ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಅಙ್ಗುಷ್ಠೇನ ವಿನಾ ಕರ್ಮ ಕೃತಂ ತದಫಲಂ ಯತಃ ಶೃಣುಷ್ವ ಸರ್ವಯಜ್ಞೇಭ್ಯೋ ಜಪಯಜ್ಞೋ ವಿಶಿಷ್ಯತೇ

ಅಂಗುಷ್ಠವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯ ಫಲವಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಜಪಯಜ್ಞವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಕೇಳು.

ಹಿಂಸಯಾ ತೇ ಪ್ರವರ್ತನ್ತೇ ಜಪಯಜ್ಞೋ ನ ಹಿಂಸಯಾ ಯಾವನ್ತಃ ಕರ್ಮಯಜ್ಞಾಃ ಸ್ಯುಃ ಪ್ರದಾನಾನಿ ತಪಾಂಸಿ ಚ

ಹಿಂಸೆ ಇಲ್ಲದೆ ಜಪಯಜ್ಞ ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ಹಿಂಸೆಯಿರುವ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಜಪದ ಮಹತ್ವವಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಕರ್ಮಯಜ್ಞಗಳು, ದಾನಗಳು ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸುಗಳು—

ಸರ್ವೇ ತೇ ಜಪಯಜ್ಞಸ್ಯ ಕಲಾಂ ನಾರ್ಹನ್ತಿ ಷೋಡಶೀಮ್ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಂ ವಾಚಿಕಸ್ಯೈವ ಜಪಯಜ್ಞಸ್ಯ ಕೀರ್ತಿತಮ್

—ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಜಪಯಜ್ಞದ ಹದಿನಾರನೇ ಭಾಗಕ್ಕೂ ಸಮಾನವಲ್ಲ. ವಾಚಿಕ ಜಪಯಜ್ಞದ ಮಹಿಮೆ ಹೀಗೆ ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ.

ತಸ್ಮಾಚ್ಛತಗುಣೋಪಾಂಶುಃ ಸಹಸ್ರೋ ಮಾನಸಃ ಸ್ಮೃತಃ ಯದ್ ಉಚ್ಚನೀಚಸ್ವರಿತೈಃ ಶಬ್ದೈಃ ಸ್ಪಷ್ಟಪದಾಕ್ಷರೈಃ

ಆದ್ದರಿಂದ, ತುಸು ತುಸು ತುಟಿಗಳನ್ನು ಚಲಿಸಿ ಮೌನವಾಗಿ ಮಾಡುವ ಜಪವು ವಾಚಿಕಕ್ಕಿಂತ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಜಪವು ಸಾವಿರ ಪಟ್ಟು ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ವಾಚಿಕ ಜಪವು ಎತ್ತರ ಮತ್ತು ಕಡಿಮೆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಪದಗಳು ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಮನ್ತ್ರಮುಚ್ಚಾರಯೇದ್ವಾಚಾ ಜಪಯಜ್ಞಃ ಸ ವಾಚಿಕಃ ಶನೈರುಚ್ಚಾರಯೇನ್ಮನ್ತ್ರಮ್ ಈಷದ್ ಓಷ್ಠೌ ತು ಚಾಲಯೇತ್

ಮಂತ್ರವನ್ನು ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಉಚ್ಚರಿಸುವುದನ್ನು ವಾಚಿಕ ಜಪವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಮಂತ್ರವನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ, ತುಟಿಗಳನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತ್ರ ಚಲಿಸಿ ಜಪಿಸಬೇಕು.

ಕಿಂಚಿತ್ ಕರ್ಣಾನ್ತರಂ ವಿದ್ಯಾದ್ ಉಪಾಂಶುಃ ಸ ಜಪಃ ಸ್ಮೃತಃ ಧಿಯಾ ಯದಕ್ಷರಶ್ರೇಣ್ಯಾ ವರ್ಣಾದ್ವರ್ಣಂ ಪದಾತ್ಪದಮ್

ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತ್ರ ಜಪಿಸುವವನಿಗೆ ತಾನೇ ಕೇಳಿಸಿದರೆ ಅದನ್ನು ಉಪಾಂಶು ಜಪವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಅಕ್ಷರವನ್ನು, ಪದವನ್ನು ಪದವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿ ಜಪಿಸುವಾಗ—

ಶಬ್ದಾರ್ಥಂ ಚಿನ್ತಯೇದ್ಭೂಯಃ ಸ ತೂಕ್ತೋ ಮಾನಸೋ ಜಪಃ ತ್ರಯಾಣಾಂ ಜಪಯಜ್ಞಾನಾಂ ಶ್ರೇಯಾನ್ ಸ್ಯಾದುತ್ತರೋತ್ತರಃ

—ಪದಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಮಾನಸ ಜಪವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ಮೂರು ಜಪಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮುಂದಿನದು ಹಿಂದಿನದಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ.

ಭವೇದ್ಯಜ್ಞವಿಶೇಷೇಣ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯಂ ತತ್ಫಲಸ್ಯ ಚ ಜಪೇನ ದೇವತಾ ನಿತ್ಯಂ ಸ್ತೂಯಮಾನಾ ಪ್ರಸೀದತಿ

ಪ್ರತಿ ಯಜ್ಞಕ್ಕೂ ಅದರದೇ ಆದ ವಿಶೇಷತೆ ಮತ್ತು ಫಲವಿದೆ; ಜಪದಿಂದ ದೇವತೆ ಸದಾ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತಾಳೆ.

ಪ್ರಸನ್ನಾ ವಿಪುಲಾನ್ ಭೋಗಾನ್ ದದ್ಯಾನ್ಮುಕ್ತಿಂ ಚ ಶಾಶ್ವತೀಮ್ ಯಕ್ಷರಕ್ಷಃಪಿಶಾಚಾಶ್ ಚ ಗ್ರಹಾಃ ಸರ್ವೇ ಚ ಭೀಷಣಾಃ ಜಾಪಿನಂ ನೋಪಸರ್ಪನ್ತಿ ಭಯಭೀತಾಃ ಸಮನ್ತತಃ

ದೇವತೆ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಾಗ, ಅಪಾರ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಶಾಶ್ವತ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ. ಎಲ್ಲ ಯಕ್ಷ, ರಾಕ್ಷಸ, ಪಿಶಾಚ ಮತ್ತು ಭಯಾನಕ ಗ್ರಹಗಳು ಜಪಿಸುವವನನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಭಯಪಟ್ಟು ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಜಪೇನ ಭೋಗಾನ್ ಜಯತೇ ಚ ಮೃತ್ಯುಂ ಜಪೇನ ಸಿದ್ಧಿಂ ಲಭತೇ ಚ ಮುಕ್ತಿಮ್

ಜಪದಿಂದ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಬಹುದು, ಮರಣವನ್ನೂ ಜಯಿಸಬಹುದು; ಜಪದಿಂದ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನೂ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಪಡೆಯಬಹುದು.

ಏವಂ ಲಬ್ಧ್ವಾ ಶಿವಂ ಜ್ಞಾನಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಜಪವಿಧಿಕ್ರಮಮ್

ಹೀಗೆ ಶಿವಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದು, ಜಪದ ಕ್ರಮವನ್ನು ತಿಳಿದು—

ಸದಾಚಾರೀ ಜಪನ್ನಿತ್ಯಂ ಧ್ಯಾಯನ್ ಭದ್ರಂ ಸಮಶ್ನುತೇ ಸದಾಚಾರಂ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಸಮ್ಯಗ್ಧರ್ಮಸ್ಯ ಸಾಧನಮ್

ಯಾರು ಸದಾ ಸತ್ಕಾರ್ಯದಿಂದ ಜಪಮಾಡುತ್ತಾ, ಧ್ಯಾನಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಶುಭವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈಗ ನಾನು ಸದುಪಾಯವಾದ ಧರ್ಮ ಸಾಧನವಾದ ಸತ್ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಯಸ್ಮಾದಾಚಾರಹೀನಸ್ಯ ಸಾಧನಂ ನಿಷ್ಫಲಂ ಭವೇತ್ ಆಚಾರಃ ಪರಮೋ ಧರ್ಮ ಆಚಾರಃ ಪರಮಂ ತಪಃ

ಯಾರಲ್ಲಿ ಸತ್ಕಾರ್ಯವಿಲ್ಲವೋ, ಅವರ ಸಾಧನೆ ಫಲವಿಲ್ಲ. ಸತ್ಕಾರ್ಯವೇ ಪರಮ ಧರ್ಮ, ಸತ್ಕಾರ್ಯವೇ ಪರಮ ತಪಸ್ಸು.

ಆಚಾರಃ ಪರಮಾ ವಿದ್ಯಾ ಆಚಾರಃ ಪರಮಾ ಗತಿಃ ಸದಾಚಾರವತಾಂ ಪುಂಸಾಂ ಸರ್ವತ್ರಾಪ್ಯಭಯಂ ಭವೇತ್

ಸತ್ಕಾರ್ಯವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿದ್ಯೆ, ಸತ್ಕಾರ್ಯವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾರ್ಗ. ಸದಾಚಾರವುಳ್ಳವರಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಭಯವಿಲ್ಲ.

ತದ್ವದಾಚಾರಹೀನಾನಾಂ ಸರ್ವತ್ರೈವ ಭಯಂ ಭವೇತ್ ಸದಾಚಾರೇಣ ದೇವತ್ವಮ್ ಋಷಿತ್ವಂ ಚ ವರಾನನೇ

ಆದರೆ ಸದಾಚಾರವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಭಯವಿರುತ್ತದೆ. ಸದಾಚಾರದಿಂದ ದೇವತ್ವ ಮತ್ತು ಋಷಿತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು, ಸುಂದರೆಯೆ.

ಉಪಯಾನ್ತಿ ಕುಯೋನಿತ್ವಂ ತದ್ವದ್ ಆಚಾರಲಙ್ಘನಾತ್ ಆಚಾರಹೀನಃ ಪುರುಷೋ ಲೋಕೇ ಭವತಿ ನಿನ್ದಿತಃ

ಸದಾಚಾರವನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದರೆ ಕೆಟ್ಟ ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಸದಾಚಾರವಿಲ್ಲದವನನ್ನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಗದರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ತಸ್ಮಾತ್ಸಂಸಿದ್ಧಿಮನ್ವಿಚ್ಛನ್ ಸಮ್ಯಗಾಚಾರವಾನ್ ಭವೇತ್ ದುರ್ವೃತ್ತಃ ಶುದ್ಧಿಭೂಯಿಷ್ಠಃ ಪಾಪೀಯಾನ್ ಜ್ಞಾನದೂಷಕಃ

ಆದುದರಿಂದ, ಯಾರು ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಸರಿಯಾದ ವರ್ತನೆ ಹೊಂದಿರಬೇಕು. ದುಶೀಲರು ಹೊರಗೆ ಶುದ್ಧರಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪಾಪಿಗಳು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ವರ್ಣಾಶ್ರಮವಿಧಾನೋಕ್ತಂ ಧರ್ಮಂ ಕುರ್ವೀತ ಯತ್ನತಃ

ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ನಿಯಮದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಧರ್ಮವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸಬೇಕು.

ಯಸ್ಯ ಯದ್ವಿಹಿತಂ ಕರ್ಮ ತತ್ಕುರ್ವನ್ಮತ್ಪ್ರಿಯಃ ಸದಾ ಸಂಧ್ಯೋಪಾಸನಶೀಲಃ ಸ್ಯಾತ್ ಸಾಯಂ ಪ್ರಾತಃ ಪ್ರಸನ್ನಧೀಃ

ಯಾರು ತಮ್ಮಿಗೆ ವಿಧಿಸಿದ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಅವರು ನನಗೆ ಸದಾ ಪ್ರಿಯರು. ಅವರು ಸಂಜೆ ಮತ್ತು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿರಿಸಿ ಸಂಧ್ಯೋಪಾಸನೆ ಮಾಡಬೇಕು.

ಉದಯಾಸ್ತಮಯಾತ್ಪೂರ್ವಮ್ ಆರಮ್ಯ ವಿಧಿನಾ ಶುಚಿಃ ಕಾಮಾನ್ಮೋಹಾದ್ಭಯಾಲ್ಲೋಭಾತ್ ಸಂಧ್ಯಾಂ ನಾತಿಕ್ರಮೇದ್ದ್ವಿಜಃ

ಸೂರ್ಯೋದಯ ಮತ್ತು ಅಸ್ತಮಯಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ, ಶುದ್ಧವಾಗಿದ್ದು, ವಿಧಿಯಂತೆ ತಯಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಆಸೆ, ಮೋಹ, ಭಯ, ಲೋಭ ಇವುಗಳಿಂದ ದ್ವಿಜನು ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆಯನ್ನು ಬಿಡಬಾರದು.

ಸಂಧ್ಯಾತಿಕ್ರಮಣಾದ್ವಿಪ್ರೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯಾತ್ಪತತೇ ಯತಃ ಅಸತ್ಯಂ ನ ವದೇತ್ ಕಿಂಚಿನ್ ನ ಸತ್ಯಂ ಚ ಪರಿತ್ಯಜೇತ್

ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ ಮಾಡದೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಸುಳ್ಳು ಮಾತಾಡಬಾರದು ಮತ್ತು ಸತ್ಯವನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಉಳಿಸಬೇಕು.

ಯತ್ಸತ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಇತ್ಯಾಹುರ್ ಅಸತ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮದೂಷಣಮ್ ಅನೃತಂ ಪರುಷಂ ಶಾಠ್ಯಂ ಪೈಶುನ್ಯಂ ಪಾಪಹೇತುಕಮ್

ಸತ್ಯವೇ ಬ್ರಹ್ಮ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಅಸತ್ಯವು ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಮಸುಕಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಸುಳ್ಳು, ಕಠಿಣ ಮಾತು, ವಂಚನೆ, ಅಪವಾದ ಮತ್ತು ಪಾಪದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಹಾನಿಗೊಳಪಡಿಸುತ್ತವೆ.

ಪರದಾರಾನ್ಪರದ್ರವ್ಯಂ ಪರಹಿಂಸಾಂ ಚ ಸರ್ವದಾ ಕ್ವಚಿಚ್ಚಾಪಿ ನ ಕುರ್ವೀತ ವಾಚಾ ಚ ಮನಸಾ ತಥಾ

ಯಾವಾಗಲೂ ಪರಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ವ್ಯಭಿಚಾರ, ಪರದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಕಳವು, ಅಥವಾ ಇತರರಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಬಾರದು — ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡ.

ಶೂದ್ರಾನ್ನಂ ಯಾತಯಾಮಾನ್ನಂ ನೈವೇದ್ಯಂ ಶ್ರಾದ್ಧಮೇವ ಚ ಗಣಾನ್ನಂ ಸಮುದಾಯಾನ್ನಂ ರಾಜಾನ್ನಂ ಚ ವಿವರ್ಜಯೇತ್

ಶೂದ್ರರಿಂದ ಬಂದ ಅನ್ನ, ಹಳಸಿದ ಅನ್ನ, ನೈವೇದ್ಯ, ಶ್ರಾದ್ಧದ ಅನ್ನ, ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ತಿನ್ನುವ ಅನ್ನ, ಸಮಾರಂಭದ ಅನ್ನ, ರಾಜರಿಂದ ದೊರಕುವ ಅನ್ನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

ಅನ್ನಶುದ್ಧೌ ಸತ್ತ್ವಶುದ್ಧಿರ್ ನ ಮೃದಾ ನ ಜಲೇನ ವೈ ಸತ್ತ್ವಶುದ್ಧೌ ಭವೇತ್ಸಿದ್ಧಿಸ್ ತತೋ ಽನ್ನಂ ಪರಿಶೋಧಯೇತ್

ಅನ್ನ ಶುದ್ಧವಾದರೆ ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ; ಮಣ್ಣು ಅಥವಾ ನೀರಿನಿಂದ ಅಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧವಾದಾಗ ಸಿದ್ಧಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅನ್ನವನ್ನು ಶುದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು.

ರಾಜಪ್ರತಿಗ್ರಹೈರ್ ದಗ್ಧಾನ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿನಃ ಸ್ವಿನ್ನಾನಾಮಪಿ ಬೀಜಾನಾಂ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ನ ವಿದ್ಯತೇ

ರಾಜರಿಂದ ಕೊಡುಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ಸುಡಿದ ಬೀಜಗಳಂತೆ, ಪುನರ್ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

ರಾಜಪ್ರತಿಗ್ರಹೋ ಘೋರೋ ಬುದ್ಧ್ವಾ ಚಾದೌ ವಿಷೋಪಮಃ ಬುಧೇನ ಪರಿಹರ್ತವ್ಯಃ ಶ್ವಮಾಂಸಂ ಚಾಪಿ ವರ್ಜಯೇತ್

ರಾಜರಿಂದ ಕೊಡುಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಭಯಾನಕ, ಮೊದಲಿಗೆ ವಿಷದಂತೆ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ನಾಯಿಮಾಂಸವನ್ನೂ ತಿನ್ನಬಾರದು.

ಅಸ್ನಾತ್ವಾ ನ ಚ ಭುಞ್ಜೀಯಾದ್ ಅಜಪೋ ಽಗ್ನಿಮಪೂಜ್ಯ ಚ ಪರ್ಣಪೃಷ್ಠೇ ನ ಭುಞ್ಜೀಯಾದ್ ರಾತ್ರೌ ದೀಪಂ ವಿನಾ ತಥಾ

ಸ್ನಾನ ಮಾಡದೆ, ಅಗ್ನಿಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡದೆ, ಎಲೆ ಹಿನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ರಾತ್ರಿ ದೀಪವಿಲ್ಲದೆ ಊಟ ಮಾಡಬಾರದು.

ಭಿನ್ನಭಾಣ್ಡೇ ಚ ರಥ್ಯಾಯಾಂ ಪತಿತಾನಾಂ ಚ ಸಂನಿಧೌ ಶೂದ್ರಶೇಷಂ ನ ಭುಞ್ಜೀಯಾತ್ ಸಹಾನ್ನಂ ಶಿಶುಕೈರಪಿ

ಒಡೆದ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ, ಪತನರಾದವರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ, ಶೂದ್ರರ ಉಳಿದ ಅನ್ನವನ್ನು, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಊಟವನ್ನು ತಿನ್ನಬಾರದು.