ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ರಾಮಸ್ಯ ಚ ತಥಾನ್ಯೇಷಾಂ ವೃಷ್ಣೀನಾಮಪಿ ಸುವ್ರತಃ ಕನ್ದಮೂಲಫಲೈಸ್ತಸ್ಯ ಬಲಿಕಾರ್ಯಂ ಚಕಾರ ಸಃ

ರಾಮನಿಗೂ, ಇತರರಿಗೆಗೂ, ವೃಷ್ಣಿಕುಲದವರಿಗೂ, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನು ಬೇರು, ಕಂದ, ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಬಲಿಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

ದ್ರವ್ಯಾಭಾವಾತ್ ಸ್ವಯಂ ಪಾರ್ಥೋ ಭ್ರಾತೃಭಿಶ್ ಚ ದಿವಂ ಗತಃ ಏವಂ ಸಂಕ್ಷೇಪತಃ ಪ್ರೋಕ್ತಃ ಕೃಷ್ಣಸ್ಯಾಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ್ಮಣಃ

ಸಾಮಗ್ರಿಯ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಪಾರ್ಥನು ತನ್ನ ಸಹೋದರರ ಜೊತೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಯಿತು; ಹೀಗೆ ಪಾಪರಹಿತ ಕೃಷ್ಣನ ಕಥೆಯನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಪ್ರಭಾವೋ ವಿಲಯಶ್ಚೈವ ಸ್ವೇಚ್ಛಯೈವ ಮಹಾತ್ಮನಃ ಇತ್ಯೇತತ್ಸೋಮವಂಶಾನಾಂ ನೃಪಾಣಾಂ ಚರಿತಂ ದ್ವಿಜಾಃ

ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಪ್ರಭಾವವೂ, ಲಯವೂ ಅವನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಇದು ಸೋಮವಂಶದ ರಾಜರ ಕಥೆ, ದ್ವಿಜರೆ.

ಯಃ ಪಠೇಚ್ಛೃಣುಯಾದ್ವಾಪಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನ್ ಶ್ರಾವಯೇದಪಿ ಸ ಯಾತಿ ವೈಷ್ಣವಂ ಲೋಕಂ ನಾತ್ರ ಕಾರ್ಯಾ ವಿಚಾರಣಾ

ಯಾರು ಇದನ್ನು ಓದುತ್ತಾರೋ, ಕೇಳುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂದೇಹವೂ ಇಲ್ಲ.

ಆದಿಸರ್ಗಸ್ತ್ವಯಾ ಸೂತ ಸೂಚಿತೋ ನ ಪ್ರಕಾಶಿತಃ ಸಾಂಪ್ರತಂ ವಿಸ್ತರೇಣೈವ ವಕ್ತುಮರ್ಹಸಿ ಸುವ್ರತ

ಸೂತ, ನೀನು ಆದಿಕಾಲದ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದ್ದೀಯಾದರೂ, ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿಲ್ಲ; ಈಗ ನೀನು ಅದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕು, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನೆ.

ಮಹೇಶ್ವರೋ ಮಹಾದೇವಃ ಪ್ರಕೃತೇಃ ಪುರುಷಸ್ಯ ಚ ಪರತ್ವೇ ಸಂಸ್ಥಿತೋ ದೇವಃ ಪರಮಾತ್ಮಾ ಮುನೀಶ್ವರಾಃ

ಮಹೇಶ್ವರನು, ಮಹಾದೇವನು, ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪುರುಷನಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲಿರುವ ದೇವರು, ಪರಮಾತ್ಮ, ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರು.

ಅವ್ಯಕ್ತಂ ಚೇಶ್ವರಾತ್ತಸ್ಮಾದ್ ಅಭವತ್ಕಾರಣಂ ಪರಮ್ ಪ್ರಧಾನಂ ಪ್ರಕೃತಿಶ್ಚೇತಿ ಯದಾಹುಸ್ತತ್ತ್ವಚಿನ್ತಕಾಃ

ಆ ದೇವರಿಂದ ಅವ್ಯಕ್ತವು, ಅಂದರೆ ಪರಮಕಾರಣವು ಉದಯವಾಯಿತು; ಅದನ್ನೇ ಪ್ರಧಾನದೂ, ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ಎಂದು ತತ್ತ್ವಚಿಂತಕರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಗನ್ಧವರ್ಣರಸೈರ್ ಹೀನಂ ಶಬ್ದಸ್ಪರ್ಶವಿವರ್ಜಿತಮ್ ಅಜರಂ ಧ್ರುವಮಕ್ಷಯ್ಯಂ ನಿತ್ಯಂ ಸ್ವಾತ್ಮನ್ಯವಸ್ಥಿತಮ್

ಅದು ವಾಸನೆಯೂ ಇಲ್ಲದ, ಬಣ್ಣವೂ ರುಚಿಯೂ ಇಲ್ಲದ, ಶಬ್ದ ಸ್ಪರ್ಶವಿಲ್ಲದ, ವಯಸ್ಸು ಇಲ್ಲದ, ಶಾಶ್ವತವಾದ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ, ಸದಾಕಾಲ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲೇ ಇರುವದು.

ಜಗದ್ಯೋನಿಂ ಮಹಾಭೂತಂ ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಸನಾತನಮ್ ವಿಗ್ರಹಃ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಮ್ ಈಶ್ವರಾಜ್ಞಾಪ್ರಚೋದಿತಮ್

ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲ, ಮಹಾಭೂತ, ಪರಬ್ರಹ್ಮ, ಶಾಶ್ವತವಾದುದು; ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ರೂಪ, ದೇವರ ಆದೇಶದಿಂದ ಚಲಿಸುವದು.

ಅನಾದ್ಯನ್ತಮಜಂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ತ್ರಿಗುಣಂ ಪ್ರಭವಾವ್ಯಯಮ್ ಅಪ್ರಕಾಶಮವಿಜ್ಞೇಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಗ್ರೇ ಸಮವರ್ತತ

ಆದಿಯೂ ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದ, ಜನನವಿಲ್ಲದ, ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಮೂರು ಗುಣಗಳಿರುವ, ಮೂಲವೂ ಅವಿನಾಶಿಯೂ, ಅವ್ಯಕ್ತವೂ, ಅರಿಯಲಾಗದದು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿತು.

ಅಸ್ಯಾತ್ಮನಾ ಸರ್ವಮಿದಂ ವ್ಯಾಪ್ತಂ ತ್ವಾಸೀಚ್ಛಿವೇಚ್ಛಯಾ ಗುಣಸಾಮ್ಯೇ ತದಾ ತಸ್ಮಿನ್ನ್ ಅವಿಭಾಗೇ ತಮೋಮಯೇ

ಅದರ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು; ಶಿವನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ಗುಣಗಳು ಸಮಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಅವಿಭಕ್ತ, ತಮೋಗುಣದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು.

ಸರ್ಗಕಾಲೇ ಪ್ರಧಾನಸ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞಾಧಿಷ್ಠಿತಸ್ಯ ವೈ ಗುಣಭಾವಾದ್ವ್ಯಜ್ಯಮಾನೋ ಮಹಾನ್ ಪ್ರಾದುರ್ಬಭೂವ ಹ

ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನು ನಿಯಂತ್ರಣ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಧಾನದ ಗುಣಗಳ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಮಹತ್ತತ್ವವು ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು.

ಸೂಕ್ಷ್ಮೇಣ ಮಹತಾ ಚಾಥ ಅವ್ಯಕ್ತೇನ ಸಮಾವೃತಮ್ ಸತ್ತ್ವೋದ್ರಿಕ್ತೋ ಮಹಾನಗ್ರೇ ಸತ್ತಾಮಾತ್ರಪ್ರಕಾಶಕಃ

ಮಹತ್ತತ್ವವು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿದ್ದು, ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು; ಸತ್ತ್ವಗುಣ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಮೊದಲಿಗೆ ಕೇವಲ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿತು.

ಮನೋ ಮಹಾಂಸ್ತು ವಿಜ್ಞೇಯಮ್ ಏಕಂ ತತ್ಕಾರಣಂ ಸ್ಮೃತಮ್ ಸಮುತ್ಪನ್ನಂ ಲಿಙ್ಗಮಾತ್ರಂ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞಾಧಿಷ್ಠಿತಂ ಹಿ ತತ್

ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಮಹತ್ತತ್ವ ಒಂದೇ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಅದನ್ನೇ ಕಾರಣವೆಂದು ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಲಿಂಗವು ಉದಯವಾಯಿತು.

ಧರ್ಮಾದೀನಿ ಚ ರೂಪಾಣಿ ಲೋಕತತ್ತ್ವಾರ್ಥಹೇತವಃ ಮಹಾನ್ ಸೃಷ್ಟಿಂ ವಿಕುರುತೇ ಚೋದ್ಯಮಾನಃ ಸಿಸೃಕ್ಷಯಾ

ಧರ್ಮಾದಿಗಳ ರೂಪಗಳು, ಲೋಕದ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳಾದವು; ಮಹತ್ತತ್ವವು ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಿತು.

ಮನೋ ಮಹಾನ್ಮತಿರ್ಬ್ರಹ್ಮ ಪೂರ್ಬುದ್ಧಿಃ ಖ್ಯಾತಿರೀಶ್ವರಃ ಪ್ರಜ್ಞಾ ಚಿತಿಃ ಸ್ಮೃತಿಃ ಸಂವಿದ್ ವಿಶ್ವೇಶಶ್ಚೇತಿ ಸ ಸ್ಮೃತಃ

ಮನಸ್ಸು, ಮಹತ್ತತ್ವ, ಬುದ್ಧಿ, ಬ್ರಹ್ಮ, ಪೂರ್ವಜ್ಞಾನ, ಖ್ಯಾತಿ, ಈಶ್ವರತ್ವ, ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಚಿತ್ತ, ಸ್ಮರಣೆ, ಸಂವಿತ್, ವಿಶ್ವೇಶನು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅದೇ ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಮನುತೇ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಯಸ್ಮಾಚ್ಚೇಷ್ಟಾ ಫಲಂ ತತಃ ಸೌಕ್ಷ್ಮ್ಯಾತ್ತೇನ ವಿಭಕ್ತಂ ತು ಯೇನ ತನ್ಮನ ಉಚ್ಯತೇ

ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಕ್ರಿಯೆ ಮತ್ತು ಫಲವನ್ನು ಮನಸ್ಸು ಯೋಚಿಸುವುದರಿಂದ, ಅದರ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯಿಂದ ವಿಭಜನೆ ಉಂಟಾಗಿದೆ; ಅದನ್ನು ಮನಸ್ಸು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ತತ್ತ್ವಾನಾಮ್ ಅಗ್ರಜೋ ಯಸ್ಮಾನ್ ಮಹಾಂಶ್ ಚ ಪರಿಮಾಣತಃ ವಿಶೇಷೇಭ್ಯೋ ಗುಣೇಭ್ಯೋ ಽಪಿ ಮಹಾನಿತಿ ತತಃ ಸ್ಮೃತಃ

ಎಲ್ಲ ತತ್ತ್ವಗಳಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯನು, ಅತಿ ವಿಶಾಲನೂ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ, ವಿಶೇಷ ಗುಣಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಮಹತ್ವವಿರುವುದರಿಂದ ಅವನನ್ನು 'ಮಹಾನ್' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಬಿಭರ್ತಿ ಮಾನಂ ಮನುತೇ ವಿಭಾಗಂ ಮನ್ಯತೇ ಽಪಿ ಚ ಪುರುಷೋ ಭೋಗಸಂಬನ್ಧಾತ್ ತೇನ ಚಾಸೌ ಮತಿಃ ಸ್ಮೃತಃ

ಅವನು ಗೌರವವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ, ಭೇದಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ವಿಭಿನ್ನತೆಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ; ಪುರುಷನು ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದವನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಇದನ್ನು 'ಮತಿ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಬೃಹತ್ತ್ವಾದ್ ಬೃಂಹಣತ್ವಾಚ್ಚ ಭಾವಾನಾಂ ಸಕಲಾಶ್ರಯಾತ್ ಯಸ್ಮಾದ್ಧಾರಯತೇ ಭಾವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮ ತೇನ ನಿರುಚ್ಯತೇ

ಮಹತ್ವ ಮತ್ತು ವಿಸ್ತಾರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ, ಎಲ್ಲ ಭಾವಗಳಿಗೆ ಆಧಾರವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಎಲ್ಲರನ್ನು ಧರಿಸುವುದರಿಂದ ಅವನನ್ನು 'ಬ್ರಹ್ಮ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಯಃ ಪೂರಯತಿ ಯಸ್ಮಾಚ್ಚ ಕೃತ್ಸ್ನಾನ್ದೇವಾನನುಗ್ರಹೈಃ ನಯತೇ ತತ್ತ್ವಭಾವಂ ಚ ತೇನ ಪೂರಿತಿ ಚೋಚ್ಯತೇ

ಅವನು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ತುಂಬಿಸಿ, ಅವರ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವವನು ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನು 'ಪೂರಿ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಬುಧ್ಯತೇ ಪುರುಷಶ್ಚಾತ್ರ ಸರ್ವಾನ್ ಭಾವಾನ್ ಹಿತಂ ತಥಾ ಯಸ್ಮಾದ್ಬೋಧಯತೇ ಚೈವ ಬುದ್ಧಿಸ್ತೇನ ನಿರುಚ್ಯತೇ

ಇಲ್ಲಿ ಪುರುಷನು ಎಲ್ಲ ಭಾವಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಹಿತವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ತಿಳಿವಳಿಕೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವವನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವನನ್ನು 'ಬುದ್ಧಿ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಖ್ಯಾತಿಃ ಪ್ರತ್ಯುಪಭೋಗಶ್ ಚ ಯಸ್ಮಾತ್ಸಂವರ್ತತೇ ತತಃ ಭೋಗಸ್ಯ ಜ್ಞಾನನಿಷ್ಠತ್ವಾತ್ ತೇನ ಖ್ಯಾತಿರಿತಿ ಸ್ಮೃತಃ

ಪರಿಚಯ ಮತ್ತು ನೇರ ಅನುಭವ ಅವನಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ, ಅನುಭವ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವುದರಿಂದ ಅವನನ್ನು 'ಖ್ಯಾತಿ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಖ್ಯಾಯತೇ ತದ್ಗುಣೈರ್ ವಾಪಿ ಜ್ಞಾನಾದಿಭಿರ್ ಅನೇಕಶಃ ತಸ್ಮಾಚ್ಚ ಮಹತಃ ಸಂಜ್ಞಾ ಖ್ಯಾತಿರಿತ್ಯಭಿಧೀಯತೇ

ಅವನ ಗುಣಗಳಿಂದ, ಜ್ಞಾನಾದಿಗಳಿಂದ ಅವನು ಹಲವಾರು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುವುದರಿಂದ, ಮಹತ್ ಎಂಬ ಹೆಸರಿಗೂ 'ಖ್ಯಾತಿ' ಎಂಬ ಅರ್ಥವಿದೆ.

ಸಾಕ್ಷಾತ್ಸರ್ವಂ ವಿಜಾನಾತಿ ಮಹಾತ್ಮಾ ತೇನ ಚೇಶ್ವರಃ ಯಸ್ಮಾಜ್ಜ್ಞಾನಾನುಗಶ್ಚೈವ ಪ್ರಜ್ಞಾ ತೇನ ಸ ಉಚ್ಯತೇ

ಮಹಾತ್ಮನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೇರವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವವನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವನನ್ನು 'ಈಶ್ವರ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಜ್ಞಾನವು ಅವನೊಡನೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಅವನನ್ನು 'ಪ್ರಜ್ಞೆ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಜ್ಞಾನಾದೀನಿ ಚ ರೂಪಾಣಿ ಬಹುಕರ್ಮಫಲಾನಿ ಚ ಚಿನೋತಿ ಯಸ್ಮಾದ್ಭೋಗಾರ್ಥಂ ತೇನಾಸೌ ಚಿತಿರುಚ್ಯತೇ

ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಕರ್ಮಫಲಗಳನ್ನು ಅನುಭವಕ್ಕಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದರಿಂದ ಅವನನ್ನು 'ಚಿತ್ತಿ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ವರ್ತಮಾನವ್ಯತೀತಾನಿ ತಥೈವಾನಾಗತಾನ್ಯಪಿ ಸ್ಮರತೇ ಸರ್ವಕಾರ್ಯಾಣಿ ತೇನಾಸೌ ಸ್ಮೃತಿರುಚ್ಯತೇ

ಪ್ರಸ್ತುತ, ಭೂತಕಾಲ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯಕಾಲದ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಅವನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇಡುವುದರಿಂದ ಅವನನ್ನು 'ಸ್ಮೃತಿ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಕೃತ್ಸ್ನಂ ಚ ವಿನ್ದತೇ ಜ್ಞಾನಂ ಯಸ್ಮಾನ್ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಮುತ್ತಮಮ್ ತಸ್ಮಾದ್ ವಿನ್ದೇರ್ ವಿದೇಶ್ಚೈವ ಸಂವಿದಿತ್ಯಭಿಧೀಯತೇ

ಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುವವನಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ತಿಳಿಯುವವನು ಮತ್ತು ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಎರಡನ್ನೂ 'ಸಂವಿತ್' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ವಿದ್ಯತೇ ಽಪಿ ಚ ಸರ್ವತ್ರ ತಸ್ಮಿನ್ಸರ್ವಂ ಚ ವಿನ್ದತಿ ತಸ್ಮಾತ್ಸಂವಿದಿತಿ ಪ್ರೋಕ್ತೋ ಮಹದ್ಭಿರ್ ಮುನಿಸತ್ತಮಾಃ

ಅವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನೂ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನೊಳಗೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವವನೂ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ, ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಅವನನ್ನು 'ಸಂವಿತ್' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.