ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ನರಕಂ ಚ ಜಗಾಮಾನ್ಯಾ ತಸ್ಮಾದ್ಭರ್ತಾ ಪರಾ ಗತಿಃ ತಥಾಪಿ ಭರ್ತೄನ್ ಸ್ವಾಂಸ್ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಬಭೂವುಃ ಸ್ವೈರವೃತ್ತಯಃ

ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋದಳು; ಆದ್ದರಿಂದ ಪತಿಯೇ ಪರಮ ಗತಿ; ಆದರೂ ತಮ್ಮ ಪತಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಸ್ವೈಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವ ಮಹಿಳೆಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಮಾಯಯಾ ದೇವದೇವಸ್ಯ ವಿಷ್ಣೋಸ್ತಸ್ಯಾಜ್ಞಯಾ ಪ್ರಭೋಃ ಅಲಕ್ಷ್ಮೀಶ್ ಚ ಸ್ವಯಂ ತಸ್ಯ ನಿಯೋಗಾತ್ತ್ರಿಪುರಂ ಗತಾ

ದೇವತೆಗಳ ದೇವರಾದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಾಯೆಯಿಂದ, ಆ ಪ್ರಭುವಿನ ಆದೇಶದಿಂದ ಅಲಕ್ಷ್ಮಿಯೂ ಅವನ ನಿಯೋಗದಿಂದ ತ್ರಿಪುರಕ್ಕೆ ಹೋದಳು.

ಯಾ ಲಕ್ಷ್ಮೀಸ್ತಪಸಾ ತೇಷಾಂ ಲಬ್ಧಾ ದೇವೇಶ್ವರಾದಜಾತ್ ಬಹಿರ್ಗತಾ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ನಿಯೋಗಾದ್ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪ್ರಭೋಃ

ಅವರು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದೇವಾಧಿದೇವನಿಂದ ಪಡೆದ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಆದೇಶದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟಳು.

ಬುದ್ಧಿಮೋಹಂ ತಥಾಭೂತಂ ವಿಷ್ಣುಮಾಯಾವಿನಿರ್ಮಿತಮ್ ತೇಷಾಂ ದತ್ತ್ವಾ ಕ್ಷಣಂ ದೇವಸ್ ತಾಸಾಂ ಮಾಯೀ ಚ ನಾರದಃ

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಬುದ್ಧಿಮೋಹವನ್ನು ದೇವರು ಮತ್ತು ಮಾಯೆಯಾದ ನಾರದನು ಅವರಿಗೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ನೀಡಿದರು.

ಸುಖಾಸೀನೌ ಹ್ಯಸಂಭ್ರಾನ್ತೌ ಧರ್ಮವಿಘ್ನಾರ್ಥಮವ್ಯಯೌ ಏವಂ ನಷ್ಟೇ ತದಾ ಧರ್ಮೇ ಶ್ರೌತಸ್ಮಾರ್ತೇ ಸುಶೋಭನೇ

ಅವರು ಸುಖವಾಗಿ, ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲದೆ ಕುಳಿತು, ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಲು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಇದ್ದರು; ಹೀಗೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವೇದ ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಧರ್ಮ ನಾಶವಾಯಿತು.

ಪಾಷಣ್ಡೇ ಖ್ಯಾಪಿತೇ ತೇನ ವಿಷ್ಣುನಾ ವಿಶ್ವಯೋನಿನಾ ತ್ಯಕ್ತೇ ಮಹೇಶ್ವರೇ ದೈತ್ಯೈಸ್ ತ್ಯಕ್ತೇ ಲಿಙ್ಗಾರ್ಚನೇ ತಥಾ

ವಿಶ್ವದ ಮೂಲವಾದ ವಿಷ್ಣುವು ಪಾಶಂಡವನ್ನು ಪ್ರಖ್ಯಾತಗೊಳಿಸಿದಾಗ, ದೈತ್ಯರು ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನೂ ಲಿಂಗಾರ್ಚನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟಾಗ—

ಸ್ತ್ರೀಧರ್ಮೇ ನಿಖಿಲೇ ನಷ್ಟೇ ದುರಾಚಾರೇ ವ್ಯವಸ್ಥಿತೇ ಕೃತಾರ್ಥ ಇವ ದೇವೇಶೋ ದೇವೈಃ ಸಾರ್ಧಮುಮಾಪತಿಮ್

ಮಹಿಳೆಯರ ಧರ್ಮವೆಲ್ಲ ನಾಶವಾಗಿ, ದುಷ್ಕರ್ಮಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೇವತೆಗಳಾದ ದೇವಾಧಿದೇವನು ಉಮಾಪತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹರ್ಷದಿಂದ ಹೋದನು.

ತಪಸಾ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಸರ್ವಜ್ಞಂ ತುಷ್ಟಾವ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ ಮಹೇಶ್ವರಾಯ ದೇವಾಯ ನಮಸ್ತೇ ಪರಮಾತ್ಮನೇ

ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸರ್ವಜ್ಞನನ್ನು ಪಡೆದು, ಪುರುಷೋತ್ತಮನು ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು: 'ಮಹೇಶ್ವರ ದೇವಾ, ಪರಮಾತ್ಮನೆ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.'

ನಾರಾಯಣಾಯ ಶರ್ವಾಯ ಬ್ರಹ್ಮಣೇ ಬ್ರಹ್ಮರೂಪಿಣೇ ಶಾಶ್ವತಾಯ ಹ್ಯನನ್ತಾಯ ಅವ್ಯಕ್ತಾಯ ಚ ತೇ ನಮಃ

'ನಾರಾಯಣ, ಶರ್ವ, ಬ್ರಹ್ಮ, ಬ್ರಹ್ಮರೂಪ, ಶಾಶ್ವತ, ಅನಂತ, ಅವ್ಯಕ್ತ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.'

ಏವಂ ಸ್ತುತ್ವಾ ಮಹಾದೇವಂ ದಣ್ಡವತ್ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ಚ ಜಜಾಪ ರುದ್ರಂ ಭಗವಾನ್ ಕೋಟಿವಾರಂ ಜಲೇ ಸ್ಥಿತಃ

ಈ ರೀತಿ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡು ರುದ್ರಮಂತ್ರವನ್ನು ಕೋಟಿ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿದನು.

ದೇವಾಶ್ ಚ ಸರ್ವೇ ತೇ ದೇವಂ ತುಷ್ಟುವುಃ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್ ಸೇನ್ದ್ರಾಃ ಸಸಾಧ್ಯಾಃ ಸಯಮಾಃ ಸರುದ್ರಾಃ ಸಮರುದ್ಗಣಾಃ

ಅಂದಿನ ದೇವತೆಗಳು, ಇಂದ್ರನೊಡನೆ, ಸಾಧ್ಯರು, ಯಮರು, ರುದ್ರರು ಮತ್ತು ಮರುದ್ಗಣಗಳೆಲ್ಲರೂ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

ನಮಃ ಸರ್ವಾತ್ಮನೇ ತುಭ್ಯಂ ಶಙ್ಕರಾಯಾರ್ತಿಹಾರಿಣೇ ರುದ್ರಾಯ ನೀಲರುದ್ರಾಯ ಕದ್ರುದ್ರಾಯ ಪ್ರಚೇತಸೇ

ನೀನು ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪಿ, ಶಂಕರ, ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವ, ರುದ್ರ, ನೀಲರುದ್ರ, ಕದ್ರುದ್ರ, ಪ್ರಚೇತಸ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಗತಿರ್ನಃ ಸರ್ವದಾಸ್ಮಾಭಿರ್ ವನ್ದ್ಯೋ ದೇವಾರಿಮರ್ದನಃ ತ್ವಮಾದಿಸ್ತ್ವಮನನ್ತಶ್ ಚ ಅನನ್ತಶ್ಚಾಕ್ಷಯಃ ಪ್ರಭುಃ

ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ನಮ್ಮ ಆಶ್ರಯ, ದೇವತೆಗಳ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವ, ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕಾದವ, ನೀನು ಆದಿಯೂ ಅನಂತನೂ, ಕ್ಷಯವಾಗದ ಪ್ರಭುವೂ ಹೌದು.

ಪ್ರಕೃತಿಃ ಪುರುಷಃ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಸ್ರಷ್ಟಾ ಹರ್ತಾ ಜಗದ್ಗುರೋ ತ್ರಾತಾ ನೇತಾ ಜಗತ್ಯಸ್ಮಿನ್ ದ್ವಿಜಾನಾಂ ದ್ವಿಜವತ್ಸಲ

ನೀನು ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪುರುಷ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಸಂಹಾರಕ, ಜಗತ್ತಿನ ಗುರು, ರಕ್ಷಕ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ನಾಯಕ, ದ್ವಿಜರನ್ನು ತಂದೆಯಂತೆ ಪ್ರೀತಿಸುವವನು.

ವರದೋ ವಾಙ್ಮಯೋ ವಾಚ್ಯೋ ವಾಚ್ಯವಾಚಕವರ್ಜಿತಃ ಯಾಜ್ಯೋ ಮುಕ್ತ್ಯರ್ಥಮೀಶಾನೋ ಯೋಗಿಭಿರ್ ಯೋಗವಿಭ್ರಮೈಃ

ನೀನು ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುವವ, ಮಾತಿನ ಸಾರ, ವರ್ಣನೆಗೆ ಯೋಗ್ಯನು, ಆದರೆ ಮಾತಿಗೂ ಅರ್ಥಕ್ಕೂ ಅತೀತನು; ಮೋಕ್ಷಕ್ಕಾಗಿ ಯೋಗಿಗಳು ಯೋಗದ ವೈಭವದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಹೃತ್ಪುಣ್ಡರೀಕಸುಷಿರೇ ಯೋಗಿನಾಂ ಸಂಸ್ಥಿತಃ ಸದಾ ವದನ್ತಿ ಸೂರಯಃ ಸನ್ತಂ ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಿಣಮ್

ಯೋಗಿಗಳ ಹೃದಯದ ಕಮಲದ ಒಳಗೆ ಸದಾ ನೆಲೆಸಿರುವವನು ನೀನು; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಸತ್ಯ, ಪರಮ, ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಭವನ್ತಂ ತತ್ತ್ವಮ್ ಇತ್ಯಾರ್ಯಾಸ್ ತೇಜೋರಾಶಿಂ ಪರಾತ್ಪರಮ್ ಪರಮಾತ್ಮಾನಮಿತ್ಯಾಹುರ್ ಅಸ್ಮಿಞ್ಜಗತಿ ತದ್ವಿಭೋ

ಆರ್ಯರು ನಿನ್ನನ್ನು ತತ್ತ್ವ, ಪ್ರಕಾಶದ ಸಮೂಹ, ಪರಮಪರ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪರಮಾತ್ಮ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಒಡೆಯಾ.

ದೃಷ್ಟಂ ಶ್ರುತಂ ಸ್ಥಿತಂ ಸರ್ವಂ ಜಾಯಮಾನಂ ಜಗದ್ಗುರೋ ಅಣೋರಲ್ಪತರಂ ಪ್ರಾಹುರ್ ಮಹತೋ ಽಪಿ ಮಹತ್ತರಮ್

ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ನೋಡುವುದೂ, ಕೇಳುವುದೂ, ಇರುವುದೂ, ಹುಟ್ಟುವುದೂ, ಜಗದ್ಗುರು, ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಕ್ಕೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಮಹತ್ತರಕ್ಕೂ ಮಹತ್ತರ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಸರ್ವತಃ ಪಾಣಿಪಾದಂ ತ್ವಾಂ ಸರ್ವತೋ ಽಕ್ಷಿಶಿರೋಮುಖಮ್ ಸರ್ವತಃ ಶ್ರುತಿಮಲ್ಲೋಕೇ ಸರ್ವಮಾವೃತ್ಯ ತಿಷ್ಠಸಿ

ನಿನ್ನ ಕೈಗಳು ಕಾಲುಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ, ಮುಖಗಳು ತಲೆಗಳು ಕಣ್ಣುಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ, ಕಿವಿಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ; ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿ ಇರುತ್ತೀಯೆ.

ಮಹಾದೇವಮನಿರ್ದೇಶ್ಯಂ ಸರ್ವಜ್ಞಂ ತ್ವಾಮನಾಮಯಮ್ ವಿಶ್ವರೂಪಂ ವಿರೂಪಾಕ್ಷಂ ಸದಾಶಿವಮ್ ಅನಾಮಯಮ್

ನೀನು ಮಹಾದೇವ, ವರ್ಣನೆಗೆ ಅಸಾಧ್ಯ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದವ, ದುಃಖರಹಿತ, ವಿಶ್ವರೂಪಿ, ವಿಭಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳವ, ಸದಾ ಶುಭಕರ, ಯಾವ ನೋವೂ ಇಲ್ಲದವನು.

ಕೋಟಿಭಾಸ್ಕರಸಂಕಾಶಂ ಕೋಟಿಶೀತಾಂಶುಸನ್ನಿಭಮ್ ಕೋಟಿಕಾಲಾಗ್ನಿಸಂಕಾಶಂ ಷಡ್ವಿಂಶಕಮನೀಶ್ವರಮ್

ನೀನು ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಭಾಸ್ಕರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವ, ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಚಂದ್ರನಂತೆ ತಂಪಾಗಿರುವವ, ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಕಾಲಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿರುವವ, ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ತತ್ತ್ವಗಳ ಒಡೆಯನು.

ಪ್ರವರ್ತಕಂ ಜಗತ್ಯಸ್ಮಿನ್ ಪ್ರಕೃತೇಃ ಪ್ರಪಿತಾಮಹಮ್ ವದನ್ತಿ ವರದಂ ದೇವಂ ಸರ್ವಾವಾಸಂ ಸ್ವಯಂಭುವಮ್

ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಪಿತಾಮಹ, ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ದೇವ, ಎಲ್ಲರ ನಿವಾಸ, ಸ್ವಯಂಭುವು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವೆ.

ಶ್ರುತಯಃ ಶ್ರುತಿಸಾರಂ ತ್ವಾಂ ಶ್ರುತಿಸಾರವಿದೋ ಜನಾಃ

ವೇದಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ತಮ್ಮ ಸಾರವೆಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತವೆ; ವೇದಸಾರವನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಕೂಡ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಸಾರವೆಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಅದೃಷ್ಟಮಸ್ಮಾಭಿರ್ ಅನೇಕಮೂರ್ತೇ ವಿನಾ ಕೃತಂ ಯದ್ಭವತಾಥ ಲೋಕೇ ತ್ವಮೇವ ದೈತ್ಯಾಸುರಭೂತಸಂಘಾನ್ ದೇವಾನ್ ನರಾನ್ ಸ್ಥಾವರಜಙ್ಗಮಾಂಶ್ ಚ

ನಾನಾ ರೂಪಗಳಿರುವ ನೀನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಅನೇಕ ಕಾರ್ಯಗಳು ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸಿಲ್ಲ; ನೀನೇ ದೈತ್ಯ, ದೇವತೆ, ಮಾನವರು, ಚಲಿಸುವವು, ಸ್ಥಿರವಾದವು ಎಲ್ಲರ ಮೂಲ.

ಪಾಹಿ ನಾನ್ಯಾ ಗತಿಃ ಶಂಭೋ ವಿನಿಹತ್ಯಾಸುರೋತ್ತಮಾನ್ ಮಾಯಯಾ ಮೋಹಿತಾಃ ಸರ್ವೇ ಭವತಃ ಪರಮೇಶ್ವರ

ಶಂಭೋ, ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು, ಬೇರೆ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲ. ನೀನು ಅಗ್ರಗಣ್ಯ ದೈತ್ಯರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಎಲ್ಲರನ್ನು ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದ್ದೀಯೆ, ಪರಮೇಶ್ವರ.

ಯಥಾ ತರಙ್ಗಾ ಲಹರೀಸಮೂಹಾ ಯುಧ್ಯನ್ತಿ ಚಾನ್ಯೋನ್ಯಮಪಾಂನಿಧೌ ಚ ಜಲಾಶ್ರಯಾದೇವ ಜಡೀಕೃತಾಶ್ ಚ ಸುರಾಸುರಾಸ್ತದ್ವದಜಸ್ಯ ಸರ್ವಮ್

ಹಾಗೆ, ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿರುವ ಅಲೆಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಹೊಡೆದು ಕೊನೆಗೆ ಅದೇ ನೀರಿನಿಂದ ಶಾಂತವಾಗುವಂತೆ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದೈತ್ಯರು ಕೂಡ ನಿನ್ನಿಂದ ವಶವಾಗುತ್ತಾರೆ, ಒಡೆಯಾ.

ಯ ಇದಂ ಪ್ರಾತರುತ್ಥಾಯ ಶುಚಿರ್ಭೂತ್ವಾ ಜಪೇನ್ನರಃ ಶೃಣುಯಾದ್ವಾ ಸ್ತವಂ ಪುಣ್ಯಂ ಸರ್ವಕಾಮಮ್ ಅವಾಪ್ನುಯಾತ್

ಯಾರು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಶುದ್ಧರಾಗಿಯೇ ಈ ಪವಿತ್ರ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಕೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಸ್ತುತಸ್ತ್ವೇವಂ ಸುರೈರ್ವಿಷ್ಣೋರ್ ಜಪೇನ ಚ ಮಹೇಶ್ವರಃ ಸೋಮಃ ಸೋಮಾಮ್ ಅಥಾಲಿಙ್ಗ್ಯ ನನ್ದಿದತ್ತಕರಃ ಸ್ಮಯನ್

ಈ ರೀತಿ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುನು ಜಪಮಾಡಿ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಆಗ ಸೋಮನು, ನಂದಿಯು ಕೊಟ್ಟ ಕೈಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಮುಗುಳುನಗುತ್ತಾ ಸೋಮವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು.

ಪ್ರಾಹ ಗಂಭೀರಯಾ ವಾಚಾ ದೇವಾನಾಲೋಕ್ಯ ಶಙ್ಕರಃ ಜ್ಞಾತಂ ಮಯೇದಮಧುನಾ ದೇವಕಾರ್ಯಂ ಸುರೇಶ್ವರಾಃ

ಶಂಕರನು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಗಂಭೀರವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ದೇವತೆಗಳೆ, ಈಗ ನನಗೆ ಈ ದೈವಿಕ ಕಾರ್ಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ.'