ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಯಃ ಪೂರಯತಿ ಯಸ್ಮಾಚ್ಚ ಕೃತ್ಸ್ನಾನ್ದೇವಾನನುಗ್ರಹೈಃ ನಯತೇ ತತ್ತ್ವಭಾವಂ ಚ ತೇನ ಪೂರಿತಿ ಚೋಚ್ಯತೇ

ಅವನು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ತುಂಬಿಸಿ, ಅವರ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವವನು ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನು 'ಪೂರಿ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಬುಧ್ಯತೇ ಪುರುಷಶ್ಚಾತ್ರ ಸರ್ವಾನ್ ಭಾವಾನ್ ಹಿತಂ ತಥಾ ಯಸ್ಮಾದ್ಬೋಧಯತೇ ಚೈವ ಬುದ್ಧಿಸ್ತೇನ ನಿರುಚ್ಯತೇ

ಇಲ್ಲಿ ಪುರುಷನು ಎಲ್ಲ ಭಾವಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಹಿತವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ತಿಳಿವಳಿಕೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವವನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವನನ್ನು 'ಬುದ್ಧಿ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಖ್ಯಾತಿಃ ಪ್ರತ್ಯುಪಭೋಗಶ್ ಚ ಯಸ್ಮಾತ್ಸಂವರ್ತತೇ ತತಃ ಭೋಗಸ್ಯ ಜ್ಞಾನನಿಷ್ಠತ್ವಾತ್ ತೇನ ಖ್ಯಾತಿರಿತಿ ಸ್ಮೃತಃ

ಪರಿಚಯ ಮತ್ತು ನೇರ ಅನುಭವ ಅವನಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ, ಅನುಭವ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವುದರಿಂದ ಅವನನ್ನು 'ಖ್ಯಾತಿ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಖ್ಯಾಯತೇ ತದ್ಗುಣೈರ್ ವಾಪಿ ಜ್ಞಾನಾದಿಭಿರ್ ಅನೇಕಶಃ ತಸ್ಮಾಚ್ಚ ಮಹತಃ ಸಂಜ್ಞಾ ಖ್ಯಾತಿರಿತ್ಯಭಿಧೀಯತೇ

ಅವನ ಗುಣಗಳಿಂದ, ಜ್ಞಾನಾದಿಗಳಿಂದ ಅವನು ಹಲವಾರು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುವುದರಿಂದ, ಮಹತ್ ಎಂಬ ಹೆಸರಿಗೂ 'ಖ್ಯಾತಿ' ಎಂಬ ಅರ್ಥವಿದೆ.

ಸಾಕ್ಷಾತ್ಸರ್ವಂ ವಿಜಾನಾತಿ ಮಹಾತ್ಮಾ ತೇನ ಚೇಶ್ವರಃ ಯಸ್ಮಾಜ್ಜ್ಞಾನಾನುಗಶ್ಚೈವ ಪ್ರಜ್ಞಾ ತೇನ ಸ ಉಚ್ಯತೇ

ಮಹಾತ್ಮನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೇರವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವವನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವನನ್ನು 'ಈಶ್ವರ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಜ್ಞಾನವು ಅವನೊಡನೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಅವನನ್ನು 'ಪ್ರಜ್ಞೆ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಜ್ಞಾನಾದೀನಿ ಚ ರೂಪಾಣಿ ಬಹುಕರ್ಮಫಲಾನಿ ಚ ಚಿನೋತಿ ಯಸ್ಮಾದ್ಭೋಗಾರ್ಥಂ ತೇನಾಸೌ ಚಿತಿರುಚ್ಯತೇ

ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಕರ್ಮಫಲಗಳನ್ನು ಅನುಭವಕ್ಕಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದರಿಂದ ಅವನನ್ನು 'ಚಿತ್ತಿ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ವರ್ತಮಾನವ್ಯತೀತಾನಿ ತಥೈವಾನಾಗತಾನ್ಯಪಿ ಸ್ಮರತೇ ಸರ್ವಕಾರ್ಯಾಣಿ ತೇನಾಸೌ ಸ್ಮೃತಿರುಚ್ಯತೇ

ಪ್ರಸ್ತುತ, ಭೂತಕಾಲ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯಕಾಲದ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಅವನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇಡುವುದರಿಂದ ಅವನನ್ನು 'ಸ್ಮೃತಿ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಕೃತ್ಸ್ನಂ ಚ ವಿನ್ದತೇ ಜ್ಞಾನಂ ಯಸ್ಮಾನ್ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಮುತ್ತಮಮ್ ತಸ್ಮಾದ್ ವಿನ್ದೇರ್ ವಿದೇಶ್ಚೈವ ಸಂವಿದಿತ್ಯಭಿಧೀಯತೇ

ಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುವವನಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ತಿಳಿಯುವವನು ಮತ್ತು ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಎರಡನ್ನೂ 'ಸಂವಿತ್' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ವಿದ್ಯತೇ ಽಪಿ ಚ ಸರ್ವತ್ರ ತಸ್ಮಿನ್ಸರ್ವಂ ಚ ವಿನ್ದತಿ ತಸ್ಮಾತ್ಸಂವಿದಿತಿ ಪ್ರೋಕ್ತೋ ಮಹದ್ಭಿರ್ ಮುನಿಸತ್ತಮಾಃ

ಅವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನೂ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನೊಳಗೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವವನೂ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ, ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಅವನನ್ನು 'ಸಂವಿತ್' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಜಾನಾತೇರ್ ಜ್ಞಾನಮ್ ಇತ್ಯಾಹುರ್ ಭಗವಾನ್ ಜ್ಞಾನಸಂನಿಧಿಃ ಬನ್ಧನಾದಿಪರೀಭಾವಾದ್ ಈಶ್ವರಃ ಪ್ರೋಚ್ಯತೇ ಬುಧೈಃ

ತಿಳಿಯುವುದರಿಂದ ಜ್ಞಾನ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಭಗವಂತನು ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಆಧಾರನು. ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಇತರ ನಿಯಂತ್ರಣಗಳಿಂದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅವನನ್ನು 'ಈಶ್ವರ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಪರ್ಯಾಯವಾಚಕೈಃ ಶಬ್ದೈಸ್ ತತ್ತ್ವಮ್ ಆದ್ಯಮ್ ಅನುತ್ತಮಮ್ ವ್ಯಾಖ್ಯಾತಂ ತತ್ತ್ವಭಾವಜ್ಞೈರ್ ದೇವಸದ್ಭಾವಚೇತಕೈಃ

ವಿವಿಧ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಪದಗಳಿಂದ, ಪರಮ ಮತ್ತು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿತವರು ಹಾಗೂ ದೇವಭಕ್ತರು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಮಹಾನ್ಸೃಷ್ಟಿಂ ವಿಕುರುತೇ ಚೋದ್ಯಮಾನಃ ಸಿಸೃಕ್ಷಯಾ ಸಂಕಲ್ಪೋ ಽಧ್ಯವಸಾಯಶ್ ಚ ತಸ್ಯ ವೃತ್ತಿದ್ವಯಂ ಸ್ಮೃತಮ್

ಮಹತ್ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ಎರಡು ಕಾರ್ಯಗಳು ಸಂಕಲ್ಪ ಮತ್ತು ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ತ್ರಿಗುಣಾದ್ ರಜಸೋದ್ರಿಕ್ತಾದ್ ಅಹಙ್ಕಾರಸ್ತತೋ ಽಭವತ್ ಮಹತಾ ಚ ವೃತಃ ಸರ್ಗೋ ಭೂತಾದಿರ್ ಬಾಹ್ಯತಸ್ತು ಸಃ

ಮೂರು ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ರಜೋಗುಣ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಅಹಂಕಾರ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಮಹತ್‌ನಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ಸೃಷ್ಟಿ ಭೂತಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಹೊರಗಿನದಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ತಸ್ಮಾದೇವ ತಮೋದ್ರಿಕ್ತಾದ್ ಅಹಙ್ಕಾರಾದಜಾಯತ ಭೂತತನ್ಮಾತ್ರಸರ್ಗಸ್ತು ಭೂತಾದಿಸ್ತಾಮಸಸ್ತು ಸಃ

ಅದೇ ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ತಮೋಗುಣ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಭೂತಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮಭೂತಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಅದನ್ನು ತಮೋಗುಣದ ಸ್ವರೂಪವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಭೂತಾದಿಸ್ತು ವಿಕುರ್ವಾಣಃ ಶಬ್ದಮಾತ್ರಂ ಸಸರ್ಜ ಹ ಆಕಾಶಂ ಸುಷಿರಂ ತಸ್ಮಾದ್ ಉತ್ಪನ್ನಂ ಶಬ್ದಲಕ್ಷಣಮ್

ಭೂತತತ್ತ್ವವು ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಂಡು ಮೊದಲು ಶಬ್ದವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು; ಅದರಿಂದ ಆಕಾಶವು, ಅದು ಒಳಗಿನಿಂದ ಖಾಲಿಯಾಗಿದ್ದು, ಅದರ ಲಕ್ಷಣ ಶಬ್ದವಾಗಿದೆ.

ಆಕಾಶಂ ಶಬ್ದಮಾತ್ರಂ ತು ಸ್ಪರ್ಶಮಾತ್ರಂ ಸಮಾವೃಣೋತ್ ವಾಯುಶ್ಚಾಪಿ ವಿಕುರ್ವಾಣೋ ರೂಪಮಾತ್ರಂ ಸಸರ್ಜ ಹ

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಶಬ್ದ ಮಾತ್ರವಿದೆ. ವಾಯು ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡಾಗ, ಅದು ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತು ಮತ್ತು ಶಬ್ದವನ್ನು ಆವರಿಸಿತು.

ಜ್ಯೋತಿರುತ್ಪದ್ಯತೇ ವಾಯೋಸ್ ತದ್ರೂಪಗುಣಮ್ ಉಚ್ಯತೇ ಸ್ಪರ್ಶಮಾತ್ರಸ್ತು ವೈ ವಾಯೂ ರೂಪಮಾತ್ರಂ ಸಮಾವೃಣೋತ್

ವಾಯುವಿನಿಂದ ಬೆಳಕು ಉಂಟಾಯಿತು; ಅದರ ಗುಣವೇ ರೂಪ. ಸ್ಪರ್ಶ ಮಾತ್ರವಿರುವ ವಾಯು, ರೂಪವನ್ನು ಆವರಿಸಿತು.

ಜ್ಯೋತಿಶ್ಚಾಪಿ ವಿಕುರ್ವಾಣಂ ರಸಮಾತ್ರಂ ಸಸರ್ಜ ಹ ಸಮ್ಭವನ್ತಿ ತತೋ ಹ್ಯಾಪಸ್ ತಾ ವೈ ಸರ್ವರಸಾತ್ಮಿಕಾಃ

ಬೆಳಕು ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡಾಗ, ಅದು ರುಚಿ ಮಾತ್ರವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು. ಅದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ರುಚಿಗಳನ್ನೂ ಹೊಂದಿರುವ ನೀರುಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು.

ರಸಮಾತ್ರಾಸ್ತು ತಾ ಹ್ಯಾಪೋ ರೂಪಮಾತ್ರೋ ಽಗ್ನಿರ್ ಆವೃಣೋತ್ ಆಪಶ್ಚಾಪಿ ವಿಕುರ್ವತ್ಯೋ ಗನ್ಧಮಾತ್ರಂ ಸಸರ್ಜಿರೇ

ರುಚಿ ಮಾತ್ರವಿರುವ ಆ ನೀರುಗಳನ್ನು ರೂಪ ಮಾತ್ರವಿರುವ ಅಗ್ನಿ ಆವರಿಸಿತು. ನೀರುಗಳು ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡಾಗ, ಅವು ಸುಗಂಧವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು.

ಸಂಘಾತೋ ಜಾಯತೇ ತಸ್ಮಾತ್ ತಸ್ಯ ಗನ್ಧೋ ಗುಣೋ ಮತಃ ತಸ್ಮಿಂಸ್ತಸ್ಮಿಂಶ್ ಚ ತನ್ಮಾತ್ರಂ ತೇನ ತನ್ಮಾತ್ರತಾ ಸ್ಮೃತಾ

ಅದರಿಂದ ಸಂಯೋಜನೆ ಉಂಟಾಯಿತು; ಅದರ ಗುಣವೇ ಸುಗಂಧ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭೂತದಲ್ಲಿಯೂ ಅದರ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಗುಣವಿದೆ, ಅದರಿಂದ ಸೂಕ್ಷ್ಮತ್ವವನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಅವಿಶೇಷವಾಚಕತ್ವಾದ್ ಅವಿಶೇಷಾಸ್ ತತಸ್ ತು ತೇ ಪ್ರಶಾನ್ತಘೋರಮೂಢತ್ವಾದ್ ಅವಿಶೇಷಾಸ್ತತಃ ಪುನಃ

ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದರಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಅವಿಶೇಷ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಶಾಂತ, ಉಗ್ರ ಮತ್ತು ಮೂಢ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಅವು ಮತ್ತೆ ಅವಿಶೇಷವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

ಭೂತತನ್ಮಾತ್ರಸರ್ಗೋ ಽಯಂ ವಿಜ್ಞೇಯಸ್ತು ಪರಸ್ಪರಮ್ ವೈಕಾರಿಕಾದಹಙ್ಕಾರಾತ್ ಸತ್ತ್ವೋದ್ರಿಕ್ತಾತ್ತು ಸಾತ್ತ್ವಿಕಾತ್

ಈ ಭೂತಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸೃಷ್ಟಿ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧದಿಂದ, ಸತ್ವಗುಣ ಹೆಚ್ಚಿರುವ ವೈಕಾರಿಕ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಉಂಟಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ವೈಕಾರಿಕಃ ಸ ಸರ್ಗಸ್ತು ಯುಗಪತ್ ಸಮ್ಪ್ರವರ್ತತೇ ಬುದ್ಧೀನ್ದ್ರಿಯಾಣಿ ಪಞ್ಚೈವ ಪಞ್ಚ ಕರ್ಮೇನ್ದ್ರಿಯಾಣಿ ಚ

ಆ ವೈಕಾರಿಕ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಐದು ಜ್ಞಾನೇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಐದು ಕರ್ಮೇಂದ್ರಿಯಗಳು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತವೆ.

ಸಾಧಕಾನೀನ್ದ್ರಿಯಾಣಿ ಸ್ಯುರ್ ದೇವಾ ವೈಕಾರಿಕಾ ದಶ ಏಕಾದಶಂ ಮನಸ್ತತ್ರ ಸ್ವಗುಣೇನೋಭಯಾತ್ಮಕಮ್

ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಸಾಧನಗಳಾಗಿವೆ; ಹತ್ತು ವೈಕಾರಿಕ ದೇವತೆಗಳು ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಅಧಿಪತ್ಯ ಹೊಂದಿವೆ. ಹನ್ನೊಂದನೆಯದು ಮನಸ್ಸು, ಅದು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಗುಣದಿಂದ ಇಬ್ಬಗೆಯ ಸ್ವರೂಪ ಹೊಂದಿದೆ.

ಶ್ರೋತ್ರಂ ತ್ವಕ್ ಚಕ್ಷುಷೀ ಜಿಹ್ವಾ ನಾಸಿಕಾ ಚೈವ ಪಞ್ಚಮೀ ಶಬ್ದಾದೀನಾಮವಾಪ್ತ್ಯರ್ಥಂ ಬುದ್ಧಿಯುಕ್ತಾನಿ ತಾನಿ ವೈ

ಕಿವಿ, ಚರ್ಮ, ಕಣ್ಣು, ನಾಲಿಗೆ ಮತ್ತು ಮೂಗು — ಈ ಐದು ಜ್ಞಾನೇಂದ್ರಿಯಗಳು ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಇತರ ಗುಣಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಬುದ್ಧಿಯುತವಾಗಿವೆ.

ಪಾದೌ ಪಾಯುರುಪಸ್ಥಶ್ ಚ ಹಸ್ತೌ ವಾಗ್ದಶಮೀ ಭವೇತ್ ಗತಿರ್ವಿಸರ್ಗೋ ಹ್ಯಾನನ್ದಃ ಶಿಲ್ಪಂ ವಾಕ್ಯಂ ಚ ಕರ್ಮ ತತ್

ಕಾಲು, ಗುದ, ಲಿಂಗ, ಕೈ ಮತ್ತು ಮಾತು — ಈ ಐದು ಕರ್ಮೇಂದ್ರಿಯಗಳು. ಚಲನೆ, ವಿಸರ್ಜನೆ, ಆನಂದ, ಕೌಶಲ್ಯ ಮತ್ತು ಮಾತು — ಇವು ಅವುಗಳ ಕಾರ್ಯಗಳು.

ಆಕಾಶಂ ಶಬ್ದಮಾತ್ರಂ ಚ ಸ್ಪರ್ಶಮಾತ್ರಂ ಸಮಾವಿಶತ್ ದ್ವಿಗುಣಸ್ತು ತತೋ ವಾಯುಃ ಶಬ್ದಸ್ಪರ್ಶಾತ್ಮಕೋ ಽಭವತ್

ಶಬ್ದ ಮಾತ್ರವಿರುವ ಆಕಾಶವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶ ಆವರಿಸಿತು. ನಂತರ ವಾಯು ಎರಡು ಗುಣಗಳಾದ ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಹೊಂದಿತು.

ರೂಪಂ ತಥೈವ ವಿಶತಃ ಶಬ್ದಸ್ಪರ್ಶಗುಣಾವುಭೌ ತ್ರಿಗುಣಸ್ತು ತತಸ್ತ್ವಗ್ನಿಃ ಸಶಬ್ದಸ್ಪರ್ಶರೂಪವಾನ್

ಹಾಗೆಯೇ ರೂಪವು ಸೇರಿದಾಗ, ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಶ ಎರಡೂ ಇದ್ದವು. ಆಗ ಅಗ್ನಿ ಮೂರು ಗುಣಗಳಾದ ಶಬ್ದ, ಸ್ಪರ್ಶ ಮತ್ತು ರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿತು.

ಸಶಬ್ದಸ್ಪರ್ಶರೂಪಂ ಚ ರಸಮಾತ್ರಂ ಸಮಾವಿಶತ್ ತಸ್ಮಾಚ್ಚತುರ್ಗುಣಾ ಆಪೋ ವಿಜ್ಞೇಯಾಸ್ತು ರಸಾತ್ಮಿಕಾಃ

ಶಬ್ದ, ಸ್ಪರ್ಶ, ರೂಪ ಮತ್ತು ರುಚಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಾಗ, ನೀರುಗಳು ನಾಲ್ಕು ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಅವು ರುಚಿಯ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿವೆ.