ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಕೇಶೋ ವಿಗತವಾಸಾಶ್ ಚ ಮಹಾಕೇಶೋ ಮಹಾಜ್ವರಃ ಸೋಮವಲ್ಲೀ ಸವರ್ಣಶ್ ಚ ಸೋಮಪಃ ಸೇನಕಸ್ ತಥಾ

ಕೆಶ, ವಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದವನು, ಮಹಾಕೇಶ, ಮಹಾಜ್ವರ, ಸೋಮವಲ್ಲೀ, ಸವರ್ಣ, ಸೋಮಪ, ಸೇನಕ ಕೂಡ ಇದ್ದರು.

ಸೋಮಧೃಕ್ ಸೂರ್ಯವಾಚಶ್ ಚ ಸೂರ್ಯಪೇಷಣಕಸ್ ತಥಾ ಸೂರ್ಯಾಕ್ಷಃ ಸೂರಿನಾಮಾ ಚ ಸುರಃ ಸುನ್ದರ ಏವ ಚ

ಸೋಮಧೃಕ್, ಸೂರ್ಯವಾಚ, ಸೂರ್ಯಪೇಷಣಕ, ಸೂರ್ಯಾಕ್ಷ, ಸೂರಿನಾಮಾ ಮತ್ತು ಸುಂದರ ಎಂಬ ದೇವತೆಯೂ ಇದ್ದನು.

ಪ್ರಕುದಃ ಕಕುದನ್ತಶ್ ಚ ಕಮ್ಪನಶ್ ಚ ಪ್ರಕಮ್ಪನಃ ಇನ್ದ್ರಶ್ ಚೇನ್ದ್ರಜಯಶ್ಚೈವ ಮಹಾಭೀರ್ ಭೀಮಕಸ್ ತಥಾ

ಪ್ರಕುಡ, ಕಕುದಂತ, ಕಂಪನ, ಪ್ರಕಂಪನ, ಇಂದ್ರ, ಇಂದ್ರಜಯ, ಮಹಾಭೀರ ಮತ್ತು ಭೀಮಕ ಕೂಡ ಇದ್ದರು.

ಶತಾಕ್ಷಶ್ಚೈವ ಪಞ್ಚಾಕ್ಷಃ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷೋ ಮಹೋದರಃ ಯಮಜಿಹ್ವಃ ಶತಾಶ್ವಶ್ ಚ ಕಣ್ಠನಃ ಕಣ್ಠಪೂಜನಃ

ನೂರಾರು ಕಣ್ಣುಗಳವನು, ಐದು ಕಣ್ಣುಗಳವನು, ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣುಗಳವನು, ದೊಡ್ಡ ಹೊಟ್ಟೆಯವನು, ಯಮನು ಹೋಲುವ ನಾಲಿಗೆಯವನು, ನೂರಾರು ಕುದುರೆಗಳವನು, ಕಂಠವಂತನು, ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವವನು—

ದ್ವಿಶಿಖಸ್ ತ್ರಿಶಿಖಶ್ಚೈವ ತಥಾ ಪಞ್ಚಶಿಖೋ ದ್ವಿಜಾಃ ಮುಣ್ಡೋ ಽರ್ಧಮುಣ್ಡೋ ದೀರ್ಘಶ್ ಚ ಪಿಶಾಚಾಸ್ಯಃ ಪಿನಾಕಧೃಕ್

ಎರಡು ಜಟೆಗಳವನು, ಮೂರು ಜಟೆಗಳವನು, ಐದು ಜಟೆಗಳವನು, ಮುಂಡನ ಮಾಡಿದವನು, ಅರ್ಧ ಮುಂಡನ ಮಾಡಿದವನು, ಎತ್ತರವಾದವನು, ಪಿಶಾಚದ ಬಾಯಿಯವನು, ಪಿನಾಕ ಧರಿಸಿದವನು—

ಪಿಪ್ಪಲಾಯತನಶ್ಚೈವ ತಥಾ ಹ್ಯಙ್ಗಾರಕಾಶನಃ ಶಿಥಿಲಃ ಶಿಥಿಲಾಸ್ಯಶ್ ಚ ಅಕ್ಷಪಾದೋ ಹ್ಯಜಃ ಕುಜಃ

ಅವನ ನಿವಾಸ ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರದ ಬಳಿಯದು, ಅಂಗಾರಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವವನು, ಶಿಥಿಲವಾದವನು, ಬಾಯಿಯೂ ಶಿಥಿಲವಾದವನು, ಕಾಲಿಗೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವವನು, ಜನ್ಮವಿಲ್ಲದವನು, ಕುಜನಂತೆ ಇರುವವನು—

ಅಜವಕ್ತ್ರೋ ಹಯವಕ್ತ್ರೋ ಗಜವಕ್ತ್ರೋ ಽರ್ಧ್ವವಕ್ತ್ರಕಃ ಇತ್ಯಾದ್ಯಾಃ ಪರಿವಾರ್ಯೇಶಂ ಲಕ್ಷ್ಯಲಕ್ಷಣವರ್ಜಿತಾಃ

ಮೇಣಿನ ಮುಖದವನು, ಕುದುರೆಮುಖದವನು, ಆನೆಮುಖದವನು, ಮೇಲಕ್ಕೆ ಮುಖವಿರುವವನು—ಇಂತಹ ಎಲ್ಲರೂ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಲ್ಲದಂತೆ, ಭಗವಂತನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದರು—

ವೃನ್ದಶಸ್ತಂ ಸಮಾವೃತ್ಯ ಜಗ್ಮುಃ ಸೋಮಂ ಗಣೈರ್ವೃತಾಃ ಸಹಸ್ರಾಣಾಂ ಸಹಸ್ರಾಣಿ ರುದ್ರಾಣಾಮೂರ್ಧ್ವರೇತಸಾಮ್

ಅವರ ಗುಂಪುಗಳು ಭಗವಂತನನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಸೋಮನೊಂದಿಗೆ, ಸಾವಿರಾರು ಸಾವಿರಾರು ಉರ್ಧ್ವಶಕ್ತಿಯ ರುದ್ರರೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟರು—

ಸಮಾವೃತ್ಯ ಮಹಾದೇವಂ ದೇವದೇವಂ ಮಹೇಶ್ವರಮ್ ದಗ್ಧುಂ ಪುರತ್ರಯಂ ಜಗ್ಮುಃ ಕೋಟಿಕೋಟಿಗಣೈರ್ವೃತಾಃ

ಮಹಾದೇವನನ್ನು, ದೇವತೆಗಳ ದೇವರನ್ನು, ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಗುಂಪುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ಸುಡುವುದಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು—

ತ್ರಯಸ್ತ್ರಿಂಶತ್ಸುರಾಶ್ಚೈವ ತ್ರಯಶ್ ಚ ತ್ರಿಶತಾಸ್ ತಥಾ ತ್ರಯಶ್ ಚ ತ್ರಿಸಹಸ್ರಾಣಿ ಜಗ್ಮುರ್ದೇವಾಃ ಸಮನ್ತತಃ

ಮೂವತ್ತಮೂರು ದೇವತೆಗಳು, ಮೂರು ನೂರು ದೇವತೆಗಳು, ಮೂರು ಸಾವಿರ ದೇವತೆಗಳು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಕೂಡಾ ಬಂದರು—

ಮಾತರಃ ಸರ್ವಲೋಕಾನಾಂ ಗಣಾನಾಂ ಚೈವ ಮಾತರಃ ಭೂತಾನಾಂ ಮಾತರಶ್ಚೈವ ಜಗ್ಮುರ್ದೇವಸ್ಯ ಪೃಷ್ಠತಃ

ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳ ತಾಯಿಗಳು, ಗುಂಪುಗಳ ತಾಯಿಗಳು, ಭೂತಗಳ ತಾಯಿಗಳು ಕೂಡಾ ದೇವರ ಹಿಂದೆ ಹೋದರು—

ಭಾತಿ ಮಧ್ಯೇ ಗಣಾನಾಂ ಚ ರಥಮಧ್ಯೇ ಗಣೇಶ್ವರಃ ನಭಸ್ಯಮಲನಕ್ಷತ್ರೇ ತಾರಾಮಧ್ಯ ಇವೋಡುರಾಟ್

ಗುಂಪುಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಗಣಪತಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು, ರಥದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಮಲಿನರಹಿತ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಚಂದ್ರನು ಹೇಗೋ ಹಾಗೆ—

ರರಾಜ ದೇವೀ ದೇವಸ್ಯ ಗಿರಿಜಾ ಪಾರ್ಶ್ವಸಂಸ್ಥಿತಾ ತದಾ ಪ್ರಭಾವತೋ ಗೌರೀ ಭವಸ್ಯೇವ ಜಗನ್ಮಯೀ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವಿಯಾದ ಗಿರಿಜಾ, ಭಗವಂತನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು, ಜಗತ್ತನ್ನು ಆವರಿಸಿರುವ ಗೌರಿ, ಭವನ ಶಕ್ತಿಯಂತೆ—

ಶುಭಾವತೀ ತದಾ ದೇವೀ ಪಾರ್ಶ್ವಸಂಸ್ಥಾ ವಿಭಾತಿ ಸಾ ಚಾಮರಾಸಕ್ತಹಸ್ತಾಗ್ರಾ ಸಾ ಹೇಮಾಂಬುಜವರ್ಣಿಕಾ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶುಭವಾಗಿರುವ ದೇವಿ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚಾಮರ ಹಿಡಿದು, ಹಸಿರು ಕಮಲದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು—

ಅಥ ವಿಭಾತಿ ವಿಭೋರ್ವಿಶದಂ ವಪುರ್ ಭಸಿತಭಾಸಿತಮಂಬಿಕಯಾ ತಯಾ ಸಿತಮಿವಾಭ್ರಮಹೋ ಸಹ ವಿದ್ಯುತಾ ನಭಸಿ ದೇವಪತೇಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ

ಆಗ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯ ರೂಪವು, ಭಸ್ಮದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಂತೆ, ಅಂಬಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನೊಂದಿಗೆ ಬಿಳಿ ಮೋಡ ಹೊಳೆಯುವಂತೆ, ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯು, ಪರಮೇಶ್ವರನು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು—

ಭಾತೀನ್ದ್ರಧನುಷಾಕಾಶಂ ಮೇರುಣಾ ಚ ಯಥಾ ಜಗತ್ ಹಿರಣ್ಯಧನುಷಾ ಸೌಮ್ಯಂ ವಪುಃ ಶಂಭೋಃ ಶಶಿದ್ಯುತಿ

ಇಂದ್ರಧನುಸ್ಸಿನಂತಿರುವ ಆಕಾಶದಂತೆ, ಮೇರುವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಲೋಕದಂತೆ, ಚಂದ್ರನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಶಾಂಭವನ ಸೌಮ್ಯ ರೂಪವು, ಬಂಗಾರದ ಧನುಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು—

ಸಿತಾತಪತ್ರಂ ರತ್ನಾಂಶುಮಿಶ್ರಿತಂ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ ಯಥೋದಯೇ ಶಶಾಙ್ಕಸ್ಯ ಭಾತ್ಯಖಣ್ಡಂ ಹಿ ಮಣ್ಡಲಮ್

ಪರಮೇಶ್ವರನ ಬಿಳಿ ಛತ್ರವು, ರತ್ನಗಳ ಕಿರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಿಶ್ರಿತವಾಗಿ, ಉದಯವಾಗುವ ಚಂದ್ರನ ಪೂರ್ಣವೃತ್ತದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು—

ಸದುಕೂಲಾ ಶಿವೇ ರಕ್ತಾ ಲಮ್ಬಿತಾ ಭಾತಿ ಮಾಲಿಕಾ ಛತ್ರಾನ್ತಾ ರತ್ನಜಾಕಾಶಾತ್ ಪತನ್ತೀವ ಸರಿದ್ವರಾ

ಶಿವನ ಮೇಲೆ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೇಯ್ದ ಕೆಂಪು ಹಾರವು, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಸ್ತ್ರದೊಂದಿಗೆ, ಛತ್ರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ರತ್ನಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಶಿಖರದಿಂದ ಹರಿಯುವ ಪವಿತ್ರ ನದಿಯಂತೆ—

ಅಥ ಮಹೇನ್ದ್ರವಿರಿಞ್ಚಿವಿಭಾವಸುಪ್ರಭೃತಿಭಿರ್ ನತಪಾದಸರೋರುಹಃ ಸಹ ತದಾ ಚ ಜಗಾಮ ತಯಾಂಬಯಾ ಸಕಲಲೋಕಹಿತಾಯ ಪುರತ್ರಯಮ್

ಆಗ ಇಂದ್ರ, ಬ್ರಹ್ಮ, ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಇತರರು ಅವರ ಪಾದಕಮಲಗಳಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಅಂಬಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ, ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಮೂರು ನಗರಗಳ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟರು—

ದಗ್ಧುಂ ಸಮರ್ಥೋ ಮನಸಾ ಕ್ಷಣೇನ ಚರಾಚರಂ ಸರ್ವಮಿದಂ ತ್ರಿಶೂಲೀ ಕಿಮತ್ರ ದಗ್ಧುಂ ತ್ರಿಪುರಂ ಪಿನಾಕೀ ಸ್ವಯಂ ಗತಶ್ಚಾತ್ರ ಗಣೈಶ್ ಚ ಸಾರ್ಧಮ್

ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಭಗವಂತನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಚರಾಚರ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಸುಡಲು ಶಕ್ತನು—ಅವನಿಗೆ ತಾನೇ ಹೋಗಿ, ಪಿನಾಕಧಾರಿ, ತನ್ನ ಗುಂಪುಗಳೊಂದಿಗೆ ತ್ರಿಪುರವನ್ನು ಸುಡುವ ಅಗತ್ಯವೇನು—

ರಥೇನ ಕಿಂ ಚೇಷುವರೇಣ ತಸ್ಯ ಗಣೈಶ್ ಚ ಕಿಂ ದೇವಗಣೈಶ್ ಚ ಶಂಭೋಃ ಪುರತ್ರಯಂ ದಗ್ಧುಮಲುಪ್ತಶಕ್ತೇಃ ಕಿಮೇತದ್ ಇತ್ಯಾಹುರ್ ಅಜೇನ್ದ್ರಮುಖ್ಯಾಃ

ಅವನಿಗೆ ರಥವೇನು ಬೇಕು, ಉತ್ತಮ ಬಾಣವೇನು ಬೇಕು, ತನ್ನ ಗುಂಪುಗಳೇನು ಬೇಕು, ದೇವತೆಗಳ ಗುಂಪುಗಳೇನು ಬೇಕು, ಶಂಭುವಿಗೆ ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ಸುಡುವುದಕ್ಕೆ? ಇಂದ್ರನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಪ್ರಮುಖ ದೇವತೆಗಳು—'ಅವನ ಶಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ಹಾಗಾದರೆ ಇದು ಏನು?' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು—

ಮನ್ವಾಮ ನೂನಂ ಭಗವಾನ್ಪಿನಾಕೀ ಲೀಲಾರ್ಥಮೇತತ್ಸಕಲಂ ಪ್ರವರ್ತ್ತುಮ್ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಶ್ಚೇತಿ ತಥಾನ್ಯಥಾ ಚೇದ್ ಆಡಮ್ಬರೇಣಾಸ್ಯ ಫಲಂ ಕಿಮನ್ಯತ್

ನಾನು ಭಾವಿಸುವೆನು, ಪಿನಾಕಧಾರಿ ಭಗವಂತನು ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇವಲ ಆಟದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಇಷ್ಟು ಆರ್ಭಟಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಕಾರಣ ಇರಬಹುದು?

ಪುರತ್ರಯಸ್ಯಾಸ್ಯ ಸಮೀಪವರ್ತೀ ಸುರೇಶ್ವರೈರ್ ನನ್ದಿಮುಖೈಶ್ ಚ ನನ್ದೀ ಗಣೈರ್ಗಣೇಶಸ್ತು ರರಾಜ ದೇವ್ಯಾ ಜಗದ್ರಥೋ ಮೇರುರಿವಾಷ್ಟಶೃಙ್ಗೈಃ

ಆ ಮೂರು ನಗರಗಳ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ನಂದಿ ಮತ್ತು ಅವನ ಗಣಗಳು, ಗಣೇಶನೂ ಅವನ ಗಣಗಳೂ, ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ, ಎಂಟು ಶಿಖರಗಳಿರುವ ಮೇರುಗಿರಿಯನ್ನು ಹೋಲುವಂತೆ, ಜಗತ್ತಿನ ರಥದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದನು.

ಅಥ ನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ಸುರೇಶ್ವರಮೀಶ್ವರಂ ಸಗಣಮದ್ರಿಸುತಾಸಹಿತಂ ತದಾ ತ್ರಿಪುರರಙ್ಗತಲೋಪರಿ ಸಂಸ್ಥಿತಃ ಸುರಗಣೋ ಽನುಜಗಾಮ ಸ್ವಯಂ ತಥಾ

ಆಗ ದೇವತೆಗಳಾಧಿಪತಿಯನ್ನು, ಅವನ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ, ಪಾರ್ವತಿಯೊಂದಿಗೆ ನೋಡಿದ ದೇವತೆಗಳ ಗುಂಪು, ತ್ರಿಪುರದ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಃ ಬಂದು ನಿಂತರು.

ಜಗತ್ತ್ರಯಂ ಸರ್ವಮಿವಾಪರಂ ತತ್ ಪುರತ್ರಯಂ ತತ್ರ ವಿಭಾತಿ ಸಮ್ಯಕ್ ನರೇಶ್ವರೈಶ್ಚೈವ ಗಣೈಶ್ ಚ ದೇವೈಃ ಸುರೇತರೈಶ್ ಚ ತ್ರಿವಿಧೈರ್ಮುನೀನ್ದ್ರಾಃ

ಅಲ್ಲಿ ಆ ಮೂರು ನಗರಗಳು ಮತ್ತೊಂದು ಜಗತ್ತಿನಂತೆ, ರಾಜರು, ಗಣಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಇತರ ದೈವಿಕರು ಹಾಗೂ ಮೂರು ವಿಧದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ತುಂಬಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಅಥ ಸಜ್ಯಂ ಧನುಃ ಕೃತ್ವಾ ಶರ್ವಃ ಸಂಧಾಯ ತಂ ಶರಮ್ ಯುಕ್ತ್ವಾ ಪಾಶುಪತಾಸ್ತ್ರೇಣ ತ್ರಿಪುರಂ ಸಮಚಿನ್ತಯತ್

ಆಮೇಲೆ ಶರ್ವನು ತನ್ನ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಬಿಗಿದು, ಬಾಣವನ್ನು ಹಾಕಿ, ಪಾಶುಪತಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ತ್ರಿಪುರವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆಮಾಡಿದನು.

ತಸ್ಮಿನ್ ಸ್ಥಿತೇ ಮಹಾದೇವೇ ರುದ್ರೇ ವಿತತಕಾರ್ಮುಕೇ ಪುರಾಣಿ ತೇನ ಕಾಲೇನ ಜಗ್ಮುರೇಕತ್ವಮಾಶು ವೈ

ಆ ಮಹಾದೇವನು, ರುದ್ರನು, ತನ್ನ ಬಲವಾದ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಂತಾಗ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಆ ಮೂರು ನಗರಗಳು ಒಂದಾಗಿ ಸೇರಿಬಿಟ್ಟವು.

ಏಕೀಭಾವಂ ಗತೇ ಚೈವ ತ್ರಿಪುರೇ ಸಮುಪಾಗತೇ ಬಭೂವ ತುಮುಲೋ ಹರ್ಷೋ ದೇವತಾನಾಂ ಮಹಾತ್ಮನಾಮ್

ತ್ರಿಪುರ ಒಂದು ಆಗಿದ್ದಾಗ, ಮಹಾತ್ಮರಾದ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ಹರ್ಷ ಉಂಟಾಯಿತು.

ತತೋ ದೇವಗಣಾಃ ಸರ್ವೇ ಸಿದ್ಧಾಶ್ ಚ ಪರಮರ್ಷಯಃ ಜಯೇತಿ ವಾಚೋ ಮುಮುಚುಃ ಸಂಸ್ತುವನ್ತೋ ಽಷ್ಟಮೂರ್ತಿಕಮ್

ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳ ಗುಂಪು, ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಎಂಟು ರೂಪಗಳಿರುವ ದೇವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ 'ಜಯ' ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು.