ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಅವಿಶೇಷವಾಚಕತ್ವಾದ್ ಅವಿಶೇಷಾಸ್ ತತಸ್ ತು ತೇ ಪ್ರಶಾನ್ತಘೋರಮೂಢತ್ವಾದ್ ಅವಿಶೇಷಾಸ್ತತಃ ಪುನಃ

ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದರಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಅವಿಶೇಷ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಶಾಂತ, ಉಗ್ರ ಮತ್ತು ಮೂಢ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಅವು ಮತ್ತೆ ಅವಿಶೇಷವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

ಭೂತತನ್ಮಾತ್ರಸರ್ಗೋ ಽಯಂ ವಿಜ್ಞೇಯಸ್ತು ಪರಸ್ಪರಮ್ ವೈಕಾರಿಕಾದಹಙ್ಕಾರಾತ್ ಸತ್ತ್ವೋದ್ರಿಕ್ತಾತ್ತು ಸಾತ್ತ್ವಿಕಾತ್

ಈ ಭೂತಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸೃಷ್ಟಿ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧದಿಂದ, ಸತ್ವಗುಣ ಹೆಚ್ಚಿರುವ ವೈಕಾರಿಕ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಉಂಟಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ವೈಕಾರಿಕಃ ಸ ಸರ್ಗಸ್ತು ಯುಗಪತ್ ಸಮ್ಪ್ರವರ್ತತೇ ಬುದ್ಧೀನ್ದ್ರಿಯಾಣಿ ಪಞ್ಚೈವ ಪಞ್ಚ ಕರ್ಮೇನ್ದ್ರಿಯಾಣಿ ಚ

ಆ ವೈಕಾರಿಕ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಐದು ಜ್ಞಾನೇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಐದು ಕರ್ಮೇಂದ್ರಿಯಗಳು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತವೆ.

ಸಾಧಕಾನೀನ್ದ್ರಿಯಾಣಿ ಸ್ಯುರ್ ದೇವಾ ವೈಕಾರಿಕಾ ದಶ ಏಕಾದಶಂ ಮನಸ್ತತ್ರ ಸ್ವಗುಣೇನೋಭಯಾತ್ಮಕಮ್

ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಸಾಧನಗಳಾಗಿವೆ; ಹತ್ತು ವೈಕಾರಿಕ ದೇವತೆಗಳು ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಅಧಿಪತ್ಯ ಹೊಂದಿವೆ. ಹನ್ನೊಂದನೆಯದು ಮನಸ್ಸು, ಅದು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಗುಣದಿಂದ ಇಬ್ಬಗೆಯ ಸ್ವರೂಪ ಹೊಂದಿದೆ.

ಶ್ರೋತ್ರಂ ತ್ವಕ್ ಚಕ್ಷುಷೀ ಜಿಹ್ವಾ ನಾಸಿಕಾ ಚೈವ ಪಞ್ಚಮೀ ಶಬ್ದಾದೀನಾಮವಾಪ್ತ್ಯರ್ಥಂ ಬುದ್ಧಿಯುಕ್ತಾನಿ ತಾನಿ ವೈ

ಕಿವಿ, ಚರ್ಮ, ಕಣ್ಣು, ನಾಲಿಗೆ ಮತ್ತು ಮೂಗು — ಈ ಐದು ಜ್ಞಾನೇಂದ್ರಿಯಗಳು ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಇತರ ಗುಣಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಬುದ್ಧಿಯುತವಾಗಿವೆ.

ಪಾದೌ ಪಾಯುರುಪಸ್ಥಶ್ ಚ ಹಸ್ತೌ ವಾಗ್ದಶಮೀ ಭವೇತ್ ಗತಿರ್ವಿಸರ್ಗೋ ಹ್ಯಾನನ್ದಃ ಶಿಲ್ಪಂ ವಾಕ್ಯಂ ಚ ಕರ್ಮ ತತ್

ಕಾಲು, ಗುದ, ಲಿಂಗ, ಕೈ ಮತ್ತು ಮಾತು — ಈ ಐದು ಕರ್ಮೇಂದ್ರಿಯಗಳು. ಚಲನೆ, ವಿಸರ್ಜನೆ, ಆನಂದ, ಕೌಶಲ್ಯ ಮತ್ತು ಮಾತು — ಇವು ಅವುಗಳ ಕಾರ್ಯಗಳು.

ಆಕಾಶಂ ಶಬ್ದಮಾತ್ರಂ ಚ ಸ್ಪರ್ಶಮಾತ್ರಂ ಸಮಾವಿಶತ್ ದ್ವಿಗುಣಸ್ತು ತತೋ ವಾಯುಃ ಶಬ್ದಸ್ಪರ್ಶಾತ್ಮಕೋ ಽಭವತ್

ಶಬ್ದ ಮಾತ್ರವಿರುವ ಆಕಾಶವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶ ಆವರಿಸಿತು. ನಂತರ ವಾಯು ಎರಡು ಗುಣಗಳಾದ ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಹೊಂದಿತು.

ರೂಪಂ ತಥೈವ ವಿಶತಃ ಶಬ್ದಸ್ಪರ್ಶಗುಣಾವುಭೌ ತ್ರಿಗುಣಸ್ತು ತತಸ್ತ್ವಗ್ನಿಃ ಸಶಬ್ದಸ್ಪರ್ಶರೂಪವಾನ್

ಹಾಗೆಯೇ ರೂಪವು ಸೇರಿದಾಗ, ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಶ ಎರಡೂ ಇದ್ದವು. ಆಗ ಅಗ್ನಿ ಮೂರು ಗುಣಗಳಾದ ಶಬ್ದ, ಸ್ಪರ್ಶ ಮತ್ತು ರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿತು.

ಸಶಬ್ದಸ್ಪರ್ಶರೂಪಂ ಚ ರಸಮಾತ್ರಂ ಸಮಾವಿಶತ್ ತಸ್ಮಾಚ್ಚತುರ್ಗುಣಾ ಆಪೋ ವಿಜ್ಞೇಯಾಸ್ತು ರಸಾತ್ಮಿಕಾಃ

ಶಬ್ದ, ಸ್ಪರ್ಶ, ರೂಪ ಮತ್ತು ರುಚಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಾಗ, ನೀರುಗಳು ನಾಲ್ಕು ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಅವು ರುಚಿಯ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿವೆ.

ಶಬ್ದಸ್ಪರ್ಶಂ ಚ ರೂಪಂ ಚ ರಸೋ ವೈ ಗನ್ಧಮಾವಿಶತ್ ಸಂಗತಾ ಗನ್ಧಮಾತ್ರೇಣ ಆವಿಶನ್ತೋ ಮಹೀಮಿಮಾಮ್

ಶಬ್ದ, ಸ್ಪರ್ಶ, ರೂಪ ಮತ್ತು ರುಚಿಗೆ ಸುಗಂಧ ಮಾತ್ರ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಯಿತು. ಸುಗಂಧದ ಗುಣದೊಂದಿಗೆ ಅವು ಭೂಮಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವು.

ತಸ್ಮಾತ್ಪಞ್ಚಗುಣಾ ಭೂಮಿಃ ಸ್ಥೂಲಾ ಭೂತೇಷು ಶಸ್ಯತೇ ಶಾನ್ತಾ ಘೋರಾಶ್ ಚ ಮೂಢಾಶ್ ಚ ವಿಶೇಷಾಸ್ತೇನ ತೇ ಸ್ಮೃತಾಃ

ಆದರಿಂದ ಭೂಮಿ ಐದು ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, ಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥೂಲವಾದದು. ಶಾಂತ, ಉಗ್ರ ಮತ್ತು ಮೂಢ ಸ್ವಭಾವಗಳ ವಿಭೇದಗಳು ಹೀಗೆ ನೆನಪಾಗಿವೆ.

ಪರಸ್ಪರಾನುಪ್ರವೇಶಾದ್ ಧಾರಯನ್ತಿ ಪರಸ್ಪರಮ್ ಭೂಮೇರನ್ತಸ್ತ್ವಿದಂ ಸರ್ವಂ ಲೋಕಾಲೋಕಾಚಲಾವೃತಮ್

ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರವೇಶದಿಂದ ಅವು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಧರಿಸುತ್ತವೆ. ಭೂಮಿಯೊಳಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ; ಲೋಕಗಳು, ಅಲೋಕಗಳು ಮತ್ತು ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ವಿಶೇಷಾಶ್ಚೇನ್ದ್ರಿಯಗ್ರಾಹ್ಯಾ ನಿಯತತ್ವಾಚ್ಚ ತೇ ಸ್ಮೃತಾಃ ಗುಣಂ ಪೂರ್ವಸ್ಯ ಸರ್ಗಸ್ಯ ಪ್ರಾಪ್ನುವನ್ತ್ಯುತ್ತರೋತ್ತರಾಃ

ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯಗಳು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಗ್ರಹಣೀಯವಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ಅವು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮುಂದಿನ ಸೃಷ್ಟಿ ಹಿಂದಿನದ ಗುಣವನ್ನು ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ತೇಷಾಂ ಯಾವಚ್ಚ ತದ್ ಯಚ್ಚ ಯಚ್ಚ ತಾವದ್ಗುಣಂ ಸ್ಮೃತಮ್ ಉಪಲಭ್ಯಾಪ್ಸು ವೈ ಗನ್ಧಂ ಕೇಚಿದ್ ಬ್ರೂಯುರ್ ಅಪಾಂ ಗುಣಮ್

ಯಾವಾಗ ಆ ಗುಣಗಳು ಇರುವವರೆಗೆ, ಅವುಗಳ ಗುಣವೆಂದು ಎನಿಸುವ ಎಲ್ಲವೂ, ಕೆಲವರು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಕಂಡು ಅದನ್ನು ನೀರಿನ ಗುಣವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಪೃಥಿವ್ಯಾಮೇವ ತಂ ವಿದ್ಯಾದ್ ಅಪಾಂ ವಾಯೋಶ್ ಚ ಸಂಶ್ರಯಾತ್ ಏತೇ ಸಪ್ತ ಮಹಾತ್ಮಾನೋ ಹ್ಯ್ ಅನ್ಯೋನ್ಯಸ್ಯ ಸಮಾಶ್ರಯಾತ್

ಆ ಸುಗಂಧವು ನಿಜವಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದು, ನೀರು ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಕಾಣಿಸುವುದು ಅವುಗಳ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ. ಈ ಏಳು ಮಹಾ ಭೂತಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಒಂದರ ಗುಣ ಮತ್ತೊಂದರಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ.

ಪುರುಷಾಧಿಷ್ಠಿತತ್ವಾಚ್ಚ ಅವ್ಯಕ್ತಾನುಗ್ರಹೇಣ ಚ ಮಹಾದಯೋ ವಿಶೇಷಾನ್ತಾ ಹ್ಯ್ ಅಣ್ಡಮುತ್ಪಾದಯನ್ತಿ ತೇ

ಪುರುಷನು ಅಧಿಷ್ಠಾನವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಅವ್ಯಕ್ತನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ, ಈ ಮಹಾಭೂತಗಳು ವಿಭಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪಗಳನ್ನು ಪಡೆದು, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ.

ಏಕಕಾಲಸಮುತ್ಪನ್ನಂ ಜಲಬುದ್ಬುದವಚ್ಚ ತತ್ ವಿಶೇಷೇಭ್ಯೋ ಽಣ್ಡಮ್ ಅಭವನ್ ಮಹತ್ ತದ್ ಉದಕೇಶಯಮ್

ಆ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಂಡೆಯಂತೆ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಬಂದಿತು; ಅದು ವಿಭಿನ್ನ ಭೂತಗಳಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗಿ, ದೊಡ್ಡದು, ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ತೇಲುತ್ತಿದೆ.

ಅದ್ಭಿರ್ ದಶಗುಣಾಭಿಸ್ತು ಬಾಹ್ಯತೋ ಽಣ್ಡಂ ಸಮಾವೃತಮ್ ಆಪೋ ದಶಗುಣೇನೈತಾಸ್ ತೇಜಸಾ ಬಾಹ್ಯತೋ ವೃತಾಃ

ಆ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ನೀರು ಆವರಿಸಿದೆ; ಆ ನೀರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಅಗ್ನಿ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಆವರಿಸಿದೆ.

ತೇಜೋ ದಶಗುಣೇನೈವ ವಾಯುನಾ ಬಾಹ್ಯತೋ ವೃತಮ್ ವಾಯುರ್ದಶಗುಣೇನೈವ ಬಾಹ್ಯತೋ ನಭಸಾ ವೃತಃ

ಆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಗಾಳಿ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಆವರಿಸಿದೆ; ಆ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಆಕಾಶ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಆವರಿಸಿದೆ.

ಆಕಾಶೇನಾವೃತೋ ವಾಯುಃ ಖಂ ತು ಭೂತಾದಿನಾವೃತಮ್ ಭೂತಾದಿರ್ಮಹತಾ ಚಾಪಿ ಅವ್ಯಕ್ತೇನಾವೃತೋ ಮಹಾನ್

ಆ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಆಕಾಶ ಆವರಿಸಿದೆ; ಆ ಆಕಾಶವನ್ನು ಭೂತಾದಿ ಆವರಿಸಿದೆ; ಭೂತಾದಿಯನ್ನು ಮಹತ್ತತ್ವ ಆವರಿಸಿದೆ; ಮಹತ್ತ್ವವನ್ನು ಅವ್ಯಕ್ತ ಆವರಿಸಿದೆ.

ಶರ್ವಶ್ಚಾಣ್ಡಕಪಾಲಸ್ಥೋ ಭವಶ್ಚಾಂಭಸಿ ಸುವ್ರತಾಃ ರುದ್ರೋ ಽಗ್ನಿಮಧ್ಯೇ ಭಗವಾನ್ ಉಗ್ರೋ ವಾಯೌ ಪುನಃ ಸ್ಮೃತಃ

ಶರ್ವನು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಕವಳಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿದ್ದಾನೆ, ಭವನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನು ರುದ್ರನಾಗಿ ಅಗ್ನಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಉಗ್ರನು ಮತ್ತೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಭೀಮಶ್ಚಾವನಿಮಧ್ಯಸ್ಥೋ ಹ್ಯ್ ಅಹಙ್ಕಾರೇ ಮಹೇಶ್ವರಃ ಬುದ್ಧೌ ಚ ಭಗವಾನೀಶಃ ಸರ್ವತಃ ಪರಮೇಶ್ವರಃ

ಭೀಮನು ಭೂಮಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿದ್ದಾನೆ, ಮಹೇಶ್ವರನು ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನು ಈಶನಾಗಿ ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪರಮೇಶ್ವರನೇ ಇದ್ದಾನೆ.

ಏತೈರಾವರಣೈರಣ್ಡಂ ಸಪ್ತಭಿಃ ಪ್ರಾಕೃತೈರ್ ವೃತಮ್ ಏತಾ ಆವೃತ್ಯ ಚಾನ್ಯೋನ್ಯಮ್ ಅಷ್ಟೌ ಪ್ರಕೃತಯಃ ಸ್ಥಿತಾಃ

ಈ ಏಳು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಆವರಣಗಳಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವು ಸುತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಇವು ಪರಸ್ಪರ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ಎಂಟು ಪ್ರಕೃತಿಗಳು ಸ್ಥಿರವಾಗಿವೆ.

ಪ್ರಸರ್ಗಕಾಲೇ ಸ್ಥಿತ್ವಾ ತು ಗ್ರಸನ್ತ್ಯೇತಾಃ ಪರಸ್ಪರಮ್ ಏವಂ ಪರಸ್ಪರೋತ್ಪನ್ನಾ ಧಾರಯನ್ತಿ ಪರಸ್ಪರಮ್

ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇವು ಹೀಗೆಯೇ ಇದ್ದು, ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತವೆ; ಹೀಗೆ ಪರಸ್ಪರದಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗಿ, ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತವೆ.

ಆಧಾರಾಧೇಯಭಾವೇನ ವಿಕಾರಾಸ್ತೇ ವಿಕಾರಿಷು ಮಹೇಶ್ವರಃ ಪರೋ ಽವ್ಯಕ್ತಾದ್ ಅಣ್ಡಮ್ ಅವ್ಯಕ್ತಸಂಭವಮ್

ಆಧಾರ ಮತ್ತು ಆಧೇಯ ಭಾವದಿಂದ, ಈ ಪರಿವರ್ತನೆಗಳು ಪರಿವರ್ತಿತಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿವೆ; ಮಹೇಶ್ವರನು ಅವ್ಯಕ್ತಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೇಲಿರುವವನು, ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು.

ಅಣ್ಡಾಜ್ಜಜ್ಞೇ ಸ ಏವೇಶಃ ಪುರುಷೋ ಽರ್ಕಸಮಪ್ರಭಃ ತಸ್ಮಿನ್ಕಾರ್ಯಸ್ಯ ಕರಣಂ ಸಂಸಿದ್ಧಂ ಸ್ವೇಚ್ಛಯೈವ ತು

ಆ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಿಂದ ಆ ಭಗವಂತನೇ ಪುರುಷನಾಗಿ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದನು; ಅವನಲ್ಲೇ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಸಾಧನಗಳು ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ.

ಸ ವೈ ಶರೀರೀ ಪ್ರಥಮಃ ಸ ವೈ ಪುರುಷ ಉಚ್ಯತೇ ತಸ್ಯ ವಾಮಾಙ್ಗಜೋ ವಿಷ್ಣುಃ ಸರ್ವದೇವನಮಸ್ಕೃತಃ

ಅವನೇ ಮೊದಲ ದೇಹಧಾರಿ, ಪುರುಷನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವವನು; ಅವನ ಎಡ ಭಾಗದಿಂದ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಪೂಜಿತನಾದ ವಿಷ್ಣುವು ಹುಟ್ಟಿದನು.

ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾ ದೇವ್ಯಾ ಹ್ಯಭೂದ್ದೇವ ಇಚ್ಛಯಾ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ ದಕ್ಷಿಣಾಙ್ಗಭವೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸರಸ್ವತ್ಯಾ ಜಗದ್ಗುರುಃ

ಪರಮೇಶ್ವರನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ದೇವಿ ಹುಟ್ಟಿದಳು; ಅವನ ಬಲ ಭಾಗದಿಂದ ಸರಸ್ವತಿಯೊಂದಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಜಗತ್ತಿನ ಗುರು, ಹುಟ್ಟಿದನು.

ತಸ್ಮಿನ್ನಣ್ಡೇ ಇಮೇ ಲೋಕಾ ಅನ್ತರ್ವಿಶ್ವಮಿದಂ ಜಗತ್ ಚನ್ದ್ರಾದಿತ್ಯೌ ಸನಕ್ಷತ್ರೌ ಸಗ್ರಹೌ ಸಹ ವಾಯುನಾ

ಆ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದೊಳಗೆ ಈ ಲೋಕಗಳು, ಇಡೀ ಜಗತ್ತು, ಚಂದ್ರನು, ಸೂರ್ಯನು, ನಕ್ಷತ್ರಗಳು, ಗ್ರಹಗಳು, ಗಾಳಿಯೂ ಸೇರಿವೆ.