ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಸ್ವಯಂಭುವೋ ಽಪಿ ವೃತ್ತಸ್ಯ ಕಾಲೋ ವಿಶ್ವಾತ್ಮನಸ್ತು ಯಃ ನ ಶಕ್ಯಃ ಪರಿಸಂಖ್ಯಾತುಮ್ ಅಪಿ ವರ್ಷಶತೈರಪಿ

ಸ್ವಯಂಭುವಾದ, ಜಗತ್ತಿನ ಆತ್ಮನಾದ ಅವನ ಕಾಲವನ್ನು ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಲೆಕ್ಕಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಕಾಲಸಂಖ್ಯಾವಿವೃತ್ತಸ್ಯ ಪರಾರ್ಧೋ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಸ್ಮೃತಃ ತಾವಚ್ಛೇಷೋ ಽಸ್ಯ ಕಾಲೋ ಽನ್ಯಸ್ ತಸ್ಯಾನ್ತೇ ಪ್ರತಿಸೃಜ್ಯತೇ

ಬ್ರಹ್ಮನ ಪರಮಾವಧಿಯನ್ನು ಪರಾರ್ಧ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಕಾಲದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವೂ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಉಳಿದ ಅವಧಿಯೂ ಮತ್ತೊಂದು ಕಾಲವಾಗಿದ್ದು, ಅದರ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅದು ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ.

ಕೋಟಿಕೋಟಿಸಹಸ್ರಾಣಿ ಅಹರ್ಭೂತಾನಿ ಯಾನಿ ವೈ ಸಮತೀತಾನಿ ಕಲ್ಪಾನಾಂ ತಾವಚ್ಛೇಷಾಃ ಪರೇ ತು ಯೇ ಯಸ್ತ್ವಯಂ ವರ್ತತೇ ಕಲ್ಪೋ ವಾರಾಹಸ್ತಂ ನಿಬೋಧತ

ಕೋಟಿಕೋಟಿ ಸಾವಿರಾರು ದಿನಗಳು ಹಿಂದಿನ ಕಲ್ಪಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದಿವೆ; ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳು ಮುಂದೆಯೂ ಉಳಿದಿವೆ. ಈಗ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ವರಾಹ ಕಲ್ಪದ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ.

ಪ್ರಥಮಃ ಸಾಂಪ್ರತಸ್ತೇಷಾಂ ಕಲ್ಪೋ ಽಯಂ ವರ್ತತೇ ದ್ವಿಜಾಃ ಯಸ್ಮಿನ್ಸ್ವಾಯಂಭುವಾದ್ಯಾಸ್ತು ಮನವಸ್ತೇ ಚತುರ್ದಶ

ದ್ವಿಜರೆ, ಆ ಕಲ್ಪಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಸ್ತುತ ಕಲ್ಪವೇ ಮೊದಲನೆಯದು. ಇದರಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮೊದಲಾದ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಮನುವರು ಆಗಮಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಅತೀತಾ ವರ್ತಮಾನಾಶ್ ಚ ಭವಿಷ್ಯಾ ಯೇ ಚ ವೈ ಪುನಃ ತೈರಿಯಂ ಪೃಥಿವೀ ಸರ್ವಾ ಸಪ್ತದ್ವೀಪಾ ಸಪರ್ವತಾ

ಹಿಂದಿನ, ಈಗಿನ ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಮನುಗಳ ಮೂಲಕ ಈ ಭೂಮಿಯೆಲ್ಲಾ, ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳೂ ಪರ್ವತಗಳೂ ಸೇರಿ, ಆಳಲ್ಪಡುತ್ತಿವೆ.

ಪೂರ್ಣಂ ಯುಗಸಹಸ್ರಂ ವೈ ಪರಿಪಾಲ್ಯಾ ಮಹೇಶ್ವರೈಃ ಪ್ರಜಾಭಿಸ್ತಪಸಾ ಚೈವ ತೇಷಾಂ ಶೃಣುತ ವಿಸ್ತರಮ್

ಪೂರ್ಣ ಸಾವಿರ ಯುಗಗಳ ಕಾಲ ಮಹೇಶ್ವರರು ತಮ್ಮ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಜೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ವಿವರಗಳನ್ನು ಈಗ ಕೇಳಿರಿ.

ಮನ್ವನ್ತರೇಣ ಚೈಕೇನ ಸರ್ವಾಣ್ಯೇವಾನ್ತರಾಣಿ ಚ ಕಥಿತಾನಿ ಭವಿಷ್ಯನ್ತಿ ಕಲ್ಪಃ ಕಲ್ಪೇನ ಚೈವ ಹಿ

ಪ್ರತಿ ಮನ್ವಂತರದೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಮಧ್ಯದ ಅವಧಿಗಳೂ ವಿವರಿಸಲಾಗುತ್ತವೆ; ಹೀಗೆಯೇ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿಯೂ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಅತೀತಾನಿ ಚ ಕಲ್ಪಾನಿ ಸೋದರ್ಕಾಣಿ ಸಹಾನ್ವಯೈಃ ಅನಾಗತೇಷು ತದ್ವಚ್ಚ ತರ್ಕಃ ಕಾರ್ಯೋ ವಿಜಾನತಾ

ಹಿಂದಿನ ಕಲ್ಪಗಳು, ಅವುಗಳ ಉಪಸೃಷ್ಟಿಗಳು ಮತ್ತು ವಂಶಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಮುಂದಿನವುಗಳೂ — ತಿಳಿದವನು ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕು.

ಆಪೋ ಹ್ಯಗ್ರೇ ಸಮಭವನ್ ನಷ್ಟೇ ಚ ಪೃಥಿವೀತಲೇ ಶಾನ್ತತಾರೈಕನೀರೇ ಽಸ್ಮಿನ್ ನ ಪ್ರಾಜ್ಞಾಯತ ಕಿಂಚನ

ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ನೀರೇ ಇದ್ದಿತು, ಭೂಮಿಯು ಅಳಿದುಹೋಯಿತು. ಆ ಶಾಂತ, ಒಂದೇ ನೀರಿನ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಏಕಾರ್ಣವೇ ತದಾ ತಸ್ಮಿನ್ ನಷ್ಟೇ ಸ್ಥಾವರಜಙ್ಗಮೇ ತದಾ ಭವತಿ ವೈ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷಃ ಸಹಸ್ರಪಾತ್

ಆಗ ಆ ಒಂದೇ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ, ಸ್ಥಾವರ ಜಂಗಮಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾದಾಗ, ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣುಗಳೂ ಕಾಲುಗಳೂಳ್ಳ ಬ್ರಹ್ಮನು ಉದಯಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಸಹಸ್ರಶೀರ್ಷಾ ಪುರುಷೋ ರುಕ್ಮವರ್ಣಸ್ ತ್ವತೀನ್ದ್ರಿಯಃ ಬ್ರಹ್ಮಾ ನಾರಾಯಣಾಖ್ಯಸ್ತು ಸುಷ್ವಾಪ ಸಲಿಲೇ ತದಾ

ಸಾವಿರ ತಲೆಗಳಿರುವ, ಹೊಳೆಯುವ ವರ್ಣದ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಅತೀತನಾದ, ಬ್ರಹ್ಮ ಅಥವಾ ನಾರಾಯಣ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಪುರುಷನು ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಸತ್ತ್ವೋದ್ರೇಕಾತ್ಪ್ರಬುದ್ಧಸ್ತು ಶೂನ್ಯಂ ಲೋಕಮುದೈಕ್ಷತ ಇಮಂ ಚೋದಾಹರನ್ತ್ಯತ್ರ ಶ್ಲೋಕಂ ನಾರಾಯಣಂ ಪ್ರತಿ

ಸತ್ತ್ವಗುಣ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವನು ಎದ್ದಾಗ, ಖಾಲಿ ಲೋಕವನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಇಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನ ಕುರಿತು ಈ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಆಪೋ ನಾರಾಶ್ ಚ ಸೂನವ ಇತ್ಯಪಾಂ ನಾಮ ಶುಶ್ರುಮಃ ಆಪೂರ್ಯ ತಾಭಿರ್ ಅಯನಂ ಕೃತವಾನಾತ್ಮನೋ ಯತಃ

ನೀರನ್ನು ನಾರಾ ಎಂದು, ಅವನು ಅವುಗಳ ಪುತ್ರನು ಎಂದು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ಆ ನೀರನ್ನು ತುಂಬಿಸಿ, ಅವನು ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಆಶ್ರಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು.

ಅಪ್ಸು ಶೇತೇ ಯತಸ್ತಸ್ಮಾತ್ ತತೋ ನಾರಾಯಣಃ ಸ್ಮೃತಃ ಚತುರ್ಯುಗಸಹಸ್ರಸ್ಯ ನೈಶಂ ಕಾಲಮ್ ಉಪಾಸ್ಯತಃ

ಅವನು ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ನಾರಾಯಣ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಂದಿದೆ. ಅವನು ನಾಲ್ಕು ಯುಗಗಳ ಸಾವಿರ ರಾತ್ರಿ ಕಾಲ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಶರ್ವರ್ಯನ್ತೇ ಪ್ರಕುರುತೇ ಬ್ರಹ್ಮತ್ವಂ ಸರ್ಗಕಾರಣಾತ್ ಬ್ರಹ್ಮಾ ತು ಸಲಿಲೇ ತಸ್ಮಿನ್ ವಾಯುರ್ಭೂತ್ವಾ ಸಮಾಚರತ್

ರಾತ್ರಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿಗಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಬ್ರಹ್ಮನಾಗಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ವಾಯುವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ.

ನಿಶಾಯಾಮಿವ ಖದ್ಯೋತಃ ಪ್ರಾವೃಟ್ಕಾಲೇ ತತಸ್ತು ಸಃ ತತಸ್ ತು ಸಲಿಲೇ ತಸ್ಮಿನ್ ವಿಜ್ಞಾಯಾನ್ತರ್ಗತಾಂ ಮಹೀಮ್

ಮಳೆಗಾಲದ ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಜ್ವಲಿಸುವ ಜುಗನು ಹಗುರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ, ಅವನು ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು.

ಅನುಮಾನಾದ್ ಅಸಂಮೂಢೋ ಭೂಮೇರುದ್ಧರಣಂ ಪುನಃ ಅಕರೋತ್ಸ ತನೂಮನ್ಯಾಂ ಕಲ್ಪಾದಿಷು ಯಥಾಪುರಾ

ಆತನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಗೊಂದಲವಿಲ್ಲದೆ, ಹಿಂದಿನ ಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ subtle ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿದ್ದನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಬಾರಿ ಕೂಡ ಊಹೆಯಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿದನು.

ತತೋ ಮಹಾತ್ಮಾ ಭಗವಾನ್ ದಿವ್ಯರೂಪಮ್ ಅಚಿನ್ತಯತ್ ಸಲಿಲೇನಾಪ್ಲುತಾಂ ಭೂಮಿಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸ ತು ಸಮನ್ತತಃ

ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಭಗವಂತನು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ದೈವಿಕ ರೂಪವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿದನು.

ಕಿಂನು ರೂಪಮಹಂ ಕೃತ್ವಾ ಉದ್ಧರೇಯಂ ಮಹೀಮಿಮಾಮ್ ಜಲಕ್ರೀಡಾನುಸದೃಶಂ ವಾರಾಹಂ ರೂಪಮಾವಿಶತ್

"ನಾನು ಯಾವ ರೂಪವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಬಹುದು? ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಲು ಸೂಕ್ತವಾದ ವರಾಹ ರೂಪವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸೋಣ" ಎಂದು ಆತನು ಯೋಚಿಸಿದನು.

ಅಧೃಷ್ಯಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ವಾಙ್ಮಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಸಂಜ್ಞಿತಮ್ ಪೃಥಿವ್ಯುದ್ಧರಣಾರ್ಥಾಯ ಪ್ರವಿವೇಶ ರಸಾತಲಮ್

ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೂ ಅಪ್ರಾಪ್ಯವಾಗಿದ್ದ, ಮಾತಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಬ್ರಹ್ಮ ಎಂದು ಹೆಸರಾಗಿದ್ದ ಆತನೋ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಲು ಪಾತಾಳವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಅದ್ಭಿಃ ಸಂಛಾದಿತಾಂ ಭೂಮಿಂ ಸ ತಾಮಾಶು ಪ್ರಜಾಪತಿಃ ಉಪಗಮ್ಯೋಜ್ಜಹಾರೈನಾಮ್ ಆಪಶ್ಚಾಪಿ ಸಮಾವಿಶತ್

ನೀರಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪ್ರಜಾಪತಿಯಾದ ಭಗವಂತನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಹಿಡಿದು, ನೀರಿನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಸಾಮುದ್ರಾ ವೈ ಸಮುದ್ರೇಷು ನಾದೇಯಾಶ್ ಚ ನದೀಷು ಚ ರಸಾತಲತಲೇ ಮಗ್ನಾಂ ರಸಾತಲಪುಟೇ ಗತಾಮ್

ನದಿಗಳು ಸಮುದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದವು, ನದಿಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಕೊಡುಗೆಗಳು ಕೂಡ ಅಲ್ಲೇ ಸೇರಿದ್ದವು; ಭೂಮಿ ಪಾತಾಳದ ಆಳದಲ್ಲಿ, ಅದರ ಒಳಗಡೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಳು.

ಪ್ರಭುರ್ಲೋಕಹಿತಾರ್ಥಾಯ ದಂಷ್ಟ್ರಯಾಭ್ಯುಜ್ಜಹಾರ ಗಾಮ್ ತತಃ ಸ್ವಸ್ಥಾನಮಾನೀಯ ಪೃಥಿವೀಂ ಪೃಥಿವೀಧರಃ

ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ದಂತದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತಂದು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

ಮುಮೋಚ ಪೂರ್ವವದ್ ಅಸೌ ಧಾರಯಿತ್ವಾ ಧರಾಧರಃ ತಸ್ಯೋಪರಿ ಜಲೌಘಸ್ಯ ಮಹತೀ ನೌರಿವ ಸ್ಥಿತಾ

ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ ನಂತರ, ಭೂಧರನು ಅವಳನ್ನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಬಿಡಿದನು; ಆ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡ ನೀರಿನ ರಾಶಿ ದೊಡ್ಡ ಹಡಗಿನಂತೆ ನಿಂತಿತ್ತು.

ತತ್ಸಮಾ ಹ್ಯುರುದೇಹತ್ವಾನ್ ನ ಮಹೀ ಯಾತಿ ಸಂಪ್ಲವಮ್ ತತ ಉತ್ಕ್ಷಿಪ್ಯ ತಾಂ ದೇವೋ ಜಗತಃ ಸ್ಥಾಪನೇಚ್ಛಯಾ

ಭೂಮಿ ಆತನ ದೇಹದಿಂದ ಬೆಂಬಲಿತವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಮುಳುಗಲಿಲ್ಲ; ಆಗ ದೇವರು ಆಕೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಜಗತ್ತನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ನೆರವಾಯಿತು.

ಪೃಥಿವ್ಯಾಃ ಪ್ರವಿಭಾಗಾಯ ಮನಶ್ಚಕ್ರೇ ಽಮ್ಬುಜೇಕ್ಷಣಃ ಪೃಥಿವೀಂ ಚ ಸಮಾಂ ಕೃತ್ವಾ ಪೃಥಿವ್ಯಾಂ ಸೋ ಽಚಿನೋದ್ ಗಿರೀನ್

ಭೂಮಿಯನ್ನು ವಿಭಜಿಸಲು, ಕಮಲನಯನನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಮತಟ್ಟಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಆಕೆಯ ಮೇಲೆ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

ಪ್ರಾಕ್ಸರ್ಗೇ ದಹ್ಯಮಾನೇ ತು ತದಾ ಸಂವರ್ತಕಾಗ್ನಿನಾ ತೇನಾಗ್ನಿನಾ ವಿಶೀರ್ಣಾಸ್ತೇ ಪರ್ವತಾ ಭೂರಿವಿಸ್ತರಾಃ

ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಸಂಹಾರದ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಡಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಆ ವಿಶಾಲವಾದ ಪರ್ವತಗಳು ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಹೋದವು.

ಶೈತ್ಯಾದೇಕಾರ್ಣವೇ ತಸ್ಮಿನ್ ವಾಯುನಾ ತೇನ ಸಂಹತಾಃ ನಿಷಿಕ್ತಾ ಯತ್ರ ಯತ್ರಾಸಂಸ್ ತತ್ರ ತತ್ರಾಚಲಾಭವನ್

ಆ ಒಕ್ಕೂಟವಾದ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ, ಚಳಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಪರ್ವತಗಳು ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದವು; ಅವು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದವೋ, ಅಲ್ಲೆ ಅಲ್ಲೆ ಪರ್ವತಗಳಾಗಿ ಉಳಿದವು.

ತದಾಚಲತ್ವಾದ್ ಅಚಲಾಃ ಪರ್ವಭಿಃ ಪರ್ವತಾಃ ಸ್ಮೃತಾಃ ಗಿರಯೋ ಹಿ ನಿಗೀರ್ಣತ್ವಾಚ್ ಛಯಾನತ್ವಾಚ್ಛಿಲೋಚ್ಚಯಾಃ

ಅವು ಚಲಿಸದಿರುವುದರಿಂದ 'ಅಚಲ' ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟವು; ಮತ್ತು ಶಿಲೆಗಳ ಗುಡ್ಡಗಳಾಗಿ ಜಮಾಯಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ 'ಶಿಲೋಚ್ಚಯ' ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಪಡೆದವು.