ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ನ ಚೈಕಂ ನ ಪೃಥಗ್ಭಾವಮ್ ಅಧಿಕಂ ನ ತತೋ ವಿದುಃ ಏತದೇವಂ ಚ ನೈಕಂ ಚ ನಾಮಭೇದೇನ ನಾಪ್ಯುಭೇ

ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಒಂದೇ ಎಂದು, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಎಂದು, ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚೆಂದು ಯಾರೂ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ, ಹೆಸರು ಬದಲಾಗಿರುವುದೂ ಅಲ್ಲ, ಎರಡೂ ಸೇರಿಯೂ ಅಲ್ಲ.

ಕರ್ಮಸ್ಥಾ ವಿಷಮಂ ಬ್ರೂಯುಃ ಸತ್ತ್ವಸ್ಥಾಃ ಸಮದರ್ಶನಾಃ ನಾಮ ರೂಪಂ ಚ ಭೂತಾನಾಂ ಕೃತಾನಾಂ ಚ ಪ್ರಪಞ್ಚನಮ್

ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರು ಭೇದವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಸತ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರು ಸಮದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾರೆ; ಜೀವಿಗಳ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ರೂಪಗಳು ಅವರ ಕರ್ಮದ ಫಲವಾಗಿ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತವೆ.

ವೇದಶಬ್ದೇಭ್ಯ ಏವಾದೌ ನಿರ್ಮಮೇ ಸ ಮಹೇಶ್ವರಃ ಋಷೀಣಾಂ ನಾಮಧೇಯಾನಿ ಯಾಶ್ ಚ ವೇದೇಷು ವೃತ್ತಯಃ

ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ವೇದದ ಶಬ್ದಗಳಿಂದ ಋಷಿಗಳ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿದನು.

ಶರ್ವರ್ಯನ್ತೇ ಪ್ರಸೂತಾನಾಂ ತಾನ್ಯೇವೈಭ್ಯೋ ದದಾತ್ಯಜಃ ಏವಂವಿಧಾಃ ಸೃಷ್ಟಯಸ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಽವ್ಯಕ್ತಜನ್ಮನಃ

ರಾತ್ರಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವರಿಗೆ ಅವನು ಅವೇ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ; ಈ ರೀತಿ ಅವ್ಯಕ್ತ ಜನನವಾದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ.

ಶರ್ವರ್ಯನ್ತೇ ಪ್ರದೃಶ್ಯನ್ತೇ ಸಿದ್ಧಿಮಾಶ್ರಿತ್ಯ ಮಾನಸೀಮ್ ಏವಂಭೂತಾನಿ ಸೃಷ್ಟಾನಿ ಸ್ಥಾವರಾಣಿ ಚರಾಣಿ ಚ

ರಾತ್ರಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಜೀವಿಗಳು ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ; ಇಂತಹ ಸ್ಥಾವರ ಮತ್ತು ಚರ ಜೀವಿಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತವೆ.

ಯದಾಸ್ಯ ತಾಃ ಪ್ರಜಾಃ ಸೃಷ್ಟಾ ನ ವ್ಯವರ್ಧನ್ತ ಸತ್ತಮಾಃ ತಮೋಮಾತ್ರಾವೃತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ತದಾ ಶೋಕೇನ ದುಃಖಿತಃ

ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜೀವಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿ ಹೆಚ್ಚಳವಾಗದೆ ಇದ್ದಾಗ, ಕೇವಲ ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಆವೃತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ದುಃಖದಿಂದ ಕಳವಳಗೊಂಡನು.

ತತಃ ಸ ವಿದಧೇ ಬುದ್ಧಿಮ್ ಅರ್ಥನಿಶ್ಚಯಗಾಮಿನೀಮ್ ಅಥಾತ್ಮನಿ ಸಮದ್ರಾಕ್ಷೀತ್ ತಮೋಮಾತ್ರಾಂ ನಿಯಾಮಿಕಾಮ್

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಾರಿಸಿದನು; ಆಗ ತನ್ನೊಳಗೆ ಕೇವಲ ಅಂಧಕಾರವೇ ಕಾರಣವೆಂದು ತಿಳಿದನು.

ರಜಃಸತ್ತ್ವಂ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ವರ್ತಮಾನಾಂ ಸ್ವಧರ್ಮತಃ ತತಃ ಸ ತೇನ ದುಃಖೇನ ದುಃಖಂ ಚಕ್ರೇ ಜಗತ್ಪತಿಃ

ರಾಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಸತ್ವವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸ್ವಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಉಳಿದನು; ಆ ದುಃಖದಿಂದ ಲೋಕಪತಿಯಾದ ಅವನು ದುಃಖವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ತಮಶ್ ಚ ವ್ಯನುದತ್ಪಶ್ಚಾದ್ ರಜಃ ಸತ್ತ್ವಂ ತಮಾವೃಣೋತ್ ತತ್ತಮಃ ಪ್ರತಿನುನ್ನಂ ವೈ ಮಿಥುನಂ ಸಮಜಾಯತ

ನಂತರ ಅವನು ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದನು; ರಾಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಸತ್ವವು ಅದನ್ನು ಆವೃತಮಾಡಿದವು; ಆ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ತಳ್ಳಿದಾಗ ಒಂದು ಜೋಡಿ ಹುಟ್ಟಿತು.

ಅಧರ್ಮಸ್ತಮಸೋ ಜಜ್ಞೇ ಹಿಂಸಾ ಶೋಕಾದಜಾಯತ ತತಸ್ತಸ್ಮಿನ್ಸಮುದ್ಭೂತೇ ಮಿಥುನೇ ದಾರುಣಾತ್ಮಿಕೇ

ಅಧರ್ಮವು ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿತು; ದುಃಖದಿಂದ ಹಿಂಸೆಯು ಉದಯವಾಯಿತು. ಈ ಎರಡು ಭಯಾನಕ ಗುಣಗಳ ಸಂಗದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಭಯಾನಕವಾದದ್ದು ಜನಿಸಿತು.

ಗತಾಸುರ್ ಭಗವಾನ್ ಆಸೀತ್ ಪ್ರೀತಿಶ್ ಚೈನಮ್ ಅಶಿಶ್ರಿಯತ್ ಸ್ವಾಂ ತನುಂ ಸ ತತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ತಾಮಪೋಹತ ಭಾಸ್ವರಾಮ್

ಆ ಭಗವಂತನು ಪ್ರಾಣವಿಟ್ಟು ಹೋದಾಗ ಪ್ರೀತಿಯು ಅವನನ್ನು ಆವರಿಸಿತು. ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶಮಯ ರೂಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು.

ದ್ವಿಧಾ ಕೃತ್ವಾ ಸ್ವಕಂ ದೇಹಮ್ ಅರ್ಧೇನ ಪುರುಷೋ ಽಭವತ್ ಅರ್ಧೇನ ನಾರೀ ಸಾ ತಸ್ಯ ಶತರೂಪಾ ವ್ಯಜಾಯತ

ತನ್ನದೇ ದೇಹವನ್ನು ಎರಡು ಭಾಗಮಾಡಿ, ಒಂದು ಭಾಗದಿಂದ ಪುರುಷನಾಗಿ, ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಗದಿಂದ ಹೆಂಗಸಾಗಿ, ಆ ಹೆಂಗಸು ಶತರೂಪೆಯಾಗಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿದಳು.

ಪ್ರಕೃತಿಂ ಭೂತಧಾತ್ರೀಂ ತಾಂ ಕಾಮಾದ್ವೈ ಸೃಷ್ಟವಾನ್ಪ್ರಭುಃ ಸಾ ದಿವಂ ಪೃಥಿವೀಂ ಚೈವ ಮಹಿಮ್ನಾ ವ್ಯಾಪ್ಯಧಿಷ್ಠಿತಾ

ಪ್ರಭುವಾದವರು ಆಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಾಕೃತಿಯಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ತಾಯಿ ಎಂಬಂತೆ, ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಆಕೆಯ ಮಹಿಮೆ ಮೂಲಕ ಆಕೆ ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆವರಿಸಿ ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು.

ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಸಾ ತನುಃ ಪೂರ್ವಾ ದಿವಮಾವೃತ್ಯ ತಿಷ್ಠತಿ ಯಾ ತ್ವರ್ಧಾತ್ಸೃಜತೋ ನಾರೀ ಶತರೂಪಾ ವ್ಯಜಾಯತ

ಬ್ರಹ್ಮನ ಆ ಹಿಂದಿನ ದೇಹವು ಆಕಾಶವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ಉಳಿದಿದೆ; ಅವನು ಅರ್ಧ ಭಾಗದಿಂದ ಹೆಂಗಸನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಾಗ ಶತರೂಪೆ ಹುಟ್ಟಿದಳು.

ಸಾ ದೇವೀ ನಿಯುತಂ ತಪ್ತ್ವಾ ತಪಃ ಪರಮದುಶ್ಚರಮ್ ಭರ್ತಾರಂ ದೀಪ್ತಯಶಸಂ ಪುರುಷಂ ಪ್ರತ್ಯಪದ್ಯತ

ಆ ದೇವಿಯು ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ಮಹಿಮೆಗೂಡಿದ ಪುರುಷನನ್ನು ತನ್ನ ಭರ್ತನಾಗಿ ಪಡೆದಳು.

ಸ ವೈ ಸ್ವಾಯಂಭುವಃ ಪೂರ್ವಂ ಪುರುಷೋ ಮನುರುಚ್ಯತೇ ತಸ್ಯೈವ ಸಪ್ತತಿಯುಗಂ ಮನ್ವನ್ತರಮಿಹೋಚ್ಯತೇ

ಆ ಪುರುಷನು ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು. ಅವನ ಎಪ್ಪತ್ತು ಯುಗಗಳ ಕಾಲವನ್ನೇ ಇಲ್ಲಿ ಮನ್ವಂತರ ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಲೇಭೇ ಸ ಪುರುಷಃ ಪತ್ನೀಂ ಶತರೂಪಾಮ್ ಅಯೋನಿಜಾಮ್ ತಯಾ ಸಾರ್ಧಂ ಸ ರಮತೇ ತಸ್ಮಾತ್ಸಾ ರತಿರುಚ್ಯತೇ

ಆ ಪುರುಷನು ಗರ್ಭದಿಂದ ಹುಟ್ಟದ ಶತರೂಪೆಯನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಪಡೆದನು. ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಆಕೆ ರತಿ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಪಡೆದಳು.

ಪ್ರಥಮಃ ಸಂಪ್ರಯೋಗಾತ್ಮಾ ಕಲ್ಪಾದೌ ಸಮಪದ್ಯತ ವಿರಾಜಮ್ ಅಸೃಜದ್ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸೋ ಽಭವತ್ ಪುರುಷೋ ವಿರಾಟ್

ಆದಿಕಲ್ಪದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮೊದಲ ಸಂಗಮ ಸಂಭವಿಸಿತು. ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿರಾಟ್ ಎಂಬ ಮಹಾಪುರುಷನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಸಮ್ರಾಟ್ ಚ ಶತರೂಪಾ ವೈ ವೈರಾಜಃ ಸ ಮನುಃ ಸ್ಮೃತಃ ಸ ವೈರಾಜಃ ಪ್ರಜಾಸರ್ಗಂ ಸಸರ್ಜ ಪುರುಷೋ ಮನುಃ

ಶತರೂಪೆ ಸಮ್ರಾಜ್ಞಿಯಾಗಿದಳು; ವಿರಾಟ್‌ನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಪುರುಷನು ಮನುವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು. ಆ ವಿರಾಟ್‌ನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಮನುವು ಪ್ರಜೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದನು.

ವೈರಾಜಾತ್ಪುರುಷಾದ್ ವೀರಾಚ್ ಛತರೂಪಾ ವ್ಯಜಾಯತ ಪ್ರಿಯವ್ರತೋತ್ತಾನಪಾದೌ ಪುತ್ರೌ ದ್ವೌ ಲೋಕಸಂಮತೌ

ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನಿಂದ ಶತರೂಪೆ ಹುಟ್ಟಿದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವ್ರತ ಮತ್ತು ಉತ್ತಾನಪಾದ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು.

ಕನ್ಯೇ ದ್ವೇ ಚ ಮಹಾಭಾಗೇ ಯಾಭ್ಯಾಂ ಜಾತಾ ಇಮಾಃ ಪ್ರಜಾಃ ದೇವೀ ನಾಮ ತಥಾಕೂತಿಃ ಪ್ರಸೂತಿಶ್ಚೈವ ತೇ ಉಭೇ

ಮತ್ತೂ ಎರಡು ಮಹಾತ್ಮೆಯಾದ ಪುತ್ರಿಯರು ಹುಟ್ಟಿದರು; ಅವರಿಂದ ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಜೀವಿಗಳು ಜನಿಸಿದರು. ಅವರ ಹೆಸರು ದೇವಹೂತಿ ಮತ್ತು ಆಕೂತಿ.

ಸ್ವಾಯಂಭುವಃ ಪ್ರಸೂತಿಂ ತು ದಕ್ಷಾಯ ಪ್ರದದೌ ಪ್ರಭುಃ ಪ್ರಾಣೋ ದಕ್ಷ ಇತಿ ಜ್ಞೇಯಃ ಸಂಕಲ್ಪೋ ಮನುರುಚ್ಯತೇ

ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನು ಪ್ರಸುತಿಯನ್ನು ದಕ್ಷನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು. ದಕ್ಷನು ಪ್ರಾಣ ಎಂದು, ಮನುವನ್ನು ಸಂಕಲ್ಪ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ರುಚೇಃ ಪ್ರಜಾಪತೇಃ ಸೋ ಽಥ ಆಕೂತಿಂ ಪ್ರತ್ಯಪಾದಯತ್ ಆಕೂತ್ಯಾಂ ಮಿಥುನಂ ಜಜ್ಞೇ ಮಾನಸಸ್ಯ ರುಚೇಃ ಶುಭಮ್

ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ರುಚಿ ಆಕೂತಿಯನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು. ಆಕೂತಿಯೊಳಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ರುಚಿಗೆ ಶುಭವಾದ ಜೋಡಿ ಮಕ್ಕಳಾದರು.

ಯಜ್ಞಶ್ ಚ ದಕ್ಷಿಣಾ ಚೈವ ಯಮಲೌ ಸಂಬಭೂವತುಃ ಯಜ್ಞಸ್ಯ ದಕ್ಷಿಣಾಯಾಂ ತು ಪುತ್ರಾ ದ್ವಾದಶ ಜಜ್ಞಿರೇ

ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣಾ ಎಂಬ ಜೋಡಿ ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟಿದರು. ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣೆಯಿಂದ ಹನ್ನೆರಡು ಮಂದಿ ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು.

ಯಾಮಾ ಇತಿ ಸಮಾಖ್ಯಾತಾ ದೇವಾಃ ಸ್ವಾಯಂಭುವೇ ಽನ್ತರೇ ಏತಸ್ಯ ಪುತ್ರಾ ಯಜ್ಞಸ್ಯ ತಸ್ಮಾದ್ಯಾಮಾಶ್ ಚ ತೇ ಸ್ಮೃತಾಃ

ಅವರು ಯಾಮರು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ದೇವತೆಗಳು, ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು. ಇವರೇ ಯಜ್ಞನ ಪುತ್ರರು, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರನ್ನು ಯಾಮರು ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಅಜಿತಶ್ಚೈವ ಶುಕ್ರಶ್ ಚ ಗಣೌ ದ್ವೌ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಕೃತೌ ಯಾಮಾಃ ಪೂರ್ವಂ ಪ್ರಜಾತಾ ಯೇ ತೇ ಽಭವಂಸ್ತು ದಿವೌಕಸಃ

ಅಜಿತ ಮತ್ತು ಶುಕ್ರ ಎಂಬ ಎರಡು ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಮೊದಲು ಜನಿಸಿದ ಯಾಮರು ದೇವಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡಿದರು.

ಸ್ವಾಯಂಭುವಸುತಾಯಾಂ ತು ಪ್ರಸೂತ್ಯಾಂ ಲೋಕಮಾತರಃ ತಸ್ಯಾಂ ಕನ್ಯಾಶ್ಚತುರ್ವಿಂಶದ್ ದಕ್ಷಸ್ ತ್ವಜನಯತ್ ಪ್ರಭುಃ

ಸ್ವಾಯಂಭುವನ ಪುತ್ರಿಯಾದ ಪ್ರಸುತಿಯಲ್ಲಿ ಲೋಕಮಾತೃಗಳು ಹುಟ್ಟಿದರು. ಆ ಪ್ರಸುತಿಯಲ್ಲಿ ದಕ್ಷನು ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ಪುತ್ರಿಯರನ್ನು ಜನಿಸಿದನು.

ಸರ್ವಾಸ್ತಾಶ್ ಚ ಮಹಾಭಾಗಾಃ ಸರ್ವಾಃ ಕಮಲಲೋಚನಾಃ ಭೋಗವತ್ಯಶ್ ಚ ತಾಃ ಸರ್ವಾಃ ಸರ್ವಾಸ್ತಾ ಯೋಗಮಾತರಃ

ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತರು ಎಲ್ಲರೂ ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದವರು, ಎಲ್ಲರೂ ಭೋಗವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವವರು, ಎಲ್ಲರೂ ಯೋಗದ ತಾಯಂದಿರಾಗಿದ್ದರು.

ಸರ್ವಾಶ್ ಚ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿನ್ಯಃ ಸರ್ವಾ ವಿಶ್ವಸ್ಯ ಮಾತರಃ ಶ್ರದ್ಧಾ ಲಕ್ಷ್ಮೀರ್ಧೃತಿಸ್ತುಷ್ಟಿಃ ಪುಷ್ಟಿರ್ಮೇಧಾ ಕ್ರಿಯಾ ತಥಾ

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಬೋಧಿಸುವವರು, ಎಲ್ಲರೂ ಜಗತ್ತಿನ ತಾಯಂದಿರಾಗಿದ್ದರು. ಶ್ರದ್ಧೆ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಧೃತಿಗೆ, ತೃಪ್ತಿ, ಪೋಷಣೆ, ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆ ಎಂಬುವು ಅವರಲ್ಲಿ ಸೇರಿವೆ.