ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಮಾತರಃ ಸರ್ವಲೋಕಾನಾಂ ಗಣಾನಾಂ ಚೈವ ಮಾತರಃ ಭೂತಾನಾಂ ಮಾತರಶ್ಚೈವ ಜಗ್ಮುರ್ದೇವಸ್ಯ ಪೃಷ್ಠತಃ

ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳ ತಾಯಿಗಳು, ಗುಂಪುಗಳ ತಾಯಿಗಳು, ಭೂತಗಳ ತಾಯಿಗಳು ಕೂಡಾ ದೇವರ ಹಿಂದೆ ಹೋದರು—

ಭಾತಿ ಮಧ್ಯೇ ಗಣಾನಾಂ ಚ ರಥಮಧ್ಯೇ ಗಣೇಶ್ವರಃ ನಭಸ್ಯಮಲನಕ್ಷತ್ರೇ ತಾರಾಮಧ್ಯ ಇವೋಡುರಾಟ್

ಗುಂಪುಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಗಣಪತಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು, ರಥದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಮಲಿನರಹಿತ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಚಂದ್ರನು ಹೇಗೋ ಹಾಗೆ—

ರರಾಜ ದೇವೀ ದೇವಸ್ಯ ಗಿರಿಜಾ ಪಾರ್ಶ್ವಸಂಸ್ಥಿತಾ ತದಾ ಪ್ರಭಾವತೋ ಗೌರೀ ಭವಸ್ಯೇವ ಜಗನ್ಮಯೀ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವಿಯಾದ ಗಿರಿಜಾ, ಭಗವಂತನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು, ಜಗತ್ತನ್ನು ಆವರಿಸಿರುವ ಗೌರಿ, ಭವನ ಶಕ್ತಿಯಂತೆ—

ಶುಭಾವತೀ ತದಾ ದೇವೀ ಪಾರ್ಶ್ವಸಂಸ್ಥಾ ವಿಭಾತಿ ಸಾ ಚಾಮರಾಸಕ್ತಹಸ್ತಾಗ್ರಾ ಸಾ ಹೇಮಾಂಬುಜವರ್ಣಿಕಾ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶುಭವಾಗಿರುವ ದೇವಿ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚಾಮರ ಹಿಡಿದು, ಹಸಿರು ಕಮಲದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು—

ಅಥ ವಿಭಾತಿ ವಿಭೋರ್ವಿಶದಂ ವಪುರ್ ಭಸಿತಭಾಸಿತಮಂಬಿಕಯಾ ತಯಾ ಸಿತಮಿವಾಭ್ರಮಹೋ ಸಹ ವಿದ್ಯುತಾ ನಭಸಿ ದೇವಪತೇಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ

ಆಗ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯ ರೂಪವು, ಭಸ್ಮದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಂತೆ, ಅಂಬಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನೊಂದಿಗೆ ಬಿಳಿ ಮೋಡ ಹೊಳೆಯುವಂತೆ, ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯು, ಪರಮೇಶ್ವರನು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು—

ಭಾತೀನ್ದ್ರಧನುಷಾಕಾಶಂ ಮೇರುಣಾ ಚ ಯಥಾ ಜಗತ್ ಹಿರಣ್ಯಧನುಷಾ ಸೌಮ್ಯಂ ವಪುಃ ಶಂಭೋಃ ಶಶಿದ್ಯುತಿ

ಇಂದ್ರಧನುಸ್ಸಿನಂತಿರುವ ಆಕಾಶದಂತೆ, ಮೇರುವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಲೋಕದಂತೆ, ಚಂದ್ರನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಶಾಂಭವನ ಸೌಮ್ಯ ರೂಪವು, ಬಂಗಾರದ ಧನುಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು—

ಸಿತಾತಪತ್ರಂ ರತ್ನಾಂಶುಮಿಶ್ರಿತಂ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ ಯಥೋದಯೇ ಶಶಾಙ್ಕಸ್ಯ ಭಾತ್ಯಖಣ್ಡಂ ಹಿ ಮಣ್ಡಲಮ್

ಪರಮೇಶ್ವರನ ಬಿಳಿ ಛತ್ರವು, ರತ್ನಗಳ ಕಿರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಿಶ್ರಿತವಾಗಿ, ಉದಯವಾಗುವ ಚಂದ್ರನ ಪೂರ್ಣವೃತ್ತದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು—

ಸದುಕೂಲಾ ಶಿವೇ ರಕ್ತಾ ಲಮ್ಬಿತಾ ಭಾತಿ ಮಾಲಿಕಾ ಛತ್ರಾನ್ತಾ ರತ್ನಜಾಕಾಶಾತ್ ಪತನ್ತೀವ ಸರಿದ್ವರಾ

ಶಿವನ ಮೇಲೆ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೇಯ್ದ ಕೆಂಪು ಹಾರವು, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಸ್ತ್ರದೊಂದಿಗೆ, ಛತ್ರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ರತ್ನಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಶಿಖರದಿಂದ ಹರಿಯುವ ಪವಿತ್ರ ನದಿಯಂತೆ—

ಅಥ ಮಹೇನ್ದ್ರವಿರಿಞ್ಚಿವಿಭಾವಸುಪ್ರಭೃತಿಭಿರ್ ನತಪಾದಸರೋರುಹಃ ಸಹ ತದಾ ಚ ಜಗಾಮ ತಯಾಂಬಯಾ ಸಕಲಲೋಕಹಿತಾಯ ಪುರತ್ರಯಮ್

ಆಗ ಇಂದ್ರ, ಬ್ರಹ್ಮ, ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಇತರರು ಅವರ ಪಾದಕಮಲಗಳಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಅಂಬಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ, ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಮೂರು ನಗರಗಳ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟರು—

ದಗ್ಧುಂ ಸಮರ್ಥೋ ಮನಸಾ ಕ್ಷಣೇನ ಚರಾಚರಂ ಸರ್ವಮಿದಂ ತ್ರಿಶೂಲೀ ಕಿಮತ್ರ ದಗ್ಧುಂ ತ್ರಿಪುರಂ ಪಿನಾಕೀ ಸ್ವಯಂ ಗತಶ್ಚಾತ್ರ ಗಣೈಶ್ ಚ ಸಾರ್ಧಮ್

ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಭಗವಂತನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಚರಾಚರ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಸುಡಲು ಶಕ್ತನು—ಅವನಿಗೆ ತಾನೇ ಹೋಗಿ, ಪಿನಾಕಧಾರಿ, ತನ್ನ ಗುಂಪುಗಳೊಂದಿಗೆ ತ್ರಿಪುರವನ್ನು ಸುಡುವ ಅಗತ್ಯವೇನು—

ರಥೇನ ಕಿಂ ಚೇಷುವರೇಣ ತಸ್ಯ ಗಣೈಶ್ ಚ ಕಿಂ ದೇವಗಣೈಶ್ ಚ ಶಂಭೋಃ ಪುರತ್ರಯಂ ದಗ್ಧುಮಲುಪ್ತಶಕ್ತೇಃ ಕಿಮೇತದ್ ಇತ್ಯಾಹುರ್ ಅಜೇನ್ದ್ರಮುಖ್ಯಾಃ

ಅವನಿಗೆ ರಥವೇನು ಬೇಕು, ಉತ್ತಮ ಬಾಣವೇನು ಬೇಕು, ತನ್ನ ಗುಂಪುಗಳೇನು ಬೇಕು, ದೇವತೆಗಳ ಗುಂಪುಗಳೇನು ಬೇಕು, ಶಂಭುವಿಗೆ ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ಸುಡುವುದಕ್ಕೆ? ಇಂದ್ರನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಪ್ರಮುಖ ದೇವತೆಗಳು—'ಅವನ ಶಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ಹಾಗಾದರೆ ಇದು ಏನು?' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು—

ಮನ್ವಾಮ ನೂನಂ ಭಗವಾನ್ಪಿನಾಕೀ ಲೀಲಾರ್ಥಮೇತತ್ಸಕಲಂ ಪ್ರವರ್ತ್ತುಮ್ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಶ್ಚೇತಿ ತಥಾನ್ಯಥಾ ಚೇದ್ ಆಡಮ್ಬರೇಣಾಸ್ಯ ಫಲಂ ಕಿಮನ್ಯತ್

ನಾನು ಭಾವಿಸುವೆನು, ಪಿನಾಕಧಾರಿ ಭಗವಂತನು ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇವಲ ಆಟದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಇಷ್ಟು ಆರ್ಭಟಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಕಾರಣ ಇರಬಹುದು?

ಪುರತ್ರಯಸ್ಯಾಸ್ಯ ಸಮೀಪವರ್ತೀ ಸುರೇಶ್ವರೈರ್ ನನ್ದಿಮುಖೈಶ್ ಚ ನನ್ದೀ ಗಣೈರ್ಗಣೇಶಸ್ತು ರರಾಜ ದೇವ್ಯಾ ಜಗದ್ರಥೋ ಮೇರುರಿವಾಷ್ಟಶೃಙ್ಗೈಃ

ಆ ಮೂರು ನಗರಗಳ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ನಂದಿ ಮತ್ತು ಅವನ ಗಣಗಳು, ಗಣೇಶನೂ ಅವನ ಗಣಗಳೂ, ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ, ಎಂಟು ಶಿಖರಗಳಿರುವ ಮೇರುಗಿರಿಯನ್ನು ಹೋಲುವಂತೆ, ಜಗತ್ತಿನ ರಥದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದನು.

ಅಥ ನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ಸುರೇಶ್ವರಮೀಶ್ವರಂ ಸಗಣಮದ್ರಿಸುತಾಸಹಿತಂ ತದಾ ತ್ರಿಪುರರಙ್ಗತಲೋಪರಿ ಸಂಸ್ಥಿತಃ ಸುರಗಣೋ ಽನುಜಗಾಮ ಸ್ವಯಂ ತಥಾ

ಆಗ ದೇವತೆಗಳಾಧಿಪತಿಯನ್ನು, ಅವನ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ, ಪಾರ್ವತಿಯೊಂದಿಗೆ ನೋಡಿದ ದೇವತೆಗಳ ಗುಂಪು, ತ್ರಿಪುರದ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಃ ಬಂದು ನಿಂತರು.

ಜಗತ್ತ್ರಯಂ ಸರ್ವಮಿವಾಪರಂ ತತ್ ಪುರತ್ರಯಂ ತತ್ರ ವಿಭಾತಿ ಸಮ್ಯಕ್ ನರೇಶ್ವರೈಶ್ಚೈವ ಗಣೈಶ್ ಚ ದೇವೈಃ ಸುರೇತರೈಶ್ ಚ ತ್ರಿವಿಧೈರ್ಮುನೀನ್ದ್ರಾಃ

ಅಲ್ಲಿ ಆ ಮೂರು ನಗರಗಳು ಮತ್ತೊಂದು ಜಗತ್ತಿನಂತೆ, ರಾಜರು, ಗಣಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಇತರ ದೈವಿಕರು ಹಾಗೂ ಮೂರು ವಿಧದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ತುಂಬಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಅಥ ಸಜ್ಯಂ ಧನುಃ ಕೃತ್ವಾ ಶರ್ವಃ ಸಂಧಾಯ ತಂ ಶರಮ್ ಯುಕ್ತ್ವಾ ಪಾಶುಪತಾಸ್ತ್ರೇಣ ತ್ರಿಪುರಂ ಸಮಚಿನ್ತಯತ್

ಆಮೇಲೆ ಶರ್ವನು ತನ್ನ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಬಿಗಿದು, ಬಾಣವನ್ನು ಹಾಕಿ, ಪಾಶುಪತಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ತ್ರಿಪುರವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆಮಾಡಿದನು.

ತಸ್ಮಿನ್ ಸ್ಥಿತೇ ಮಹಾದೇವೇ ರುದ್ರೇ ವಿತತಕಾರ್ಮುಕೇ ಪುರಾಣಿ ತೇನ ಕಾಲೇನ ಜಗ್ಮುರೇಕತ್ವಮಾಶು ವೈ

ಆ ಮಹಾದೇವನು, ರುದ್ರನು, ತನ್ನ ಬಲವಾದ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಂತಾಗ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಆ ಮೂರು ನಗರಗಳು ಒಂದಾಗಿ ಸೇರಿಬಿಟ್ಟವು.

ಏಕೀಭಾವಂ ಗತೇ ಚೈವ ತ್ರಿಪುರೇ ಸಮುಪಾಗತೇ ಬಭೂವ ತುಮುಲೋ ಹರ್ಷೋ ದೇವತಾನಾಂ ಮಹಾತ್ಮನಾಮ್

ತ್ರಿಪುರ ಒಂದು ಆಗಿದ್ದಾಗ, ಮಹಾತ್ಮರಾದ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ಹರ್ಷ ಉಂಟಾಯಿತು.

ತತೋ ದೇವಗಣಾಃ ಸರ್ವೇ ಸಿದ್ಧಾಶ್ ಚ ಪರಮರ್ಷಯಃ ಜಯೇತಿ ವಾಚೋ ಮುಮುಚುಃ ಸಂಸ್ತುವನ್ತೋ ಽಷ್ಟಮೂರ್ತಿಕಮ್

ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳ ಗುಂಪು, ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಎಂಟು ರೂಪಗಳಿರುವ ದೇವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ 'ಜಯ' ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು.

ಅಥಾಹ ಭಗವಾನ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಭಗನೇತ್ರನಿಪಾತನಮ್ ಪುಷ್ಯಯೋಗೇ ಽಪಿ ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಲೀಲಾವಶಮುಮಾಪತಿಮ್

ಆಮೇಲೆ ಭಗವಂತ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಭಗನ ಕಣ್ಣನ್ನು ಕಳೆದುಹೋದದನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ, ಪುಷ್ಯಯೋಗ ಬಂದರೂ ಉಮಾಪತಿ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದನು.

ಸ್ಥಾನೇ ತವ ಮಹಾದೇವ ಚೇಷ್ಟೇಯಂ ಪರಮೇಶ್ವರ ಪೂರ್ವದೇವಾಶ್ ಚ ದೇವಾಶ್ ಚ ಸಮಾಸ್ತವ ಯತಃ ಪ್ರಭೋ

ಮಹಾದೇವಾ, ಪರಮೇಶ್ವರಾ, ನಿನ್ನ ಈ ಕಾರ್ಯ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದೆ. ಹಳೆಯ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ದೇವತೆಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಉಂಟಾದವರು.

ತಥಾಪಿ ದೇವಾ ಧರ್ಮಿಷ್ಠಾಃ ಪೂರ್ವದೇವಾಶ್ ಚ ಪಾಪಿನಃ ಯತಸ್ತಸ್ಮಾಜ್ಜಗನ್ನಾಥ ಲೀಲಾಂ ತ್ಯಕ್ತುಮಿಹಾರ್ಹಸಿ

ಆದರೂ ಜಗತ್ತಿನಾಧಿಯೇ, ಈಗಿನ ದೇವತೆಗಳು ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರು, ಹಳೆಯ ದೇವತೆಗಳು ಪಾಪಿಗಳು. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಈ ಆಟವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಬಿಡಬೇಕು.

ಕಿಂ ರಥೇನ ಧ್ವಜೇನೇಶ ತವ ದಗ್ಧುಂ ಪುರತ್ರಯಮ್ ಇಷುಣಾ ಭೂತಸಂಘೈಶ್ ಚ ವಿಷ್ಣುನಾ ಚ ಮಯಾ ಪ್ರಭೋ

ಈಶ್ವರಾ, ತ್ರಿಪುರವನ್ನು ಧ್ವಜವಿರುವ ರಥದಿಂದ, ಬಾಣದಿಂದ, ಭೂತಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ, ವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದ ಅಥವಾ ನನ್ನಿಂದ ನಾಶಮಾಡಲು ಏನು ಅಗತ್ಯವಿದೆ?

ಪುಷ್ಯಯೋಗೇ ತ್ವನುಪ್ರಾಪ್ತೇ ಪುರಂ ದಗ್ಧುಮಿಹಾರ್ಹಸಿ ಯಾವನ್ನ ಯಾನ್ತಿ ದೇವೇಶ ವಿಯೋಗಂ ತಾವದೇವ ತು

ಪುಷ್ಯಯೋಗ ಬಂದಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಹೋಗದಿರಲು, ಆಗ ನೀನು ಆ ನಗರವನ್ನು ಸುಡಬೇಕು, ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದವನೇ.

ದಗ್ಧುಮರ್ಹಸಿ ಶೀಘ್ರಂ ತ್ವಂ ತ್ರೀಣ್ಯೇತಾನಿ ಪುರಾಣಿ ವೈ ಅಥ ದೇವೋ ಮಹಾದೇವಃ ಸರ್ವಜ್ಞಸ್ತದವೈಕ್ಷತ

ನೀನು ಈ ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ಬೇಗನೆ ಸುಡಬೇಕು. ನಂತರ ಸರ್ವಜ್ಞನಾದ ಮಹಾದೇವನು ಅವುಗಳತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿದನು.

ಪುರತ್ರಯಂ ವಿರೂಪಾಕ್ಷಸ್ ತತ್ಕ್ಷಣಾದ್ಭಸ್ಮ ವೈ ಕೃತಮ್ ಸೋಮಶ್ ಚ ಭಗವಾನ್ವಿಷ್ಣುಃ ಕಾಲಾಗ್ನಿರ್ವಾಯುರೇವ ಚ

ವಿರೂಪಾಕ್ಷನು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆ ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ಭಸ್ಮಮಾಡಿದನು. ಸೋಮ, ಭಗವಂತ ವಿಷ್ಣು, ಕಾಲ, ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ವಾಯು ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದರು.

ಶರೇ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಾಃ ಸರ್ವೇ ದೇವಮೂಚುಃ ಪ್ರಣಮ್ಯ ತಮ್ ದಗ್ಧಮಪ್ಯಥ ದೇವೇಶ ವೀಕ್ಷಣೇನ ಪುರತ್ರಯಮ್

ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಬಾಣದ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದು, ದೇವರನ್ನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, 'ದೇವಾಧಿದೇವಾ, ನೀನು ಕೇವಲ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೇ ತ್ರಿಪುರವನ್ನು ಸುಟ್ಟಿದ್ದೀಯಲ್ಲ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಅಸ್ಮದ್ಧಿತಾರ್ಥಂ ದೇವೇಶ ಶರಂ ಮೋಕ್ತುಮಿಹಾರ್ಹಸಿ ಅಥ ಸಂಮೃಜ್ಯ ಧನುಷೋ ಜ್ಯಾಂ ಹಸನ್ ತ್ರಿಪುರಾರ್ದನಃ

ನಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದವನೇ, ನೀನು ಬಾಣವನ್ನು ಬಿಡಬೇಕು. ಆಗ ತ್ರಿಪುರಾರ್ದನನು ನಗುತ್ತಾ ಧನುಸ್ಸಿನ ಜ್ಯೆಯನ್ನು ಒರೆದು ತೊಳೆದನು.

ಮುಮೋಚ ಬಾಣಂ ವಿಪ್ರೇನ್ದ್ರಾ ವ್ಯಾಕೃಷ್ಯಾಕರ್ಣಮ್ ಈಶ್ವರಃ ತತ್ಕ್ಷಣಾತ್ತ್ರಿಪುರಂ ದಗ್ಧ್ವಾ ತ್ರಿಪುರಾನ್ತಕರಃ ಶರಃ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಈಶ್ವರನು ಬಾಣವನ್ನು ಕಿವಿವರೆಗೂ ಹಿಂಡಿ ಬಿಡಿದನು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಆ ಬಾಣ ತ್ರಿಪುರವನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಿತು.