ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ವರ್ತತೇ ತ್ವಸಕೃದ್ವೃತ್ತಿಃ ಕೃತ್ಸ್ನಾ ಹ್ಯೇಷಾ ದಯಾ ಸ್ಮೃತಾ ಯದ್ಯದಿಷ್ಟತಮಂ ದ್ರವ್ಯಂ ನ್ಯಾಯೇನೈವಾಗತಂ ಕ್ರಮಾತ್

ಈ ರೀತಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಡೆವನು, ಇಡೀ ಆಚಾರವೇ ದಯೆ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ಯಾವದೇ ಇಷ್ಟವಾದ ವಸ್ತುವು ನ್ಯಾಯದಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕರೂ,

ತತ್ತದ್ಗುಣವತೇ ದೇಯಂ ದಾತುಸ್ತದ್ದಾನಲಕ್ಷಣಮ್ ದಾನಂ ತ್ರಿವಿಧಮಿತ್ಯೇತತ್ ಕನಿಷ್ಠಜ್ಯೇಷ್ಠಮಧ್ಯಮಮ್

ಯೋಗ್ಯತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ದಾನವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು; ದಾನ ಮಾಡುವವನ ಸ್ವಭಾವವೂ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಹೀಗಾಗಿ ದಾನವು ಮೂರು ವಿಧಗಳೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಕೆಳಮಟ್ಟದದು, ಮಧ್ಯಮ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ.

ಕಾರುಣ್ಯಾತ್ಸರ್ವಭೂತೇಭ್ಯಃ ಸಂವಿಭಾಗಸ್ತು ಮಧ್ಯಮಃ ಶ್ರುತಿಸ್ಮೃತಿಭ್ಯಾಂ ವಿಹಿತೋ ಧರ್ಮೋ ವರ್ಣಾಶ್ರಮಾತ್ಮಕಃ

ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲಿನ ದಯೆಯಿಂದ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಧ್ಯಮ ದಾನ. ಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಸ್ಮೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ಧರ್ಮವೆಂದರೆ ವರ್ಣಾಶ್ರಮದ ಆಚಾರ.

ಶಿಷ್ಟಾಚಾರಾವಿರುದ್ಧಶ್ ಚ ಸ ಧರ್ಮಃ ಸಾಧುರುಚ್ಯತೇ ಮಾಯಾಕರ್ಮಫಲತ್ಯಾಗೀ ಶಿವಾತ್ಮಾ ಪರಿಕೀರ್ತಿತಃ

ಮಹಾತ್ಮರು ಅನುಸರಿಸುವ ನಡವಳಿಕೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಿಲ್ಲದ ಧರ್ಮವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಮೋಹವಿಲ್ಲದೆ, ಕರ್ಮಫಲವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವನು ಶಿವಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ನಿವೃತ್ತಃ ಸರ್ವಸಙ್ಗೇಭ್ಯೋ ಯುಕ್ತೋ ಯೋಗೀ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಃ ಅಸಕ್ತೋ ಭಯತೋ ಯಸ್ತು ವಿಷಯೇಷು ವಿಚಾರ್ಯ ಚ

ಎಲ್ಲ ಬಾಂಧವ್ಯಗಳಿಂದ ದೂರವಿದ್ದು, ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವನನ್ನು ಯೋಗಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಭಯದಿಂದ, ವಿಚಾರಮಾಡಿ, ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವನು—

ಅಲುಬ್ಧಃ ಸಂಯಮೀ ಪ್ರೋಕ್ತಃ ಪ್ರಾರ್ಥಿತೋ ಽಪಿ ಸಮನ್ತತಃ ಆತ್ಮಾರ್ಥಂ ವಾ ಪರಾರ್ಥಂ ವಾ ಇನ್ದ್ರಿಯಾಣೀಹ ಯಸ್ಯ ವೈ

ಅವನು ಲೋಭವಿಲ್ಲದವನು, ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯಿಂದ ಬೇಡಿಕೆ ಬಂದರೂ ಆತ್ಮಸಂಯಮ ಹೊಂದಿರುವವನು. ತನ್ನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಲಿ, ಪರರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಲಿ, ಅವನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು—

ನ ಮಿಥ್ಯಾ ಸಮ್ಪ್ರವರ್ತನ್ತೇ ಶಮಸ್ಯೈವ ತು ಲಕ್ಷಣಮ್ ಅನುದ್ವಿಗ್ನೋ ಹ್ಯನಿಷ್ಟೇಷು ತಥೇಷ್ಟಾನ್ನಾಭಿನನ್ದತಿ

ಸುಳ್ಳಾಗಿ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಇದು ಮನಶಾಂತಿಯ ಲಕ್ಷಣ. ಅವನು ಅಸಮಾಧಾನಕರ ಸಂಗತಿಗಳಿಂದ ಕಳವಳಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಇಷ್ಟವಾದುದರಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ.

ಪ್ರೀತಿತಾಪವಿಷಾದೇಭ್ಯೋ ವಿನಿವೃತ್ತಿರ್ವಿರಕ್ತತಾ ಸಂನ್ಯಾಸಃ ಕರ್ಮಣಾಂ ನ್ಯಾಸಃ ಕೃತಾನಾಮಕೃತೈಃ ಸಹ

ಸಂತೋಷ, ದುಃಖ, ವಿಷಾದ ಇವುಗಳಿಂದ ದೂರವಿರುವುದೇ ವೈರಾಗ್ಯ. ಕರ್ಮಗಳನ್ನು—ಮಾಡಿದವುಗಳನ್ನೂ, ಮಾಡದವುಗಳನ್ನೂ—ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವುದೇ ಸಂನ್ಯಾಸ.

ಕುಶಲಾಕುಶಲಾನಾಂ ತು ಪ್ರಹಾಣಂ ನ್ಯಾಸ ಉಚ್ಯತೇ ಅವ್ಯಕ್ತಾದ್ಯವಿಶೇಷಾನ್ತೇ ವಿಕಾರೇ ಽಸ್ಮಿನ್ನಚೇತನೇ

ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲಿ ಕೆಟ್ಟದಾಗಲಿ ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವುದನ್ನು ಸಂನ್ಯಾಸವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ವಿಶೇಷಾಂತವರೆಗೆ, ಈ ಜಡ ಪರಿವರ್ತನೆಗಳಲ್ಲಿ—

ಚೇತನಾಚೇತನಾನ್ಯತ್ವವಿಜ್ಞಾನಂ ಜ್ಞಾನಮುಚ್ಯತೇ ಏವಂ ತು ಜ್ಞಾನಯುಕ್ತಸ್ಯ ಶ್ರದ್ಧಾಯುಕ್ತಸ್ಯ ಶಙ್ಕರಃ

ಚೇತನ ಮತ್ತು ಜಡದ ಭೇದವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದು ಜ್ಞಾನವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನಿಗೆ, ಶಂಕರಾ—

ಪ್ರಸೀದತಿ ನ ಸಂದೇಹೋ ಧರ್ಮಶ್ಚಾಯಂ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾಃ ಕಿಂ ತು ಗುಹ್ಯತಮಂ ವಕ್ಷ್ಯೇ ಸರ್ವತ್ರ ಪರಮೇಶ್ವರೇ

ಅವನು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಇದುವೇ ಧರ್ಮ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೆ. ಈಗ ನಾನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಕುರಿತು ಅತ್ಯಂತ ಗುಪ್ತವಾದ ತತ್ವವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ಭವೇ ಭಕ್ತಿರ್ನ ಸಂದೇಹಸ್ ತಯಾ ಯುಕ್ತೋ ವಿಮುಚ್ಯತೇ ಅಯೋಗ್ಯಸ್ಯಾಪಿ ಭಗವಾನ್ ಭಕ್ತಸ್ಯ ಪರಮೇಶ್ವರಃ

ಭಕ್ತಿಯು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ; ಆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಯೋಗ್ಯತೆಯಿಲ್ಲದವನಿಗೂ ಭಗವಂತನು, ಪರಮೇಶ್ವರನು, ಭಕ್ತನಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಪ್ರಸೀದತಿ ನ ಸಂದೇಹೋ ನಿಗೃಹ್ಯ ವಿವಿಧಂ ತಮಃ ಜ್ಞಾನಮಧ್ಯಾಪನಂ ಹೋಮೋ ಧ್ಯಾನಂ ಯಜ್ಞಸ್ತಪಃ ಶ್ರುತಮ್

ಅವನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದಾಗ ಭಗವಂತನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಜ್ಞಾನೋಪದೇಶ, ಹೋಮ, ಧ್ಯಾನ, ಯಜ್ಞ, ತಪಸ್ಸು, ಪಾಠ—

ದಾನಮಧ್ಯಯನಂ ಸರ್ವಂ ಭವಭಕ್ತ್ಯೈ ನ ಸಂಶಯಃ ಚಾನ್ದ್ರಾಯಣಸಹಸ್ರೈಶ್ ಚ ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯಶತೈಸ್ ತಥಾ

ದಾನ, ಪಾಠ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಭಕ್ತಿಗಾಗಿ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಸಾವಿರಾರು ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವ್ರತಗಳು, ನೂರಾರು ಪ್ರಜಾಪತ್ಯ ವ್ರತಗಳಿದ್ದರೂ—

ಮಾಸೋಪವಾಸೈಶ್ಚಾನ್ಯೈರ್ವಾ ಭಕ್ತಿರ್ಮುನಿವರೋತ್ತಮಾಃ ಅಭಕ್ತಾ ಭಗವತ್ಯಸ್ಮಿಂಲ್ ಲೋಕೇ ಗಿರಿಗುಹಾಶಯೇ

ಮಾಸ ವ್ರತಗಳಾದರೂ, ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೆ, ಭಕ್ತಿಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪರ್ವತಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದವರು—

ಪತನ್ತಿ ಚಾತ್ಮಭೋಗಾರ್ಥಂ ಭಕ್ತೋ ಭಾವೇನ ಮುಚ್ಯತೇ ಭಕ್ತಾನಾಂ ದರ್ಶನಾದೇವ ನೃಣಾಂ ಸ್ವರ್ಗಾದಯೋ ದ್ವಿಜಾಃ

ತಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಪತನವಾಗುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಭಕ್ತನು ಭಾವದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಭಕ್ತರನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಮಾತ್ರವೂ ಜನರಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗಾದಿ ಫಲಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ, ದ್ವಿಜರೆ.

ನ ದುರ್ಲಭಾ ನ ಸನ್ದೇಹೋ ಭಕ್ತಾನಾಂ ಕಿಂ ಪುನಸ್ ತಥಾ ಬ್ರಹ್ಮವಿಷ್ಣುಸುರೇನ್ದ್ರಾಣಾಂ ತಥಾನ್ಯೇಷಾಮಪಿ ಸ್ಥಿತಿಃ

ಭಕ್ತರಿಗೆ ಇಂತಹ ಫಲಗಳು ದೊರಕುವುದು ಸುಲಭ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದವರಿಗೂ ಕೂಡ.

ಭಕ್ತ್ಯಾ ಏವ ಮುನೀನಾಂ ಚ ಬಲಸೌಭಾಗ್ಯಮೇವ ಚ ಭವೇನ ಚ ತಥಾ ಪ್ರೋಕ್ತಂ ಸಮ್ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯೋಮಾಂ ಪಿನಾಕಿನಾ

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಭಾಗ್ಯ ದೊರಕುತ್ತದೆ; ಪಿನಾಕಧಾರಿ ಶಿವನು ಉಮೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ.

ದೇವ್ಯೈ ದೇವೇನ ಮಧುರಂ ವಾರಾಣಸ್ಯಾಂ ಪುರಾ ದ್ವಿಜಾಃ ಅವಿಮುಕ್ತೇ ಸಮಾಸೀನಾ ರುದ್ರೇಣ ಪರಮಾತ್ಮನಾ

ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ದ್ವಿಜರೆ, ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರು ದೇವಿಯನ್ನು ಮಧುರವಾಗಿ ಸಂಭಾಷಿಸಿದನು; ಅವಿಮುಕ್ತದಲ್ಲಿ ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ರುದ್ರನು ಕುಳಿತಿದ್ದನು.

ರುದ್ರಾಣೀ ರುದ್ರಮಾಹೇದಂ ಲಬ್ಧ್ವಾ ವಾರಾಣಸೀಂ ಪುರೀಮ್ ಕೇನ ವಶ್ಯೋ ಮಹಾದೇವ ಪೂಜ್ಯೋ ದೃಶ್ಯಸ್ತ್ವಮೀಶ್ವರಃ

ಓ ರುದ್ರಾಣಿಯೆ, ರುದ್ರನನ್ನು ಮತ್ತು ಈ ವಾರಾಣಸಿ ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ಪಡೆದು, ಮಹಾದೇವನು ಹೇಗೆ ವಶವಾಗುತ್ತಾನೆ, ಪೂಜ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಈಶ್ವರನಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.

ತಪಸಾ ವಿದ್ಯಯಾ ವಾಪಿ ಯೋಗೇನೇಹ ವದ ಪ್ರಭೋ ನಿಶಮ್ಯ ವಚನಂ ತಸ್ಯಾಸ್ ತಥಾ ಹ್ಯಾಲೋಕ್ಯ ಪಾರ್ವತೀಮ್

ಇಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದೋ, ಜ್ಞಾನದಿಂದೋ ಅಥವಾ ಯೋಗದಿಂದೋ ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸಬಹುದೆ? ಪ್ರಭುವೇ, ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪಾರ್ವತಿಯತ್ತ ನೋಡಿ ನನಗೆ ಹೇಳು.

ಆಹ ಬಾಲೇನ್ದುತಿಲಕಃ ಪೂರ್ಣೇನ್ದುವದನಾಂ ಹಸನ್ ಸ್ಮೃತ್ವಾಥ ಮೇನಯಾ ಪತ್ನ್ಯಾ ಗಿರೇರ್ಗಾಂ ಕಥಿತಾಂ ಪುರಾ

ಚಂದ್ರಕಲೆಯ ಚಿಹ್ನೆಯುಳ್ಳನು, ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರದಂತೆ ಮುಖವಿರುವನು, ನಗುತ್ತಾ, ಗಿರಿರಾಜನ ಪತ್ನಿಯಾದ ಮೇನಾದೇವಿಯವರು ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಕಥೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡನು.

ಚಿರಕಾಲಸ್ಥಿತಿಂ ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ಗಿರೌ ದೇವ್ಯಾ ಮಹಾತ್ಮನಃ ದೇವಿ ಲಬ್ಧಾ ಪುರೀ ರಮ್ಯಾ ತ್ವಯಾ ಯತ್ಪ್ರಷ್ಟುಮರ್ಹಸಿ

ಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮೆಯಾದ ದೇವಿಯು ಬಹುಕಾಲ ಇದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವಿಯೇ, ನೀನು ಈ ಸುಂದರ ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೀಯೆ; ಇದನ್ನು ಕುರಿತು ಕೇಳಲು ನೀನು ಅರ್ಹಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ.

ಸ್ಥಾನಾರ್ಥಂ ಕಥಿತಂ ಮಾತ್ರಾ ವಿಸ್ಮೃತೇಹ ವಿಲಾಸಿನಿ ಪುರಾ ಪಿತಾಮಹೇನಾಪಿ ಪೃಷ್ಟಃ ಪ್ರಶ್ನವತಾಂ ವರೇ

ಈ ಸ್ಥಳದ ವಿಷಯವನ್ನು ತಾಯಿಯವರು ಹೇಳಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮರೆತುಹೋಗಿದೆ, ಆಟವಾಡುವವಳೇ; ಹಿಂದೆ ಪಿತಾಮಹನೂ ಕೂಡ, ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದನು.

ಯಥಾ ತ್ವಯಾದ್ಯ ವೈ ಪೃಷ್ಟೋ ದ್ರಷ್ಟುಂ ಬ್ರಹ್ಮಾತ್ಮಕಂ ತ್ವಹಮ್ ಶ್ವೇತೇ ಶ್ವೇತೇನ ವರ್ಣೇನ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಕಲ್ಪೇ ತು ಮಾಂ ಶುಭೇ

ನೀನು ಈಗ ನನಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನನ್ನು ನೋಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಕೇಳಿದಂತೆ, ಶುಭಳೇ, ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಶ್ವೇತವರ್ಣದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದ್ದನು.

ಸದ್ಯೋಜಾತಂ ತಥಾ ರಕ್ತೇ ರಕ್ತಂ ವಾಮಂ ಪಿತಾಮಹಃ ಪೀತೇ ತತ್ಪುರುಷಂ ಪೀತಮ್ ಅಘೋರೇ ಕೃಷ್ಣಮೀಶ್ವರಮ್

ಸದ್ಯೋಜಾತನು ಬಿಳಿಯಾಗಿ, ವಾಮದೇವನು ಕೆಂಪಾಗಿ, ಪಿತಾಮಹನು ತತ್ಪುರುಷನನ್ನು ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ, ಅಘೋರನಾದ ಈಶ್ವರನು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಕಂಡನು.

ಈಶಾನಂ ವಿಶ್ವರೂಪಾಖ್ಯೋ ವಿಶ್ವರೂಪಂ ತದಾಹ ಮಾಮ್

ಈಶಾನನು 'ವಿಶ್ವರೂಪ' ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವನು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ವಿಶ್ವರೂಪನೆಂದು ಹೇಳಿದನು.

ವಾಮ ತತ್ಪುರುಷಾಘೋರ ಸದ್ಯೋಜಾತ ಮಹೇಶ್ವರ ದೃಷ್ಟೋ ಮಯಾ ತ್ವಂ ಗಾಯತ್ರ್ಯಾ ದೇವದೇವ ಮಹೇಶ್ವರ ಕೇನ ವಶ್ಯೋ ಮಹಾದೇವ ಧ್ಯೇಯಃ ಕುತ್ರ ಘೃಣಾನಿಧೇ

ವಾಮದೇವ, ತತ್ಪುರುಷ, ಅಘೋರ, ಸದ್ಯೋಜಾತ, ಮಹೇಶ್ವರ—ಗಾಯತ್ರಿಯ ಮೂಲಕ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡೆ, ದೇವದೇವನೆ, ಮಹೇಶ್ವರನೆ. ಮಹಾದೇವನು ಹೇಗೆ ವಶವಾಗುತ್ತಾನೆ, ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು, ಪ್ರಕಾಶದ ಮೂಲವೇ?

ದೃಶ್ಯಃ ಪೂಜ್ಯಸ್ ತಥಾ ದೇವ್ಯಾ ವಕ್ತುಮರ್ಹಸಿ ಶಙ್ಕರ ಅವೋಚಂ ಶ್ರದ್ಧಯೈವೇತಿ ವಶ್ಯೋ ವಾರಿಜಸಂಭವ

ಅವನನ್ನು ನೋಡಬೇಕು, ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆ ದೇವಿಯೇ, ನೀನು ಹೇಳಬೇಕು, ಶಂಕರಾ. ನಾನು ಹೇಳಿದೆ: ಕೇವಲ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಅವನು ವಶವಾಗುತ್ತಾನೆ, ಕಮಲದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವನೇ.