ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ತಸ್ಮಾತ್ಸ್ಥಾನಾತ್ಪುನಃ ಶ್ರೇಷ್ಠೋ ಮಾನುಷ್ಯಮುಪಪದ್ಯತೇ ತಸ್ಮಾದ್ಬ್ರಹ್ಮ ಪರಂ ಸೌಖ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಶಾಶ್ವತಮ್ ಉತ್ತಮಮ್

ಅ ಆ ಸ್ಥಾನದ ನಂತರ, ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಮತ್ತೆ ಮಾನವನಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪರಮ ಸುಖವನ್ನು, ಶಾಶ್ವತವಾದ ಮತ್ತು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಬ್ರಹ್ಮ ಏವ ಹಿ ಸೇವೇತ ಬ್ರಹ್ಮೈವ ಹಿ ಪರಂ ಸುಖಮ್ ಪರಿಶ್ರಮೋ ಹಿ ಯಜ್ಞಾನಾಂ ಮಹತಾರ್ಥೇನ ವರ್ತತೇ

ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೇ ಸೇವಿಸಬೇಕು, ಏಕೆಂದರೆ ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಪರಮ ಸುಖ. ಮಹಾಯಜ್ಞಗಳ ಶ್ರಮವೂ ಇದರಿಗಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಭೂಯೋ ಮೃತ್ಯುವಶಂ ಯಾತಿ ತಸ್ಮಾನ್ಮೋಕ್ಷಃ ಪರಂ ಸುಖಮ್ ಅಥವಾ ಧ್ಯಾನಸಂಯುಕ್ತೋ ಬ್ರಹ್ಮತತ್ತ್ವಪರಾಯಣಃ

ಮತ್ತೆ ಮರಣದ ವಶವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮೋಕ್ಷವೇ ಪರಮ ಸುಖ. ಅಥವಾ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮತತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವನು.

ನ ತು ಚ್ಯಾವಯಿತುಂ ಶಕ್ಯೋ ಮನ್ವನ್ತರಶತೈರಪಿ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತು ಪುರುಷಂ ದಿವ್ಯಂ ವಿಶ್ವಾಖ್ಯಂ ವಿಶ್ವತೋಮುಖಮ್

ನೂರಾರು ಮನ್ವಂತರಗಳಾದರೂ ಅವನನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಲಾಗದು. ದಿವ್ಯ ಪುರುಷನಾದ ವಿಶ್ವನನ್ನು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೂ ಮುಖವಿರುವವನನ್ನು ಕಂಡು—

ವಿಶ್ವಪಾದಶಿರೋಗ್ರೀವಂ ವಿಶ್ವೇಶಂ ವಿಶ್ವರೂಪಿಣಮ್ ವಿಶ್ವಗನ್ಧಂ ವಿಶ್ವಮಾಲ್ಯಂ ವಿಶ್ವಾಂಬರಧರಂ ಪ್ರಭುಮ್

ವಿಶ್ವವೇ ಅವನ ಪಾದ, ತಲೆ, ಕಂಠ; ಅವನು ವಿಶ್ವನಾಥ, ವಿಶ್ವರೂಪಿ, ವಿಶ್ವಗಂಧ, ವಿಶ್ವಮಾಲಾಧಾರಿ, ವಿಶ್ವವಸ್ತ್ರಧಾರಿ ಪ್ರಭು.

ಗೋಭಿರ್ ಮಹೀಂ ಸಂಪತತೇ ಪತತ್ರಿಣೋ ನೈವಂ ಭೂಯೋ ಜನಯತ್ಯೇವಮೇವ ಕವಿಂ ಪುರಾಣಮ್ ಅನುಶಾಸಿತಾರಂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಚ್ಚ ಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ಮಹತೋ ಮಹಾನ್ತಮ್

ಹಸುಗಳೊಂದಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹೀಗೆ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಪುರಾತನ ಕವಿ, ಅಧಿಪತಿ, ಸೂಕ್ಷ್ಮಕ್ಕಿಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಮಹತ್ತಿಗಿಂತ ಮಹಾನ್.

ಯೋಗೇನ ಪಶ್ಯೇನ್ನ ಚ ಚಕ್ಷುಷಾ ಪುನರ್ ನಿರಿನ್ದ್ರಿಯಂ ಪುರುಷಂ ರುಕ್ಮವರ್ಣಮ್ ಅಲಿಙ್ಗಿನಂ ನಿರ್ಗುಣಂ ಚೇತನಂ ಚ ನಿತ್ಯಂ ಸದಾ ಸರ್ವಗಂ ಸರ್ವಸಾರಮ್

ಯೋಗದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅವನನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು, ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಅಲ್ಲ. ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಅತೀತನಾದ ಪುರುಷನು, ಹೊಳೆಯುವ ವರ್ಣದವನು, ಲಕ್ಷಣವಿಲ್ಲದವನು, ಗುಣರಹಿತನು, ಚೈತನ್ಯಸ್ವರೂಪಿ, ಶಾಶ್ವತನು, ಸದಾ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನು, ಎಲ್ಲದರ ಸಾರವಾಗಿರುವವನು.

ಅಪಾಣಿಪಾದೋದರಪಾರ್ಶ್ವಜಿಹ್ವೋ ಹ್ಯತೀನ್ದ್ರಿಯೋ ವಾಪಿ ಸುಸೂಕ್ಷ್ಮ ಏಕಃ

ಅವನಿಗೆ ಕೈ, ಕಾಲು, ಹೊಟ್ಟೆ, ಪಾರ್ಶ್ವ, ನಾಲಿಗೆ ಇಲ್ಲ; ಅವನು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೂ ಅತೀತನು, ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮನು, ಒಬ್ಬನೇ ಇರುವವನು.

ಸ ವೇದ ಸರ್ವಂ ನ ಚ ಸರ್ವವೇದ್ಯಂ ತಮಾಹುರಗ್ರ್ಯಂ ಪುರುಷಂ ಮಹಾನ್ತಮ್

ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ತಿಳಿಯಲಾಗದು. ಅವನನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುರುಷ, ಮಹಾನ್ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಅಚೇತನಾಂ ಸರ್ವಗತಾಂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಂ ಪ್ರಸವಧರ್ಮಿಣೀಮ್ ಪ್ರಕೃತಿಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಯುಕ್ತಾಃ ಪಶ್ಯನ್ತಿ ಯೋಗಿನಃ

ಯೋಗಿಗಳು ಜಡ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ, ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳೊಡನೆ ಕಂಡುಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ.

ಸರ್ವತಃ ಪಾಣಿಪಾದಂ ತತ್ ಸರ್ವತೋ ಽಕ್ಷಿಶಿರೋಮುಖಮ್ ಸರ್ವತಃ ಶ್ರುತಿಮಲ್ ಲೋಕೇ ಸರ್ವಮಾವೃತ್ಯ ತಿಷ್ಠತಿ

ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೈ ಕಾಲುಗಳಿವೆ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮುಖ, ತಲೆ, ಬಾಯಿಗಳಿವೆ. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಿವಿಗಳಿವೆ; ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ.

ಯುಕ್ತೋ ಯೋಗೇನ ಚೇಶಾನಂ ಸರ್ವತಶ್ ಚ ಸನಾತನಮ್ ಪುರುಷಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ತಂ ವಿದ್ವಾನ್ನ ವಿಮುಹ್ಯತಿ

ಯೋಗದೊಂದಿಗೆ ಏಕಾಗ್ರನಾಗಿ, ಜ್ಞಾನಿಯು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ, ಶಾಶ್ವತನಾದ, ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳ ಪುರುಷನಾದ ಈಶ್ವರನನ್ನು ತಿಳಿದು, ಮೋಹಿತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಭೂತಾತ್ಮಾನಂ ಮಹಾತ್ಮಾನಂ ಪರಮಾತ್ಮಾನಮವ್ಯಯಮ್ ಸರ್ವಾತ್ಮಾನಂ ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ತದ್ವೈ ಧ್ಯಾತಾ ನ ಮುಹ್ಯತಿ

ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳ ಆತ್ಮ, ಮಹಾತ್ಮ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಪರಮಾತ್ಮ, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮ, ಪರಬ್ರಹ್ಮ—ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಧ್ಯಾನಿಸುವವನು ಮೋಹಿತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಪವನೋ ಹಿ ಯಥಾ ಗ್ರಾಹ್ಯೋ ವಿಚರನ್ಸರ್ವಮೂರ್ತಿಷು ಪುರಿ ಶೇತೇ ಸುದುರ್ಗ್ರಾಹ್ಯಸ್ ತಸ್ಮಾತ್ಪುರುಷ ಉಚ್ಯತೇ

ಹಾಗೆ, ಗಾಳಿ ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇದ್ದರೂ ಹಿಡಿಯಲು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ದೇಹದೊಳಗೆ ವಾಸವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, 'ಪುರುಷ' ಎಂಬವನು ಕೂಡ ಸೂಕ್ಷ್ಮನಾಗಿ, ಗ್ರಹಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯನಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಅಥ ಚೇಲ್ಲುಪ್ತಧರ್ಮಾ ತು ಸಾವಶೇಷೈಃ ಸ್ವಕರ್ಮಭಿಃ ತತಸ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಗರ್ಭೇ ವೈ ಶುಕ್ರಶೋಣಿತಸಂಯುತೇ

ಆದರೆ ಯಾರಾದರೂ ಉಳಿದ ಕರ್ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ದೇಹ ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ, ಆತನ ಆತ್ಮವು ವೀರ್ಯ ಮತ್ತು ರಕ್ತದ ಜೊತೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಬ್ರಹ್ಮನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ.

ಸ್ತ್ರೀಪುಂಸೋಃ ಸಂಪ್ರಯೋಗೇ ಹಿ ಜಾಯತೇ ಹಿ ತತಃ ಪ್ರಭುಃ ತತಸ್ತು ಗರ್ಭಕಾಲೇನ ಕಲಲಂ ನಾಮ ಜಾಯತೇ

ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಪ್ರಭು ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ; ನಂತರ, ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ 'ಕಲಲ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಭ್ರೂಣ ರೂಪವಾಗುತ್ತದೆ.

ಕಾಲೇನ ಕಲಲಂ ಚಾಪಿ ಬುದ್ಬುದಂ ಸಮ್ಪ್ರಜಾಯತೇ ಮೃತ್ಪಿಣ್ಡಸ್ತು ಯಥಾ ಚಕ್ರೇ ಚಕ್ರಾವರ್ತೇನ ಪೀಡಿತಃ

ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಆ ಕಲಲವು ಬುಬ್ಬುಳೆಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಹೇಗೆಂದರೆ ಚಕ್ರದ ಮೇಲೆ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಂಡನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಆಕಾರ ಕೊಡುವುದು ಹೀಗೆಯೇ.

ಹಸ್ತಾಭ್ಯಾಂ ಕ್ರಿಯಮಾಣಸ್ತು ಬಿಂಬತ್ವಮನುಗಚ್ಛತಿ ಏವಮಾಧ್ಯಾತ್ಮಿಕೈರ್ಯುಕ್ತಾ ವಾಯುನಾ ಸಂಪ್ರಪೂರಿತಃ

ಅದು ಕೈಗಳಿಂದ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವಾಗ ಗುಂಡಿನಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ, ಒಳಗಿನ ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದಂತೆ, ಪ್ರಾಣವಾಯುವಿನಿಂದ ತುಂಬಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

ಯದಿ ಯೋನಿಂ ವಿಮುಞ್ಚಾಮಿ ತತ್ಪ್ರಪದ್ಯೇ ಮಹೇಶ್ವರಮ್ ಯಾವದ್ಧಿ ವೈಷ್ಣವೋ ವಾಯುರ್ ಜಾತಮಾತ್ರಂ ನ ಸಂಸ್ಪೃಶೇತ್

ನಾನು ಗರ್ಭವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಬಂದರೆ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಕು; ವೈಷ್ಣವ ವಾಯು ಹೊಸದಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಶಿಶುವನ್ನು ತಲುಪುವವರೆಗೆ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದನ್ನು ಚಿಂತಿಸಬೇಕು.

ತಾವತ್ಕಾಲಂ ಮಹಾದೇವಮ್ ಅರ್ಚಯಾಮೀತಿ ಚಿನ್ತಯೇತ್ ಜಾಯತೇ ಮಾನುಷಸ್ತತ್ರ ಯಥಾರೂಪಂ ಯಥಾವಯಃ

ಆ ಸಮಯದವರೆಗೆ 'ನಾನು ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು' ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಾಳಬೇಕು; ನಂತರ, ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮಾನವನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ಅವನ ರೂಪಕ್ಕೂ ವಯಸ್ಸಿಗೂ ತಕ್ಕಂತೆ.

ವಾಯುಃ ಸಂಭವತೇ ಖಾತ್ತು ವಾತಾದ್ಭವತಿ ವೈ ಜಲಮ್ ಜಲಾತ್ ಸಮ್ಭವತಿ ಪ್ರಾಣಃ ಪ್ರಾಣಾಚ್ಛುಕ್ರಂ ವಿವರ್ಧತೇ

ವಾಯು ಆಕಾಶದಿಂದ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ವಾಯುವಿನಿಂದ ನೀರು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ನೀರಿನಿಂದ ಪ್ರಾಣ ಬರುತ್ತದೆ, ಪ್ರಾಣದಿಂದ ವೀರ್ಯವು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.

ರಕ್ತಭಾಗಾಸ್ ತ್ರಯಸ್ತ್ರಿಂಶದ್ ರೇತೋಭಾಗಾಶ್ ಚತುರ್ದಶ ಭಾಗತೋ ಽರ್ಧಫಲಂ ಕೃತ್ವಾ ತತೋ ಗರ್ಭೋ ನಿಷಿಚ್ಯತೇ

ಮೂವತ್ತಮೂರು ಭಾಗ ರಕ್ತವೂ, ಹದಿನಾಲ್ಕು ಭಾಗ ವೀರ್ಯವೂ ಸೇರಿ, ಅವುಗಳ ಅರ್ಧವನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಗರ್ಭವು ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ತತಸ್ತು ಗರ್ಭಸಂಯುಕ್ತಃ ಪಞ್ಚಭಿರ್ ವಾಯುಭಿರ್ ವೃತಃ ಪಿತುಃ ಶರೀರಾತ್ಪ್ರತ್ಯಙ್ಗಂ ರೂಪಮಸ್ಯೋಪಜಾಯತೇ

ನಂತರ, ಗರ್ಭದೊಂದಿಗೆ ಐದು ಪ್ರಾಣವಾಯುಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ತಂದೆಯ ದೇಹದಿಂದ ಪ್ರತಿ ಅಂಗವೂ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ತತೋ ಽಸ್ಯ ಮಾತುರಾಹಾರಾತ್ ಪೀತಲೀಢಪ್ರವೇಶನಾತ್ ನಾಭಿದೇಶೇನ ವೈ ಪ್ರಾಣಾಸ್ ತೇ ಹ್ಯ್ ಆಧಾರಾ ಹಿ ದೇಹಿನಾಮ್

ನಂತರ, ತಾಯಿಯ ಆಹಾರದಿಂದ, ಜೀರ್ಣವಾದ ಆಹಾರ ದೇಹಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಪ್ರಾಣಗಳು ನಾಭಿಯ ಮೂಲಕ ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತವೆ; ಅವು ದೇಹಧಾರಿಗಳ ಆಧಾರವಾಗಿವೆ.

ನವಮಾಸಾತ್ ಪರಿಕ್ಲಿಷ್ಟಃ ಸಂವೇಷ್ಟಿತಶಿರೋಧರಃ ವೇಷ್ಟಿತಃ ಸರ್ವಗಾತ್ರೈಶ್ ಚ ಅಪರ್ಯಾಪ್ತಪ್ರವೇಶನಃ

ಒಂಬತ್ತು ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ, ತಲೆ ಮತ್ತು ಕುತ್ತಿಗೆ ಮಡಚಿಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಗಳು ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿರುವಂತೆ, ಆ ಜೀವಿ ತುಂಬಾ ಸಂಕಟದಿಂದ ಇರುತ್ತಾನೆ.

ನವಮಾಸೋಷಿತಶ್ಚಾಪಿ ಯೋನಿಚ್ಛಿದ್ರಾದವಾಙ್ಮುಖಃ ತತಃ ಸ್ವಕರ್ಮಭಿಃ ಪಾಪೈರ್ ನಿರಯಂ ಸಮ್ಪ್ರಪದ್ಯತೇ

ಒಂಬತ್ತು ತಿಂಗಳು ಗರ್ಭದಲ್ಲಿದ್ದು, ಯೋನಿದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ತಲೆ ಕೆಳಗಾಗಿರುವಂತೆ, ತನ್ನ ಪಾಪಕರ್ಮಗಳಿಂದ ನರಕವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅಸಿಪತ್ರವನಂ ಚೈವ ಶಾಲ್ಮಲಿಚ್ಛೇದನಂ ತಥಾ ತಾಡನಂ ಭಕ್ಷಣಂ ಚೈವ ಪೂಯಶೋಣಿತಭಕ್ಷಣಮ್

ಅವನಿಗೆ ಅಸಿಪತ್ರವನ, ಶಾಲ್ಮಲಿ ಮರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವುದು, ಹೊಡೆಯುವುದು, ಪೂಕೂ ರಕ್ತವನ್ನು ತಿನ್ನುವುದು ಇವು ಅನುಭವವಾಗುತ್ತವೆ.

ಯಥಾ ಹ್ಯಾಪಸ್ತು ಸಂಛಿನ್ನಾಃ ಸಂಶ್ಲೇಷ್ಮಮ್ ಉಪಯಾನ್ತಿ ವೈ ತಥಾ ಛಿನ್ನಾಶ್ ಚ ಭಿನ್ನಾಶ್ಚ ಯಾತನಾಸ್ಥಾನಮ್ ಆಗತಾಃ

ಹಾಗೆ, ನೀರು ಬೇರ್ಪಟ್ಟರೂ ಮತ್ತೆ ಸೇರುವಂತೆ, ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರೂ, ಮುರಿದವರೂ ಯಾತನೆಯ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾರೆ.

ಏವಂ ಜೀವಾಸ್ತು ತೈಃ ಪಾಪೈಸ್ ತಪ್ಯಮಾನಾಃ ಸ್ವಯಂಕೃತೈಃ ಪ್ರಾಪ್ನುಯುಃ ಕರ್ಮಭಿಃ ಶೇಷೈರ್ ದುಃಖಂ ವಾ ಯದಿ ವೇತರತ್

ಹೀಗೆ, ಜೀವಿಗಳು ತಮ್ಮದೇ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಉಳಿದ ಕರ್ಮಗಳ ಪ್ರಕಾರ ದುಃಖವನ್ನಾಗಲಿ, ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನಾಗಲಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.