಾದ ರುದ್ರನನ್ನು, ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿಯನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

ಹುತ್ವಾ ಪಞ್ಚಾಹುತೀಃ ಸಮ್ಯಕ್ ತಚ್ಚಿನ್ತಾಗತಮಾನಸಃ ವೈಶ್ವಾನರಂ ಹೃದಿಸ್ಥಂ ತು ಯಥಾವದನುಪೂರ್ವಶಃ

ಐದು ವಿಧದ ಹೋಮಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆ ಚಿಂತನೆಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ವೈಶ್ವಾನರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.