ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಶಬ್ದಃ ಸ್ಪರ್ಶೋ ರಸೋ ಗನ್ಧೋ ರೂಪಂ ಚೈವ ಮನಸ್ ತಥಾ ಪ್ರವರ್ತನ್ತೇ ಽಸ್ಯ ಚೇಚ್ಛಾತೋ ನ ಭವನ್ತಿ ಯಥೇಚ್ಛಯಾ

ಶಬ್ದ, ಸ್ಪರ್ಶ, ರುಚಿ, ವಾಸನೆ, ರೂಪ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು—ಇವು ಅವನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ ಅಥವಾ ಅವನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಉಂಟಾಗದೆ ಇರಬಹುದು.

ನ ಜಾಯತೇ ನ ಮ್ರಿಯತೇ ಛಿದ್ಯತೇ ನ ಚ ಭಿದ್ಯತೇ ನ ದಹ್ಯತೇ ನ ಮುಹ್ಯೇತ ಲೀಯತೇ ನ ಚ ಲಿಪ್ಯತೇ

ಅವನು ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ, ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನನ್ನು ಯಾರೂ ಕತ್ತರಿಸಲಾರರು, ವಿಭಜಿಸಲಾರರು; ಅವನು ಸುಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಮೋಹಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ಲಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

ನ ಕ್ಷೀಯತೇ ನ ಕ್ಷರತಿ ಖಿದ್ಯತೇ ನ ಕದಾಚನ ಕ್ರಿಯತೇ ವಾ ನ ಸರ್ವತ್ರ ತಥಾ ವಿಕ್ರಿಯತೇ ನ ಚ

ಅವನು ಕ್ಷಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾವಾಗಲೂ ದುಃಖಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನನ್ನು ಯಾರೂ ನಿರ್ಮಿಸಲಾರರು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅವನು ಬದಲಾಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ.

ಅಗನ್ಧರಸರೂಪಸ್ತು ಅಸ್ಪರ್ಶಃ ಶಬ್ದವರ್ಜಿತಃ ಅವರ್ಣೋ ಹ್ಯಸ್ವರಶ್ ಚೈವ ಅಸವರ್ಣಸ್ತು ಕರ್ಹಿಚಿತ್

ಅವನಿಗೆ ವಾಸನೆ, ರುಚಿ, ರೂಪ ಇಲ್ಲ; ಸ್ಪರ್ಶವಿಲ್ಲ, ಶಬ್ದವಿಲ್ಲ; ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲ, ಸ್ವರವಿಲ್ಲ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಾವುದೇ ಲಕ್ಷಣವೂ ಇಲ್ಲ.

ಸ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ವಿಷಯಾಂಶ್ಚೈವ ವಿಷಯೈರ್ನ ಚ ಯುಜ್ಯತೇ ಅಣುತ್ವಾತ್ತು ಪರಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮತ್ವಾದ್ ಅಪವರ್ಗಿಕಃ

ಅವನು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಅವುಗಳಿಂದ ಬಂಧನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಸೂಕ್ಷ್ಮಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮನಾದ ಅವನು ಪರಮನು; ಸೂಕ್ಷ್ಮತ್ವದಿಂದ ಅವನು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವವನು.

ವ್ಯಾಪಕಸ್ತ್ವಪವರ್ಗಾಚ್ಚ ವ್ಯಾಪಕಾತ್ಪುರುಷಃ ಸ್ಮೃತಃ ಪುರುಷಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮಭಾವಾತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯೇ ಪರಮೇ ಸ್ಥಿತಃ

ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ವ್ಯಾಪಕನನ್ನು ಪುರುಷನೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಪರಮ ಐಶ್ವರ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ.

ಗುಣೋತ್ತರಮಥೈಶ್ವರ್ಯೇ ಸರ್ವತಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮಮುಚ್ಯತೇ ಐಶ್ವರ್ಯಂ ಚಾಪ್ರತೀಘಾತಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಯೋಗಮನುತ್ತಮಮ್

ಗುಣಗಳನ್ನು ಮೀರಿ, ಐಶ್ವರ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅಪ್ರತಿಬಂಧಿತವಾದ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಾಗ, ಅವನು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಯೋಗವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.

ಅಪವರ್ಗಂ ತತೋ ಗಚ್ಛೇತ್ ಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ತತ್ಪರಮಂ ಪದಮ್ ಏವಂ ಪಾಶುಪತಂ ಯೋಗಂ ಜ್ಞಾತವ್ಯಂ ಮುನಿಪುಙ್ಗವಾಃ

ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯೆಂಬ ಪರಮ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಮಹರ್ಷಿಗಳೇ, ಪಾಶುಪತ ಯೋಗವನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಸ್ವರ್ಗಾಪವರ್ಗಫಲದಂ ಶಿವಸಾಯುಜ್ಯಕಾರಣಮ್ ಅಥವಾ ಗತವಿಜ್ಞಾನೋ ರಾಗಾತ್ಕರ್ಮ ಸಮಾಚರೇತ್

ಅದು ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ, ಶಿವನೊಂದಿಗಿನ ಐಕ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ರಾಜಸಂ ತಾಮಸಂ ವಾಪಿ ಭುಕ್ತ್ವಾ ತತ್ರೈವ ಮುಚ್ಯತೇ ತಥಾ ಸುಕೃತಕರ್ಮಾ ತು ಫಲಂ ಸ್ವರ್ಗೇ ಸಮಶ್ನುತೇ

ರಾಜಸ ಅಥವಾ ತಾಮಸ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಸತ್ಕರ್ಮ ಮಾಡಿದವನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅದರ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ತಸ್ಮಾತ್ಸ್ಥಾನಾತ್ಪುನಃ ಶ್ರೇಷ್ಠೋ ಮಾನುಷ್ಯಮುಪಪದ್ಯತೇ ತಸ್ಮಾದ್ಬ್ರಹ್ಮ ಪರಂ ಸೌಖ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಶಾಶ್ವತಮ್ ಉತ್ತಮಮ್

ಅ ಆ ಸ್ಥಾನದ ನಂತರ, ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಮತ್ತೆ ಮಾನವನಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪರಮ ಸುಖವನ್ನು, ಶಾಶ್ವತವಾದ ಮತ್ತು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಬ್ರಹ್ಮ ಏವ ಹಿ ಸೇವೇತ ಬ್ರಹ್ಮೈವ ಹಿ ಪರಂ ಸುಖಮ್ ಪರಿಶ್ರಮೋ ಹಿ ಯಜ್ಞಾನಾಂ ಮಹತಾರ್ಥೇನ ವರ್ತತೇ

ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೇ ಸೇವಿಸಬೇಕು, ಏಕೆಂದರೆ ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಪರಮ ಸುಖ. ಮಹಾಯಜ್ಞಗಳ ಶ್ರಮವೂ ಇದರಿಗಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಭೂಯೋ ಮೃತ್ಯುವಶಂ ಯಾತಿ ತಸ್ಮಾನ್ಮೋಕ್ಷಃ ಪರಂ ಸುಖಮ್ ಅಥವಾ ಧ್ಯಾನಸಂಯುಕ್ತೋ ಬ್ರಹ್ಮತತ್ತ್ವಪರಾಯಣಃ

ಮತ್ತೆ ಮರಣದ ವಶವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮೋಕ್ಷವೇ ಪರಮ ಸುಖ. ಅಥವಾ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮತತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವನು.

ನ ತು ಚ್ಯಾವಯಿತುಂ ಶಕ್ಯೋ ಮನ್ವನ್ತರಶತೈರಪಿ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತು ಪುರುಷಂ ದಿವ್ಯಂ ವಿಶ್ವಾಖ್ಯಂ ವಿಶ್ವತೋಮುಖಮ್

ನೂರಾರು ಮನ್ವಂತರಗಳಾದರೂ ಅವನನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಲಾಗದು. ದಿವ್ಯ ಪುರುಷನಾದ ವಿಶ್ವನನ್ನು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೂ ಮುಖವಿರುವವನನ್ನು ಕಂಡು—

ವಿಶ್ವಪಾದಶಿರೋಗ್ರೀವಂ ವಿಶ್ವೇಶಂ ವಿಶ್ವರೂಪಿಣಮ್ ವಿಶ್ವಗನ್ಧಂ ವಿಶ್ವಮಾಲ್ಯಂ ವಿಶ್ವಾಂಬರಧರಂ ಪ್ರಭುಮ್

ವಿಶ್ವವೇ ಅವನ ಪಾದ, ತಲೆ, ಕಂಠ; ಅವನು ವಿಶ್ವನಾಥ, ವಿಶ್ವರೂಪಿ, ವಿಶ್ವಗಂಧ, ವಿಶ್ವಮಾಲಾಧಾರಿ, ವಿಶ್ವವಸ್ತ್ರಧಾರಿ ಪ್ರಭು.

ಗೋಭಿರ್ ಮಹೀಂ ಸಂಪತತೇ ಪತತ್ರಿಣೋ ನೈವಂ ಭೂಯೋ ಜನಯತ್ಯೇವಮೇವ ಕವಿಂ ಪುರಾಣಮ್ ಅನುಶಾಸಿತಾರಂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಚ್ಚ ಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ಮಹತೋ ಮಹಾನ್ತಮ್

ಹಸುಗಳೊಂದಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹೀಗೆ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಪುರಾತನ ಕವಿ, ಅಧಿಪತಿ, ಸೂಕ್ಷ್ಮಕ್ಕಿಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಮಹತ್ತಿಗಿಂತ ಮಹಾನ್.

ಯೋಗೇನ ಪಶ್ಯೇನ್ನ ಚ ಚಕ್ಷುಷಾ ಪುನರ್ ನಿರಿನ್ದ್ರಿಯಂ ಪುರುಷಂ ರುಕ್ಮವರ್ಣಮ್ ಅಲಿಙ್ಗಿನಂ ನಿರ್ಗುಣಂ ಚೇತನಂ ಚ ನಿತ್ಯಂ ಸದಾ ಸರ್ವಗಂ ಸರ್ವಸಾರಮ್

ಯೋಗದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅವನನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು, ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಅಲ್ಲ. ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಅತೀತನಾದ ಪುರುಷನು, ಹೊಳೆಯುವ ವರ್ಣದವನು, ಲಕ್ಷಣವಿಲ್ಲದವನು, ಗುಣರಹಿತನು, ಚೈತನ್ಯಸ್ವರೂಪಿ, ಶಾಶ್ವತನು, ಸದಾ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನು, ಎಲ್ಲದರ ಸಾರವಾಗಿರುವವನು.

ಅಪಾಣಿಪಾದೋದರಪಾರ್ಶ್ವಜಿಹ್ವೋ ಹ್ಯತೀನ್ದ್ರಿಯೋ ವಾಪಿ ಸುಸೂಕ್ಷ್ಮ ಏಕಃ

ಅವನಿಗೆ ಕೈ, ಕಾಲು, ಹೊಟ್ಟೆ, ಪಾರ್ಶ್ವ, ನಾಲಿಗೆ ಇಲ್ಲ; ಅವನು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೂ ಅತೀತನು, ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮನು, ಒಬ್ಬನೇ ಇರುವವನು.

ಸ ವೇದ ಸರ್ವಂ ನ ಚ ಸರ್ವವೇದ್ಯಂ ತಮಾಹುರಗ್ರ್ಯಂ ಪುರುಷಂ ಮಹಾನ್ತಮ್

ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ತಿಳಿಯಲಾಗದು. ಅವನನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುರುಷ, ಮಹಾನ್ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಅಚೇತನಾಂ ಸರ್ವಗತಾಂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಂ ಪ್ರಸವಧರ್ಮಿಣೀಮ್ ಪ್ರಕೃತಿಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಯುಕ್ತಾಃ ಪಶ್ಯನ್ತಿ ಯೋಗಿನಃ

ಯೋಗಿಗಳು ಜಡ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ, ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳೊಡನೆ ಕಂಡುಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ.

ಸರ್ವತಃ ಪಾಣಿಪಾದಂ ತತ್ ಸರ್ವತೋ ಽಕ್ಷಿಶಿರೋಮುಖಮ್ ಸರ್ವತಃ ಶ್ರುತಿಮಲ್ ಲೋಕೇ ಸರ್ವಮಾವೃತ್ಯ ತಿಷ್ಠತಿ

ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೈ ಕಾಲುಗಳಿವೆ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮುಖ, ತಲೆ, ಬಾಯಿಗಳಿವೆ. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಿವಿಗಳಿವೆ; ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ.

ಯುಕ್ತೋ ಯೋಗೇನ ಚೇಶಾನಂ ಸರ್ವತಶ್ ಚ ಸನಾತನಮ್ ಪುರುಷಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ತಂ ವಿದ್ವಾನ್ನ ವಿಮುಹ್ಯತಿ

ಯೋಗದೊಂದಿಗೆ ಏಕಾಗ್ರನಾಗಿ, ಜ್ಞಾನಿಯು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ, ಶಾಶ್ವತನಾದ, ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳ ಪುರುಷನಾದ ಈಶ್ವರನನ್ನು ತಿಳಿದು, ಮೋಹಿತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಭೂತಾತ್ಮಾನಂ ಮಹಾತ್ಮಾನಂ ಪರಮಾತ್ಮಾನಮವ್ಯಯಮ್ ಸರ್ವಾತ್ಮಾನಂ ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ತದ್ವೈ ಧ್ಯಾತಾ ನ ಮುಹ್ಯತಿ

ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳ ಆತ್ಮ, ಮಹಾತ್ಮ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಪರಮಾತ್ಮ, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮ, ಪರಬ್ರಹ್ಮ—ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಧ್ಯಾನಿಸುವವನು ಮೋಹಿತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಪವನೋ ಹಿ ಯಥಾ ಗ್ರಾಹ್ಯೋ ವಿಚರನ್ಸರ್ವಮೂರ್ತಿಷು ಪುರಿ ಶೇತೇ ಸುದುರ್ಗ್ರಾಹ್ಯಸ್ ತಸ್ಮಾತ್ಪುರುಷ ಉಚ್ಯತೇ

ಹಾಗೆ, ಗಾಳಿ ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇದ್ದರೂ ಹಿಡಿಯಲು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ದೇಹದೊಳಗೆ ವಾಸವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, 'ಪುರುಷ' ಎಂಬವನು ಕೂಡ ಸೂಕ್ಷ್ಮನಾಗಿ, ಗ್ರಹಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯನಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಅಥ ಚೇಲ್ಲುಪ್ತಧರ್ಮಾ ತು ಸಾವಶೇಷೈಃ ಸ್ವಕರ್ಮಭಿಃ ತತಸ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಗರ್ಭೇ ವೈ ಶುಕ್ರಶೋಣಿತಸಂಯುತೇ

ಆದರೆ ಯಾರಾದರೂ ಉಳಿದ ಕರ್ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ದೇಹ ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ, ಆತನ ಆತ್ಮವು ವೀರ್ಯ ಮತ್ತು ರಕ್ತದ ಜೊತೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಬ್ರಹ್ಮನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ.

ಸ್ತ್ರೀಪುಂಸೋಃ ಸಂಪ್ರಯೋಗೇ ಹಿ ಜಾಯತೇ ಹಿ ತತಃ ಪ್ರಭುಃ ತತಸ್ತು ಗರ್ಭಕಾಲೇನ ಕಲಲಂ ನಾಮ ಜಾಯತೇ

ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಪ್ರಭು ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ; ನಂತರ, ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ 'ಕಲಲ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಭ್ರೂಣ ರೂಪವಾಗುತ್ತದೆ.

ಕಾಲೇನ ಕಲಲಂ ಚಾಪಿ ಬುದ್ಬುದಂ ಸಮ್ಪ್ರಜಾಯತೇ ಮೃತ್ಪಿಣ್ಡಸ್ತು ಯಥಾ ಚಕ್ರೇ ಚಕ್ರಾವರ್ತೇನ ಪೀಡಿತಃ

ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಆ ಕಲಲವು ಬುಬ್ಬುಳೆಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಹೇಗೆಂದರೆ ಚಕ್ರದ ಮೇಲೆ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಂಡನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಆಕಾರ ಕೊಡುವುದು ಹೀಗೆಯೇ.

ಹಸ್ತಾಭ್ಯಾಂ ಕ್ರಿಯಮಾಣಸ್ತು ಬಿಂಬತ್ವಮನುಗಚ್ಛತಿ ಏವಮಾಧ್ಯಾತ್ಮಿಕೈರ್ಯುಕ್ತಾ ವಾಯುನಾ ಸಂಪ್ರಪೂರಿತಃ

ಅದು ಕೈಗಳಿಂದ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವಾಗ ಗುಂಡಿನಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ, ಒಳಗಿನ ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದಂತೆ, ಪ್ರಾಣವಾಯುವಿನಿಂದ ತುಂಬಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

ಯದಿ ಯೋನಿಂ ವಿಮುಞ್ಚಾಮಿ ತತ್ಪ್ರಪದ್ಯೇ ಮಹೇಶ್ವರಮ್ ಯಾವದ್ಧಿ ವೈಷ್ಣವೋ ವಾಯುರ್ ಜಾತಮಾತ್ರಂ ನ ಸಂಸ್ಪೃಶೇತ್

ನಾನು ಗರ್ಭವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಬಂದರೆ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಕು; ವೈಷ್ಣವ ವಾಯು ಹೊಸದಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಶಿಶುವನ್ನು ತಲುಪುವವರೆಗೆ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದನ್ನು ಚಿಂತಿಸಬೇಕು.