ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ತತಃ ಪ್ರಣಮ್ಯ ತಂ ಮಾಯೀ ಮಾಯಾಶಾಸ್ತ್ರವಿಶಾರದಃ ಪ್ರವಿಶ್ಯ ತತ್ಪುರಂ ತೂರ್ಣಂ ಮುನಿರ್ಮಾಯಾಂ ತದಾಕರೋತ್

ಆ ಬಳಿಕ, ಆ ಮಾಯಾವಿ, ಮಾಯಾಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದವನು, ಆತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ತಕ್ಷಣ ಆ ಪುರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಆ ಮುನಿ ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದನು.

ಮಾಯಯಾ ತಸ್ಯ ತೇ ದೈತ್ಯಾಃ ಪುರತ್ರಯನಿವಾಸಿನಃ ಶ್ರೌತಂ ಸ್ಮಾರ್ತಂ ಚ ಸಂತ್ಯಜ್ಯ ತಸ್ಯ ಶಿಷ್ಯಾಸ್ತದಾಭವನ್

ಆ ಮಾಯೆಯಿಂದ, ಆ ತ್ರಿಪುರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದೈತ್ಯರು ವೇದದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನೂ, ಸಂಪ್ರದಾಯದ ವಿಧಿಗಳನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟು, ಅವನ ಶಿಷ್ಯರಾಗಿದರು.

ತತ್ಯಜುಶ್ ಚ ಮಹಾದೇವಂ ಶಙ್ಕರಂ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್ ನಾರದೋ ಽಪಿ ತದಾ ಮಾಯೀ ನಿಯೋಗಾನ್ಮಾಯಿನಃ ಪ್ರಭೋಃ

ಅವರು ಮಹಾದೇವನಾದ ಶಂಕರನನ್ನೂ, ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದರು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾರದನು ಕೂಡ ಆ ಮಾಯಾವಂತನ ಆದೇಶದಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡನು.

ಪ್ರವಿಶ್ಯ ತತ್ಪುರಂ ತೇನ ಮಾಯಿನಾ ಸಹ ದೀಕ್ಷಿತಃ ಮುನಿಃ ಶಿಷ್ಯೈಃ ಪ್ರಶಿಷ್ಯೈಶ್ ಚ ಸಂವೃತಃ ಸರ್ವತಃ ಸ್ವಯಮ್

ಆ ಮಾಯಾವಂತನ ಜೊತೆ ಆ ಮಹರ್ಷಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯರು ಮತ್ತು ಉಪಶಿಷ್ಯರಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದನು.

ಸ್ತ್ರೀಧರ್ಮಂ ಚಾಕರೋತ್ಸ್ತ್ರೀಣಾಂ ದುಶ್ಚಾರಫಲಸಿದ್ಧಿದಮ್ ಚಕ್ರುಸ್ತಾಃ ಸರ್ವದಾ ಲಬ್ಧ್ವಾ ಸದ್ಯ ಏವ ಫಲಂ ಸ್ತ್ರಿಯಃ

ಅವನು ಮಹಿಳೆಯರ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ಕಷ್ಟದಿಂದ ಸಿಗುವ ಫಲವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ತೋರಿಸಿದನು; ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಕೂಡ ತಕ್ಷಣ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದು, ಯಾವಾಗಲೂ ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರು.

ಜನಾಸಕ್ತಾ ಬಭೂವುಸ್ತಾ ವಿನಿನ್ದ್ಯ ಪತಿದೇವತಾಃ ಅದ್ಯಾಪಿ ಗೌರವಾತ್ತಸ್ಯ ನಾರದಸ್ಯ ಕಲೌ ಮುನೇಃ

ಅವರು ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿದ್ದು, ಪತಿಯನ್ನು ದೇವರಂತೆ ಪೂಜಿಸುವುದನ್ನು ನಿಂದಿಸಿದರು; ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡ ನಾರದಮುನಿಯ ಗೌರವದಿಂದ ಈದು ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಮುಂದುವರಿದಿದೆ.

ನಾರ್ಯಶ್ಚರನ್ತಿ ಸಂತ್ಯಜ್ಯ ಭರ್ತೄನ್ ಸ್ವೈರಂ ವೃಥಾಧಮಾಃ ಸ್ತ್ರೀಣಾಂ ಮಾತಾ ಪಿತಾ ಬನ್ಧುಃ ಸಖಾ ಮಿತ್ರಂ ಚ ಬಾನ್ಧವಃ

ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಪತಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಸ್ವೈಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ಕೆಟ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮಹಿಳೆಗೆ ತಾಯಿ, ತಂದೆ, ಬಂಧು, ಸ್ನೇಹಿತ, ಗೆಳೆಯ, ಸಂಬಂಧಿ—

ಭರ್ತಾ ಏವ ನ ಸಂದೇಹಸ್ ತಥಾಪ್ಯ್ ಆಸಹಮಾಯಯಾ ಕೃತ್ವಾಪಿ ಸುಮಹತ್ಪಾಪಂ ಯಾ ಭರ್ತುಃ ಪ್ರೇಮಸಂಯುತಾ

—ಇವೆಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಪತಿಯೇ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಮುಖ್ಯನು; ಆದರೂ ಮಾಯೆಯಿಂದ, ದೊಡ್ಡ ಪಾಪ ಮಾಡಿದರೂ, ಪತಿಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಒಗ್ಗೂಡಿದರೆ—

ಪ್ರಾಪ್ನುಯಾತ್ ಪರಮಂ ಸ್ವರ್ಗಂ ನರಕಂ ಚ ವಿಪರ್ಯಯಾತ್ ಪುರೈಕಾ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲಾಃ ಸರ್ವಧರ್ಮಾನ್ ಸದಾ ಪತಿಮ್

—ಅವಳು ಪರಮ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನರಕಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಾಳೆ; ಒಂದು ನಗರದಲ್ಲಿ, ಮಹರ್ಷಿಗಳೆ, ಮಹಿಳೆಯರು ಯಾವಾಗಲೂ ಪತಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳಂತೆ ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಸಂತ್ಯಜ್ಯಾಪೂಜಯನ್ಸಾಧ್ವ್ಯೋ ದೇವಾನನ್ಯಾಞ್ಜಗದ್ಗುರೂನ್ ತಾಃ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕಮಾಸಾದ್ಯ ಮೋದನ್ತೇ ವಿಗತಜ್ವರಾಃ

ಮಹಿಳೆಯರು ಬೇರೆ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ, ಜಗತ್ತಿನ ಗುರುಗಳನ್ನೂ ಪೂಜಿಸದೆ ಬಿಟ್ಟು, ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ತಲುಕಿ, ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾರೆ.

ನರಕಂ ಚ ಜಗಾಮಾನ್ಯಾ ತಸ್ಮಾದ್ಭರ್ತಾ ಪರಾ ಗತಿಃ ತಥಾಪಿ ಭರ್ತೄನ್ ಸ್ವಾಂಸ್ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಬಭೂವುಃ ಸ್ವೈರವೃತ್ತಯಃ

ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋದಳು; ಆದ್ದರಿಂದ ಪತಿಯೇ ಪರಮ ಗತಿ; ಆದರೂ ತಮ್ಮ ಪತಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಸ್ವೈಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವ ಮಹಿಳೆಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಮಾಯಯಾ ದೇವದೇವಸ್ಯ ವಿಷ್ಣೋಸ್ತಸ್ಯಾಜ್ಞಯಾ ಪ್ರಭೋಃ ಅಲಕ್ಷ್ಮೀಶ್ ಚ ಸ್ವಯಂ ತಸ್ಯ ನಿಯೋಗಾತ್ತ್ರಿಪುರಂ ಗತಾ

ದೇವತೆಗಳ ದೇವರಾದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಾಯೆಯಿಂದ, ಆ ಪ್ರಭುವಿನ ಆದೇಶದಿಂದ ಅಲಕ್ಷ್ಮಿಯೂ ಅವನ ನಿಯೋಗದಿಂದ ತ್ರಿಪುರಕ್ಕೆ ಹೋದಳು.

ಯಾ ಲಕ್ಷ್ಮೀಸ್ತಪಸಾ ತೇಷಾಂ ಲಬ್ಧಾ ದೇವೇಶ್ವರಾದಜಾತ್ ಬಹಿರ್ಗತಾ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ನಿಯೋಗಾದ್ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪ್ರಭೋಃ

ಅವರು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದೇವಾಧಿದೇವನಿಂದ ಪಡೆದ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಆದೇಶದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟಳು.

ಬುದ್ಧಿಮೋಹಂ ತಥಾಭೂತಂ ವಿಷ್ಣುಮಾಯಾವಿನಿರ್ಮಿತಮ್ ತೇಷಾಂ ದತ್ತ್ವಾ ಕ್ಷಣಂ ದೇವಸ್ ತಾಸಾಂ ಮಾಯೀ ಚ ನಾರದಃ

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಬುದ್ಧಿಮೋಹವನ್ನು ದೇವರು ಮತ್ತು ಮಾಯೆಯಾದ ನಾರದನು ಅವರಿಗೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ನೀಡಿದರು.

ಸುಖಾಸೀನೌ ಹ್ಯಸಂಭ್ರಾನ್ತೌ ಧರ್ಮವಿಘ್ನಾರ್ಥಮವ್ಯಯೌ ಏವಂ ನಷ್ಟೇ ತದಾ ಧರ್ಮೇ ಶ್ರೌತಸ್ಮಾರ್ತೇ ಸುಶೋಭನೇ

ಅವರು ಸುಖವಾಗಿ, ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲದೆ ಕುಳಿತು, ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಲು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಇದ್ದರು; ಹೀಗೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವೇದ ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಧರ್ಮ ನಾಶವಾಯಿತು.

ಪಾಷಣ್ಡೇ ಖ್ಯಾಪಿತೇ ತೇನ ವಿಷ್ಣುನಾ ವಿಶ್ವಯೋನಿನಾ ತ್ಯಕ್ತೇ ಮಹೇಶ್ವರೇ ದೈತ್ಯೈಸ್ ತ್ಯಕ್ತೇ ಲಿಙ್ಗಾರ್ಚನೇ ತಥಾ

ವಿಶ್ವದ ಮೂಲವಾದ ವಿಷ್ಣುವು ಪಾಶಂಡವನ್ನು ಪ್ರಖ್ಯಾತಗೊಳಿಸಿದಾಗ, ದೈತ್ಯರು ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನೂ ಲಿಂಗಾರ್ಚನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟಾಗ—

ಸ್ತ್ರೀಧರ್ಮೇ ನಿಖಿಲೇ ನಷ್ಟೇ ದುರಾಚಾರೇ ವ್ಯವಸ್ಥಿತೇ ಕೃತಾರ್ಥ ಇವ ದೇವೇಶೋ ದೇವೈಃ ಸಾರ್ಧಮುಮಾಪತಿಮ್

ಮಹಿಳೆಯರ ಧರ್ಮವೆಲ್ಲ ನಾಶವಾಗಿ, ದುಷ್ಕರ್ಮಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೇವತೆಗಳಾದ ದೇವಾಧಿದೇವನು ಉಮಾಪತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹರ್ಷದಿಂದ ಹೋದನು.

ತಪಸಾ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಸರ್ವಜ್ಞಂ ತುಷ್ಟಾವ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ ಮಹೇಶ್ವರಾಯ ದೇವಾಯ ನಮಸ್ತೇ ಪರಮಾತ್ಮನೇ

ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸರ್ವಜ್ಞನನ್ನು ಪಡೆದು, ಪುರುಷೋತ್ತಮನು ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು: 'ಮಹೇಶ್ವರ ದೇವಾ, ಪರಮಾತ್ಮನೆ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.'

ನಾರಾಯಣಾಯ ಶರ್ವಾಯ ಬ್ರಹ್ಮಣೇ ಬ್ರಹ್ಮರೂಪಿಣೇ ಶಾಶ್ವತಾಯ ಹ್ಯನನ್ತಾಯ ಅವ್ಯಕ್ತಾಯ ಚ ತೇ ನಮಃ

'ನಾರಾಯಣ, ಶರ್ವ, ಬ್ರಹ್ಮ, ಬ್ರಹ್ಮರೂಪ, ಶಾಶ್ವತ, ಅನಂತ, ಅವ್ಯಕ್ತ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.'

ಏವಂ ಸ್ತುತ್ವಾ ಮಹಾದೇವಂ ದಣ್ಡವತ್ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ಚ ಜಜಾಪ ರುದ್ರಂ ಭಗವಾನ್ ಕೋಟಿವಾರಂ ಜಲೇ ಸ್ಥಿತಃ

ಈ ರೀತಿ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡು ರುದ್ರಮಂತ್ರವನ್ನು ಕೋಟಿ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿದನು.

ದೇವಾಶ್ ಚ ಸರ್ವೇ ತೇ ದೇವಂ ತುಷ್ಟುವುಃ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್ ಸೇನ್ದ್ರಾಃ ಸಸಾಧ್ಯಾಃ ಸಯಮಾಃ ಸರುದ್ರಾಃ ಸಮರುದ್ಗಣಾಃ

ಅಂದಿನ ದೇವತೆಗಳು, ಇಂದ್ರನೊಡನೆ, ಸಾಧ್ಯರು, ಯಮರು, ರುದ್ರರು ಮತ್ತು ಮರುದ್ಗಣಗಳೆಲ್ಲರೂ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

ನಮಃ ಸರ್ವಾತ್ಮನೇ ತುಭ್ಯಂ ಶಙ್ಕರಾಯಾರ್ತಿಹಾರಿಣೇ ರುದ್ರಾಯ ನೀಲರುದ್ರಾಯ ಕದ್ರುದ್ರಾಯ ಪ್ರಚೇತಸೇ

ನೀನು ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪಿ, ಶಂಕರ, ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವ, ರುದ್ರ, ನೀಲರುದ್ರ, ಕದ್ರುದ್ರ, ಪ್ರಚೇತಸ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಗತಿರ್ನಃ ಸರ್ವದಾಸ್ಮಾಭಿರ್ ವನ್ದ್ಯೋ ದೇವಾರಿಮರ್ದನಃ ತ್ವಮಾದಿಸ್ತ್ವಮನನ್ತಶ್ ಚ ಅನನ್ತಶ್ಚಾಕ್ಷಯಃ ಪ್ರಭುಃ

ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ನಮ್ಮ ಆಶ್ರಯ, ದೇವತೆಗಳ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವ, ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕಾದವ, ನೀನು ಆದಿಯೂ ಅನಂತನೂ, ಕ್ಷಯವಾಗದ ಪ್ರಭುವೂ ಹೌದು.

ಪ್ರಕೃತಿಃ ಪುರುಷಃ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಸ್ರಷ್ಟಾ ಹರ್ತಾ ಜಗದ್ಗುರೋ ತ್ರಾತಾ ನೇತಾ ಜಗತ್ಯಸ್ಮಿನ್ ದ್ವಿಜಾನಾಂ ದ್ವಿಜವತ್ಸಲ

ನೀನು ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪುರುಷ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಸಂಹಾರಕ, ಜಗತ್ತಿನ ಗುರು, ರಕ್ಷಕ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ನಾಯಕ, ದ್ವಿಜರನ್ನು ತಂದೆಯಂತೆ ಪ್ರೀತಿಸುವವನು.

ವರದೋ ವಾಙ್ಮಯೋ ವಾಚ್ಯೋ ವಾಚ್ಯವಾಚಕವರ್ಜಿತಃ ಯಾಜ್ಯೋ ಮುಕ್ತ್ಯರ್ಥಮೀಶಾನೋ ಯೋಗಿಭಿರ್ ಯೋಗವಿಭ್ರಮೈಃ

ನೀನು ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುವವ, ಮಾತಿನ ಸಾರ, ವರ್ಣನೆಗೆ ಯೋಗ್ಯನು, ಆದರೆ ಮಾತಿಗೂ ಅರ್ಥಕ್ಕೂ ಅತೀತನು; ಮೋಕ್ಷಕ್ಕಾಗಿ ಯೋಗಿಗಳು ಯೋಗದ ವೈಭವದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಹೃತ್ಪುಣ್ಡರೀಕಸುಷಿರೇ ಯೋಗಿನಾಂ ಸಂಸ್ಥಿತಃ ಸದಾ ವದನ್ತಿ ಸೂರಯಃ ಸನ್ತಂ ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಿಣಮ್

ಯೋಗಿಗಳ ಹೃದಯದ ಕಮಲದ ಒಳಗೆ ಸದಾ ನೆಲೆಸಿರುವವನು ನೀನು; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಸತ್ಯ, ಪರಮ, ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಭವನ್ತಂ ತತ್ತ್ವಮ್ ಇತ್ಯಾರ್ಯಾಸ್ ತೇಜೋರಾಶಿಂ ಪರಾತ್ಪರಮ್ ಪರಮಾತ್ಮಾನಮಿತ್ಯಾಹುರ್ ಅಸ್ಮಿಞ್ಜಗತಿ ತದ್ವಿಭೋ

ಆರ್ಯರು ನಿನ್ನನ್ನು ತತ್ತ್ವ, ಪ್ರಕಾಶದ ಸಮೂಹ, ಪರಮಪರ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪರಮಾತ್ಮ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಒಡೆಯಾ.

ದೃಷ್ಟಂ ಶ್ರುತಂ ಸ್ಥಿತಂ ಸರ್ವಂ ಜಾಯಮಾನಂ ಜಗದ್ಗುರೋ ಅಣೋರಲ್ಪತರಂ ಪ್ರಾಹುರ್ ಮಹತೋ ಽಪಿ ಮಹತ್ತರಮ್

ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ನೋಡುವುದೂ, ಕೇಳುವುದೂ, ಇರುವುದೂ, ಹುಟ್ಟುವುದೂ, ಜಗದ್ಗುರು, ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಕ್ಕೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಮಹತ್ತರಕ್ಕೂ ಮಹತ್ತರ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಸರ್ವತಃ ಪಾಣಿಪಾದಂ ತ್ವಾಂ ಸರ್ವತೋ ಽಕ್ಷಿಶಿರೋಮುಖಮ್ ಸರ್ವತಃ ಶ್ರುತಿಮಲ್ಲೋಕೇ ಸರ್ವಮಾವೃತ್ಯ ತಿಷ್ಠಸಿ

ನಿನ್ನ ಕೈಗಳು ಕಾಲುಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ, ಮುಖಗಳು ತಲೆಗಳು ಕಣ್ಣುಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ, ಕಿವಿಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ; ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿ ಇರುತ್ತೀಯೆ.