ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಸೋ ಽಹಮ್ ಏವಂ ಜಗತ್ಸರ್ವಂ ಮಯ್ಯೇವ ಸಕಲಂ ಸ್ಥಿತಮ್ ಪರತನ್ತ್ರಂ ಸ್ವತನ್ತ್ರೇ ಽಪಿ ತದಭಾವಾದ್ವಿಚಾರತಃ

ನಾನೇ ಈ ಜಗತ್ತೆಲ್ಲವೂ, ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದೆ. ನಾನು ಸ್ವತಂತ್ರನಾದರೂ, ಇವು ನನಗೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿವೆ; ಯಾಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.

ಏಕತ್ವಮಪಿ ನಾಸ್ತ್ಯೇವ ದ್ವೈತಂ ತತ್ರ ಕುತಸ್ತ್ವಹೋ ಏವಂ ನಾಸ್ತ್ಯಥ ಮರ್ತ್ಯಂ ಚ ಕುತೋ ಽಮೃತಮಜೋದ್ಭವಃ

ಒಂದಾಗಿರುವುದು ಇಲ್ಲ, ಹೀಗಿರುವಾಗ ಎರಡು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಹೇಗೆ ಬರುತ್ತದೆ? ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮರಣವೂ ಇಲ್ಲ, ಅಮೃತತ್ವವೂ ಇಲ್ಲ, ಜನನವೂ ಇಲ್ಲ.

ನಾನ್ತಃಪ್ರಜ್ಞೋ ಬಹಿಃಪ್ರಜ್ಞೋ ನ ಚೋಭಯಗತಸ್ ತಥಾ ನ ಪ್ರಜ್ಞಾನಘನಸ್ತ್ವೇವಂ ನ ಪ್ರಾಜ್ಞೋ ಜ್ಞಾನಪೂರ್ವಕಃ

ಅವನು ಒಳಗಿನ ಜ್ಞಾನಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಹೊರಗಿನ ಜ್ಞಾನಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಎರಡರಲ್ಲಿಯೂ ಜ್ಞಾನಿಯೂ ಅಲ್ಲ; ಜ್ಞಾನಪಿಂಡವೂ ಅಲ್ಲ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉಂಟಾದವನು ಕೂಡ ಅಲ್ಲ.

ವಿದಿತಂ ನಾಸ್ತಿ ವೇದ್ಯಂ ಚ ನಿರ್ವಾಣಂ ಪರಮಾರ್ಥತಃ ನಿರ್ವಾಣಂ ಚೈವ ಕೈವಲ್ಯಂ ನಿಃಶ್ರೇಯಸಮನಾಮಯಮ್

ಇಲ್ಲಿ ತಿಳಿದದ್ದು ಅಥವಾ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ್ದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ; ಮುಕ್ತಿಯೇ ಪರಮಾರ್ಥ. ಮುಕ್ತಿಯೇ ವೈರಾಗ್ಯ, ಶ್ರೇಷ್ಟವಾದದು, ದುಃಖವಿಲ್ಲದ್ದು.

ಅಮೃತಂ ಚಾಕ್ಷರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಪರಮಾತ್ಮಾ ಪರಾಪರಮ್ ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪಂ ನಿರಾಭಾಸಂ ಜ್ಞಾನಂ ಪರ್ಯಾಯವಾಚಕಮ್

ಅಮೃತ, ಅಕ್ಷರ ಬ್ರಹ್ಮ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಉನ್ನತವೂ ಸಾಮಾನ್ಯವೂ ಆಗಿರುವ, ಭೇದವಿಲ್ಲದ, ರೂಪವಿಲ್ಲದ, ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪ, ಅನೇಕ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವದು.

ಪ್ರಸನ್ನಂ ಚ ಯದೇಕಾಗ್ರಂ ತದಾ ಜ್ಞಾನಮಿತಿ ಸ್ಮೃತಮ್ ಅಜ್ಞಾನಮಿತರತ್ಸರ್ವಂ ನಾತ್ರ ಕಾರ್ಯಾ ವಿಚಾರಣಾ

ಯಾವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೂ ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿಯೂ ಇರುವದೋ ಅದನ್ನು ಜ್ಞಾನವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಉಳಿದ ಎಲ್ಲವೂ ಅಜ್ಞಾನ, ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಚಾರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಇತ್ಥಂ ಪ್ರಸನ್ನಂ ವಿಜ್ಞಾನಂ ಗುರುಸಂಪರ್ಕಜಂ ಧ್ರುವಮ್ ರಾಗದ್ವೇಷಾನೃತಕ್ರೋಧಂ ಕಾಮತೃಷ್ಣಾದಿಭಿಃ ಸದಾ

ಗುರುವಿನ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಈ ಸ್ಪಷ್ಟ ಜ್ಞಾನ ಸದಾ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಅದು ಕಾಮ, ದ್ವೇಷ, ಸುಳ್ಳು, ಕೋಪ, ಆಸೆ, ಹಸಿವು ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ಸದಾ ಮುಕ್ತವಾಗಿದೆ.

ಅಪರಾಮೃಷ್ಟಮದ್ಯೈವ ವಿಜ್ಞೇಯಂ ಮುಕ್ತಿದಂ ತ್ವಿದಮ್ ಅಜ್ಞಾನಮಲಪೂರ್ವತ್ವಾತ್ ಪುರುಷೋ ಮಲಿನಃ ಸ್ಮೃತಃ

ಮದ್ಯದ ಸ್ಪರ್ಶವಿಲ್ಲದ ಇದನ್ನು ಇಂದು ಮುಕ್ತಿಯ ದಾತೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಅಜ್ಞಾನವೇ ಮೂಲ ಮಲವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಮನುಷ್ಯನು ಅಶುದ್ಧನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

ತತ್ಕ್ಷಯಾದ್ಧಿ ಭವೇನ್ಮುಕ್ತಿರ್ ನಾನ್ಯಥಾ ಜನ್ಮಕೋಟಿಭಿಃ ಜ್ಞಾನಮೇಕಂ ವಿನಾ ನಾಸ್ತಿ ಪುಣ್ಯಪಾಪಪರಿಕ್ಷಯಃ

ಅಜ್ಞಾನ ನಾಶವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನ್ಮಗಳಾದರೂ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ ಪುಣ್ಯ ಪಾಪಗಳ ಕ್ಷಯವೂ ಆಗದು.

ಜ್ಞಾನಮ್ ಏವಾಭ್ಯಸೇತ್ ತಸ್ಮಾನ್ ಮುಕ್ತ್ಯರ್ಥಂ ಬ್ರಹ್ಮವಿತ್ತಮಾಃ ಜ್ಞಾನಾಭ್ಯಾಸಾದ್ಧಿ ವೈ ಪುಂಸಾಂ ಬುದ್ಧಿರ್ಭವತಿ ನಿರ್ಮಲಾ

ಆದರಿಂದ, ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದವರೇ, ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ಜ್ಞಾನಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡಬೇಕು. ಜ್ಞಾನಾಭ್ಯಾಸದಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯನ ಬುದ್ಧಿ ನಿಷ್ಕಳಂಕವಾಗುತ್ತದೆ.

ತಸ್ಮಾತ್ಸದಾಭ್ಯಸೇಜ್ಜ್ಞಾನಂ ತನ್ನಿಷ್ಠಸ್ತತ್ಪರಾಯಣಃ ಜ್ಞಾನೇನೈಕೇನ ತೃಪ್ತಸ್ಯ ತ್ಯಕ್ತಸಂಗಸ್ಯ ಯೋಗಿನಃ

ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾವಾಗಲೂ ಜ್ಞಾನಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು, ಅದರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿರಬೇಕು, ಅದನ್ನೇ ಗುರಿಯಾಗಿರಿಸಬೇಕು. ಜ್ಞಾನದಿಂದ ತೃಪ್ತನಾದ, ಬಂಧನಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಯೋಗಿಗೆ ಬೇರೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ.

ಕರ್ತವ್ಯಂ ನಾಸ್ತಿ ವಿಪ್ರೇನ್ದ್ರಾ ಅಸ್ತಿ ಚೇತ್ತತ್ತ್ವವಿನ್ನ ಚ ಇಹ ಲೋಕೇ ಪರೇ ಚಾಪಿ ಕರ್ತವ್ಯಂ ನಾಸ್ತಿ ತಸ್ಯ ವೈ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಅವನಿಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ; ಏನಾದರೂ ಉಳಿದಿದ್ದರೂ ಅದು ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದವನಿಗಲ್ಲ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಅವನಿಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕಾದದು ಇಲ್ಲ.

ಜೀವನ್ಮುಕ್ತೋ ಯತಸ್ ತಸ್ಮಾದ್ ಬ್ರಹ್ಮವಿತ್ ಪರಮಾರ್ಥತಃ ಜ್ಞಾನಾಭ್ಯಾಸರತೋ ನಿತ್ಯಂ ಜ್ಞಾನತತ್ತ್ವಾರ್ಥವಿತ್ ಸ್ವಯಮ್

ಅವನಿಗೆ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದರೂ ಮುಕ್ತನಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಅವನು ನಿಜವಾದ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ಜ್ಞಾನಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಅವನು ಜ್ಞಾನತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಾನೇ ಅರಿತಿದ್ದಾನೆ.

ಕರ್ತವ್ಯಾಭ್ಯಾಸಮುತ್ಸೃಜ್ಯ ಜ್ಞಾನಮೇವಾಧಿಗಚ್ಛತಿ ವರ್ಣಾಶ್ರಮಾಭಿಮಾನೀ ಯಸ್ ತ್ಯಕ್ತಕ್ರೋಧೋ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾಃ

ಕರ್ತವ್ಯದ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅವನು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ವರ್ಣಾಶ್ರಮದ ಗರ್ವವಿರುವ, ಕೋಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಅವನು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಅನ್ಯತ್ರ ರಮತೇ ಮೂಢಃ ಸೋ ಽಜ್ಞಾನೀ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ ಸಂಸಾರಹೇತುರಜ್ಞಾನಂ ಸಂಸಾರಸ್ತನುಸಂಗ್ರಹಃ

ಮೂಢನು ಬೇರೆಡೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ—ಅವನು ಅಜ್ಞಾನಿಯೇ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಅಜ್ಞಾನವೇ ಸಂಸಾರದ ಕಾರಣ, ಸಂಸಾರವೆಂದರೆ ದೇಹಗಳ ಸಂಗ್ರಹ.

ಮೋಕ್ಷಹೇತುಸ್ ತಥಾ ಜ್ಞಾನಂ ಮುಕ್ತಃ ಸ್ವಾತ್ಮನ್ಯವಸ್ಥಿತಃ ಅಜ್ಞಾನೇ ಸತಿ ವಿಪ್ರೇನ್ದ್ರಾಃ ಕ್ರೋಧಾದ್ಯಾ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ

ಹಾಗೆಯೇ ಜ್ಞಾನವೇ ಮೋಕ್ಷದ ಕಾರಣ; ಮುಕ್ತನು ತನ್ನ ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ. ಅಜ್ಞಾನ ಇದ್ದರೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಕೋಪಾದಿಗಳು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇರುತ್ತವೆ.

ಕ್ರೋಧೋ ಹರ್ಷಸ್ ತಥಾ ಲೋಭೋ ಮೋಹೋ ದಮ್ಭೋ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾಃ ಧರ್ಮಾಧರ್ಮೌ ಹಿ ತೇಷಾಂ ಚ ತದ್ವಶಾತ್ತನುಸಂಗ್ರಹಃ

ಕೋಪ, ಸಂತೋಷ, ಲೋಭ, ಮೋಹ, ದಂಭ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ದೇಹಗಳ ಸಂಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ.

ಶರೀರೇ ಸತಿ ವೈ ಕ್ಲೇಶಃ ಸೋ ಽವಿದ್ಯಾಂ ಸಂತ್ಯಜೇದ್ಬುಧಃ ಅವಿದ್ಯಾಂ ವಿದ್ಯಯಾ ಹಿತ್ವಾ ಸ್ಥಿತಸ್ಯೈವ ಚ ಯೋಗಿನಃ

ದೇಹ ಇರುವವರೆಗೆ ದುಃಖವಿದೆ; ಜ್ಞಾನಿಯು ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕು. ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಯೋಗಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

ಕ್ರೋಧಾದ್ಯಾ ನಾಶಮಾಯಾನ್ತಿ ಧರ್ಮಾಧರ್ಮೌ ಚ ವೈ ದ್ವಿಜಾಃ ತತ್ಕ್ಷಯಾಚ್ಚ ಶರೀರೇಣ ನ ಪುನಃ ಸಮ್ಪ್ರಯುಜ್ಯತೇ

ಕೋಪಾದಿಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ, ಧರ್ಮ ಅಧರ್ಮವೂ ಹಾಳಾಗುತ್ತವೆ, ದ್ವಿಜರೆ, ಅವುಗಳ ನಾಶದಿಂದ ಅವನು ಮತ್ತೆ ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಸ ಏವ ಮುಕ್ತಃ ಸಂಸಾರಾದ್ ದುಃಖತ್ರಯವಿವರ್ಜಿತಃ ಏವಂ ಜ್ಞಾನಂ ವಿನಾ ನಾಸ್ತಿ ಧ್ಯಾನಂ ಧ್ಯಾತುರ್ ದ್ವಿಜರ್ಷಭಾಃ

ಅವನೇ ಸಂಸಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಮೂರು ವಿಧದ ದುಃಖಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ ಧ್ಯಾನವೂ ಇಲ್ಲ, ಧ್ಯಾನಿಸುವವನಿಗೆ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ.

ಜ್ಞಾನಂ ಗುರೋರ್ಹಿ ಸಂಪರ್ಕಾನ್ ನ ವಾಚಾ ಪರಮಾರ್ಥತಃ ಚತುರ್ವ್ಯೂಹಮಿತಿ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಧ್ಯಾತಾ ಧ್ಯಾನಂ ಸಮಭ್ಯಸೇತ್

ಜ್ಞಾನವು ಗುರುನ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ, ಮಾತಿನಿಂದ ಅಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕು ರೂಪಗಳನ್ನು ತಿಳಿದು, ಧ್ಯಾನಿಯು ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

ಸಹಜಾಗನ್ತುಕಂ ಪಾಪಮ್ ಅಸ್ಥಿವಾಗುದ್ಭವಂ ತಥಾ ಜ್ಞಾನಾಗ್ನಿರ್ದಹತೇ ಕ್ಷಿಪ್ರಂ ಶುಷ್ಕೇನ್ಧನಮ್ ಇವಾನಲಃ

ಹೊಂದಿಕೊಂಡ ಪಾಪ, ಆಗಾಗ್ಗೆ ಬರುವ ಪಾಪ, ಎಲುಬು ಮತ್ತು ಮಾತಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಪಾಪಗಳನ್ನೂ ಜ್ಞಾನಾಗ್ನಿ ಶೀಘ್ರವೇ ಸುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ, ಒಣಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ಬೆಂಕಿ ಸುಡುವಂತೆ.

ಜ್ಞಾನಾತ್ಪರತರಂ ನಾಸ್ತಿ ಸರ್ವಪಾಪವಿನಾಶನಮ್ ಅಭ್ಯಸೇಚ್ಚ ಸದಾ ಜ್ಞಾನಂ ಸರ್ವಸಂಗವಿವರ್ಜಿತಃ

ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಜ್ಞಾನಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು ಇಲ್ಲ. ಯಾವಾಗಲೂ ಎಲ್ಲಾ ಬಂಧನಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಜ್ಞಾನಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

ಜ್ಞಾನಿನಃ ಸರ್ವಪಾಪಾನಿ ಜೀರ್ಯನ್ತೇ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ ಕ್ರೀಡನ್ನಪಿ ನ ಲಿಪ್ಯೇತ ಪಾಪೈರ್ನಾನಾವಿಧೈರಪಿ

ಜ್ಞಾನಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಅವನು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಯಾವ ವಿಧದ ಪಾಪವೂ ಅವನಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳದು.

ಜ್ಞಾನಂ ಯಥಾ ತಥಾ ಧ್ಯಾನಂ ತಸ್ಮಾದ್ಧ್ಯಾನಂ ಸಮಭ್ಯಸೇತ್ ಧ್ಯಾನಂ ನಿರ್ವಿಷಯಂ ಪ್ರೋಕ್ತಮ್ ಆದೌ ಸವಿಷಯಂ ತಥಾ

ಹೆಗೆಯಂತೆ ಜ್ಞಾನ ಇದ್ದಂತೆ ಧ್ಯಾನವೂ ಇದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಧ್ಯಾನವು ಮೊದಲಿಗೆ ವಿಷಯಗಳೊಂದಿಗೆ, ನಂತರ ವಿಷಯರಹಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಷಟ್ಪ್ರಕಾರಂ ಸಮಭ್ಯಸ್ಯ ಚತುಃಷಡ್ದಶಭಿಸ್ ತಥಾ ತಥಾ ದ್ವಾದಶಧಾ ಚೈವ ಪುನಃ ಷೋಡಶಧಾ ಕ್ರಮಾತ್

ಆರು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು, ನಂತರ ನಾಲ್ಕು, ಆರು, ಹತ್ತು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಮತ್ತೆ ಹನ್ನೆರಡು ಮತ್ತು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹದಿನಾರು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

ದ್ವಿಧಾಭ್ಯಸ್ಯ ಚ ಯೋಗೀನ್ದ್ರೋ ಮುಚ್ಯತೇ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ ಶುದ್ಧಜಾಂಬೂನದಾಕಾರಂ ವಿಧೂಮಾಙ್ಗಾರಸನ್ನಿಭಮ್

ಎರಡು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದಾಗ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಪಟುನು ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ — ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಆ ರೂಪವು ಶುದ್ಧವಾದ ಚಿನ್ನದ ಹಾಯಿದಂತೆ, ಧೂಮವಿಲ್ಲದ ಕೆಂಡದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ಪೀತಂ ರಕ್ತಂ ಸಿತಂ ವಿದ್ಯುತ್ ಕೋಟಿಕೋಟಿಸಮಪ್ರಭಮ್ ಅಥವಾ ಬ್ರಹ್ಮರನ್ಧ್ರಸ್ಥಂ ಚಿತ್ತಂ ಕೃತ್ವಾ ಪ್ರಯತ್ನತಃ

ಅದು ಹಳದಿ, ಕೆಂಪು, ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿರಬಹುದು, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು, ಅಥವಾ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮರಂಧ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಬೇಕು.

ನ ಸಿತಂ ವಾಸಿತಂ ಪೀತಂ ನ ಸ್ಮರೇದ್ ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ ಭವೇತ್ ಅಹಿಂಸಕಃ ಸತ್ಯವಾದೀ ಅಸ್ತೇಯೀ ಸರ್ವಯತ್ನತಃ

ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಬಿಳಿ, ಸುಗಂಧ ಅಥವಾ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು; ಅವನು ಹಿಂಸೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು, ಸತ್ಯವಂತರಾಗಿ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಳವು ಮಾಡದೆ ನಡೆಯುತ್ತಾನೆ.