ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಜ್ಞಾನವೈರಾಗ್ಯಯುಕ್ತಸ್ಯ ಯೋಗಸಿದ್ಧಿರ್ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾಃ ಯೋಗಸಿದ್ಧ್ಯಾ ವಿಮುಕ್ತಿಃ ಸ್ಯಾತ್ ಸತ್ತ್ವನಿಷ್ಠಸ್ಯ ನಾನ್ಯಥಾ

ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯ ಹೊಂದಿದವನಿಗೆ ಯೋಗಸಿದ್ಧಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೆ. ಯೋಗಸಿದ್ಧಿಯಿಂದ ಸತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾದವನು ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ.

ತಮೋವಿದ್ಯಾಪದಚ್ಛನ್ನಂ ಚಿತ್ರಂ ಯತ್ಪದಮವ್ಯಯಮ್ ಸತ್ತ್ವಶಕ್ತಿಂ ಸಮಾಸ್ಥಾಯ ಶಿವಮಭ್ಯರ್ಚಯೇದ್ದ್ವಿಜಾಃ

ಅಂಧಕಾರ ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿರುವ ಅದ್ಭುತ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು, ಸತ್ತ್ವಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯವಿಟ್ಟು, ದ್ವಿಜರೆ, ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ಯಃ ಸತ್ತ್ವನಿಷ್ಠೋ ಮದ್ಭಕ್ತೋ ಮದರ್ಚನಪರಾಯಣಃ ಸರ್ವತೋ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠಶ್ ಚ ಸದೋತ್ಸಾಹೀ ಸಮಾಹಿತಃ

ಯಾರು ಸತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿದ್ದು, ನನ್ನ ಭಕ್ತರಾಗಿದ್ದು, ನನ್ನ ಆರಾಧನೆಗೆ ತೊಡಗಿದ್ದು, ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿ, ಸದಾ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ, ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಿರುವರೋ—

ಸರ್ವದ್ವನ್ದ್ವಸಹೋ ಧೀರಃ ಸರ್ವಭೂತಹಿತೇ ರತಃ ಋಜುಸ್ವಭಾವಃ ಸತತಂ ಸ್ವಸ್ಥಚಿತ್ತೋ ಮೃದುಃ ಸದಾ

ಎಲ್ಲಾ ಜೋಡಣೆಗಳನ್ನು ಸಹಿಸುವ ಧೈರ್ಯವಂತ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಹಿತದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತ, ನೇರ ಸ್ವಭಾವದ, ಸದಾ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವ, ಸದಾ ಮೃದು ಸ್ವಭಾವದವನು—

ಅಮಾನೀ ಬುದ್ಧಿಮಾಞ್ಛಾನ್ತಸ್ ತ್ಯಕ್ತಸ್ಪರ್ಧೋ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾಃ ಸದಾ ಮುಮುಕ್ಷುರ್ಧರ್ಮಜ್ಞಃ ಸ್ವಾತ್ಮಲಕ್ಷಣಲಕ್ಷಣಃ

ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದ, ಬುದ್ಧಿವಂತ, ಶಾಂತ, ಸ್ಪರ್ಧೆ ತ್ಯಜಿಸಿದ, ಸದಾ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವ, ಧರ್ಮವನ್ನು ಅರಿಯುವ, ಸ್ವಾತ್ಮ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುವವನು—

ಋಣತ್ರಯವಿನಿರ್ಮುಕ್ತಃ ಪೂರ್ವಜನ್ಮನಿ ಪುಣ್ಯಭಾಕ್ ಜರಾಯುಕ್ತೋ ದ್ವಿಜೋ ಭೂತ್ವಾ ಶ್ರದ್ಧಯಾ ಚ ಗುರೋಃ ಕ್ರಮಾತ್

ಮೂರು ಋಣಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ವಯಸ್ಸಾದ ದ್ವಿಜನಾಗಿ, ಗುರುನಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕಲಿಯುವನು—

ಅನ್ಯಥಾ ವಾಪಿ ಶುಶ್ರೂಷಾಂ ಕೃತ್ವಾ ಕೃತ್ರಿಮವರ್ಜಿತಃ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕಮನುಪ್ರಾಪ್ಯ ಭುಕ್ತ್ವಾ ಭೋಗಾನನುಕ್ರಮಾತ್

ಅಥವಾ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಕೃತಕತೆ ಇಲ್ಲದೆ ಸೇವೆ ಮಾಡಿ, ಸ್ವರ್ಗಲೋಕವನ್ನು ಹೊಂದುದು, ಕ್ರಮವಾಗಿ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ—

ಆಸಾದ್ಯ ಭಾರತಂ ವರ್ಷಂ ಬ್ರಹ್ಮವಿಜ್ಜಾಯತೇ ದ್ವಿಜಾಃ ಸಂಪರ್ಕಾಜ್ಜ್ಞಾನಮಾಸಾದ್ಯ ಜ್ಞಾನಿನೋ ಯೋಗವಿದ್ಭವೇತ್

ಭಾರತವರ್ಷವನ್ನು ತಲುಪಿ, ದ್ವಿಜರೆ, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದು, ಯೋಗಜ್ಞಾನಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಕ್ರಮೋ ಽಯಂ ಮಲಪೂರ್ಣಸ್ಯ ಜ್ಞಾನಪ್ರಾಪ್ತೇರ್ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾಃ ತಸ್ಮಾದನೇನ ಮಾರ್ಗೇಣ ತ್ಯಕ್ತಸಂಗೋ ದೃಢವ್ರತಃ

ಮಲದಿಂದ ತುಂಬಿರುವವನು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಕ್ರಮ ಇದು, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ದೃಢವ್ರತದಿಂದ ನಡೆಯಬೇಕು.

ಸಂಸಾರಕಾಲಕೂಟಾಖ್ಯಾನ್ ಮುಚ್ಯತೇ ಮುನಿಪುಙ್ಗವಾಃ ಏವಂ ಸಂಕ್ಷೇಪತಃ ಪ್ರೋಕ್ತಂ ಮಯಾ ಯುಷ್ಮಾಕಮಚ್ಯುತಮ್

ಸಂಸಾರದ ವಿಷದ ಹೆಸರಿನ ಕಾಲಕೂಟದಿಂದ ಅವನು ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೆ. ಹೀಗೆ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಅವಿನಾಶಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದೆ.

ಜ್ಞಾನಸ್ಯೈವೇಹ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಂ ಪ್ರಸಂಗಾದಿಹ ಶೋಭನಮ್ ಏವಂ ಪಾಶುಪತಂ ಯೋಗಂ ಕಥಿತಂ ತ್ವೀಶ್ವರೇಣ ತು

ಇಲ್ಲಿಗೆ ಜ್ಞಾನವೇ ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣ, ಅದರ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಶುಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಪಾಶುಪತ ಯೋಗವನ್ನು ನಿಮಗೆ ಈಶ್ವರನು ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದಾನೆ.

ನ ದೇಯಂ ಯಸ್ಯ ಕಸ್ಯಾಪಿ ಶಿವೋಕ್ತಂ ಮುನಿಪುಙ್ಗವಾಃ ದಾತವ್ಯಂ ಯೋಗಿನೇ ನಿತ್ಯಂ ಭಸ್ಮನಿಷ್ಠಾಯ ಸುಪ್ರಿಯಮ್

ಮುನಿಗಳೇ, ಶಿವನು ಹೇಳಿದ ವಿಷಯವನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಕೊಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಸದಾ ಭಸ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಯೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರನಾದವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು.

ಯಃ ಪಠೇಚ್ಛೃಣುಯಾದ್ವಾಪಿ ಸಂಸಾರಶಮನಂ ನರಃ ಸ ಯಾತಿ ಬ್ರಹ್ಮಸಾಯುಜ್ಯಂ ನಾತ್ರ ಕಾರ್ಯಾ ವಿಚಾರಣಾ

ಯಾರು ಇದನ್ನು ಓದುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಕೇಳುತ್ತಾರೋ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಈ ಸಂಸಾರದ ದುಃಖಗಳು ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ. ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಏಕವಾಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂಶಯವೂ ಇಲ್ಲ.

ನಿಶಮ್ಯ ತೇ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞಾಃ ಕುಮಾರಾದ್ಯಾಃ ಪಿನಾಕಿನಮ್ ಪ್ರೋಚುಃ ಪ್ರಣಮ್ಯ ವೈ ಭೀತಾಃ ಪ್ರಸನ್ನಂ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಂತರ, ಕುಮಾರ ಮತ್ತು ಇತರ ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಭಯದಿಂದ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಧನುರ್ದಾರಿಯಾದ ಶಿವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮಾತನಾಡಿದರು.

ಏವಂ ಚೇದನಯಾ ದೇವ್ಯಾ ಹೈಮವತ್ಯಾ ಮಹೇಶ್ವರ ಕ್ರೀಡಸೇ ವಿವಿಧೈರ್ಭೋಗೈಃ ಕಥಂ ವಕ್ತುಮಿಹಾರ್ಹಸಿ

ಮಹೇಶ್ವರನೇ, ಹಿಮವಂತನ ಮಗಳಾದ ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ನೀವು ಈ ರೀತಿ ವಿವಿಧ ಆನಂದಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಿರಿ ಎಂದಾದರೆ, ನಾವು ಇದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ವಿವರಿಸಬೇಕು?

ಏವಮುಕ್ತಃ ಪ್ರಹಸ್ಯೇಶಃ ಪಿನಾಕೀ ನೀಲಲೋಹಿತಃ ಪ್ರಾಹ ತಾಮ್ ಅಂಬಿಕಾಂ ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ಸ್ಥಿತಾನ್ ದ್ವಿಜಾನ್

ಅವರು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ನೀಲಕಂಠನಾದ ಪಿನಾಕಿಯ ಶಿವನು ಅಂಬಿಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನಿಂತಿದ್ದ ದ್ವಿಜರನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಬನ್ಧಮೋಕ್ಷೌ ನ ಚೈವೇಹ ಮಮ ಸ್ವೇಚ್ಛಾ ಶರೀರಿಣಃ ಅಕರ್ತಜ್ಞಃ ಪಶುರ್ಜೀವೋ ವಿಭುರ್ಭೋಕ್ತಾ ಹ್ಯಣುಃ ಪುಮಾನ್

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯು ನನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆತ್ಮನು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಬಂಧನಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ, ಜೀವನು ಅನುಭವಿಸುವವನು, ಪರಮಾತ್ಮನು ಭೋಗಿಸುವವನು—ಇದು ಅವರಲ್ಲಿ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ.

ಮಾಯೀ ಚ ಮಾಯಯಾ ಬದ್ಧಃ ಕರ್ಮಭಿರ್ ಯುಜ್ಯತೇ ತು ಸಃ ಜ್ಞಾನಂ ಧ್ಯಾನಂ ಚ ಬನ್ಧಶ್ ಚ ಮೋಕ್ಷೋ ನಾಸ್ತ್ಯಾತ್ಮನೋ ದ್ವಿಜಾಃ

ಮಾಯೆಯಿಂದ ಬಂಧನವಾದ ಆತ್ಮನು ಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ. ಜ್ಞಾನ, ಧ್ಯಾನ, ಬಂಧನ, ಮುಕ್ತಿ—ಇವು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದವುಗಳಲ್ಲ, ದ್ವಿಜರೆ.

ಯದೈವಂ ಮಯಿ ವಿದ್ವಾನ್ ಯಸ್ ತಸ್ಯಾಪಿ ನ ಚ ಸರ್ವತಃ ಏಷಾ ವಿದ್ಯಾ ಹ್ಯಹಂ ವೇದ್ಯಃ ಪ್ರಜ್ಞೈಷಾ ಚ ಶ್ರುತಿಃ ಸ್ಮೃತಿಃ

ಯಾರು ನನನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಅರಿತಾನೋ, ಅವನಿಗೂ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಇದು ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಜ್ಞಾನವೇ ನಿಜವಾದ ವಿದ್ಯೆ; ನಾನು ಅರಿಯಬೇಕಾದವನು; ಇದೇ ಜ್ಞಾನ, ವೇದ, ಸ್ಮೃತಿ.

ಧೃತಿರೇಷಾ ಮಯಾ ನಿಷ್ಠಾ ಜ್ಞಾನಶಕ್ತಿಃ ಕ್ರಿಯಾ ತಥಾ ಇಚ್ಛಾಖ್ಯಾ ಚ ತಥಾ ಹ್ಯಾಜ್ಞಾ ದ್ವೇ ವಿದ್ಯೇ ನ ಚ ಸಂಶಯಃ

ಈ ಧೈರ್ಯವೇ ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ, ಜ್ಞಾನಶಕ್ತಿ, ಕ್ರಿಯಾಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ. ಆದೇಶವೂ ಇದೇ. ಈ ಎರಡು ವಿದ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ನ ಹ್ಯೇಷಾ ಪ್ರಕೃತಿರ್ಜೈವೀ ವಿಕೃತಿಶ್ ಚ ವಿಚಾರತಃ ವಿಕಾರೋ ನೈವ ಮಾಯೈಷಾ ಸದಸದ್ವ್ಯಕ್ತಿವರ್ಜಿತಾ

ಇದು ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಪರಿವರ್ತನೆಯೂ ಅಲ್ಲ. ಈ ಮಾಯೆ ಪರಿವರ್ತನೆಯಲ್ಲ, ಅದು ವ್ಯಕ್ತವೂ ಅವ್ಯಕ್ತವೂ ಅಲ್ಲ.

ಪುರಾ ಮಮಾಜ್ಞಾ ಮದ್ವಕ್ತ್ರಾತ್ ಸಮುತ್ಪನ್ನಾ ಸನಾತನೀ ಪಞ್ಚವಕ್ತ್ರಾ ಮಹಾಭಾಗಾ ಜಗತಾಮಭಯಪ್ರದಾ

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಐದು ಮುಖಗಳಿಂದ, ಶಾಶ್ವತವಾದ ನನ್ನ ಆದೇಶವು ಉದಯವಾಯಿತು. ಅದು ಮಹಾ ಭಗ್ಯಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದು, ಜಗತ್ತಿಗೆ ಭಯವಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಿತು.

ತಾಮಾಜ್ಞಾಂ ಸಮ್ಪ್ರವಿಶ್ಯಾಹಂ ಚಿನ್ತಯನ್ ಜಗತಾಂ ಹಿತಮ್ ಸಪ್ತವಿಂಶತ್ಪ್ರಕಾರೇಣ ಸರ್ವಂ ವ್ಯಾಪ್ಯಾನಯಾ ಶಿವಃ

ಆ ಆದೇಶವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡು, ಜಗತ್ತಿನ ಹಿತವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ, ನಾನು ಶಿವನು, ಆ ಆದೇಶದ ಮೂಲಕ ಏಳು ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ತದಾಪ್ರಭೃತಿ ವೈ ಮೋಕ್ಷಪ್ರವೃತ್ತಿರ್ದ್ವಿಜಸತ್ತಮಾಃ ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತದಾಪಶ್ಯದ್ ಭವಾನೀಂ ಪರಮೇಶ್ವರಃ

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗ ಆರಂಭವಾಯಿತು, ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಪರಮೇಶ್ವರನು ಭವಾನಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ಭವಾನೀ ಚ ತಮಾಲೋಕ್ಯ ಮಾಯಾಮಹರದವ್ಯಯಾ ತೇ ಮಾಯಾಮಲನಿರ್ಮುಕ್ತಾ ಮುನಯಃ ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ಪಾರ್ವತೀಮ್

ಆಗ ಭವಾನಿ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಮಾಯೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿದಳು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮಾಯೆಯ ಮಲದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದ ಮುನಿಗಳು ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರು.

ಪ್ರೀತಾ ಬಭೂವುರ್ಮುಕ್ತಾಶ್ ಚ ತಸ್ಮಾದೇಷಾ ಪರಾ ಗತಿಃ ಉಮಾಶಙ್ಕರಯೋರ್ಭೇದೋ ನಾಸ್ತ್ಯೇವ ಪರಮಾರ್ಥತಃ

ಅವರು ಸಂತೋಷಗೊಂಡರು, ಮುಕ್ತರಾದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದು ಪರಮ ಗತಿ. ಉಮಾ ಮತ್ತು ಶಂಕರರಲ್ಲಿ ಪರಮಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಭೇದವಿಲ್ಲ.

ದ್ವಿಧಾಸೌ ರೂಪಮಾಸ್ಥಾಯ ಸ್ಥಿತ ಏವ ನ ಸಂಶಯಃ ಯದಾ ವಿದ್ವಾನಸಂಗಃ ಸ್ಯಾದ್ ಆಜ್ಞಯಾ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ

ಅವರು ಎರಡು ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಇದ್ದಾರೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಜ್ಞಾನಿಯು ಅಸಕ್ತನಾದಾಗ ಅದು ಪರಮೇಶ್ವರನ ಆದೇಶದಿಂದ ಆಗುತ್ತದೆ.

ತದಾ ಮುಕ್ತಿಃ ಕ್ಷಣಾದೇವ ನಾನ್ಯಥಾ ಕರ್ಮಕೋಟಿಭಿಃ ಕ್ರಮೋ ಽವಿವಕ್ಷಿತೋ ಭೂತವಿವೃದ್ಧಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ

ಆಗ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ; ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕರ್ಮಗಳಿಂದಲೂ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕ್ರಮವು ಪರಮೇಶ್ವರನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲ.

ಪ್ರಸಾದೇನ ಕ್ಷಣಾನ್ಮುಕ್ತಿಃ ಪ್ರತಿಜ್ಞೈಷಾ ನ ಸಂಶಯಃ ಗರ್ಭಸ್ಥೋ ಜಾಯಮಾನೋ ವಾ ಬಾಲೋ ವಾ ತರುಣೋ ಽಪಿ ವಾ

ದಯೆಯಿಂದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ—ಇದು ಖಚಿತವಾದ ವಚನ. ಗರ್ಭದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಬಾಲಕನಾಗಿದ್ದರೂ, ಯುವಕನಾಗಿದ್ದರೂ.