ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಸ್ನಾನಂ ವಿಧಾನತಃ ಸಮ್ಯಕ್ ಪಶ್ಚಾದ್ ಆಭ್ಯನ್ತರಂ ಚರೇತ್ ಆ ದೇಹಾನ್ತಂ ಮೃದಾಲಿಪ್ಯ ತೀರ್ಥತೋಯೇಷು ಸರ್ವದಾ

ವಿಧಾನಾನುಸಾರ ಸರಿಯಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಆಂತರಿಕ ಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಜೀವಮಾನವಿಡೀ ಮಣ್ಣನ್ನು ಲೇಪಿಸಿ ತೀರ್ಥದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

ಅವಗಾಹ್ಯಾಪಿ ಮಲಿನೋ ಹ್ಯ್ ಅನ್ತಃ ಶೌಚವಿವರ್ಜಿತಃ ಶೈವಲಾ ಝಷಕಾ ಮತ್ಸ್ಯಾಃ ಸತ್ತ್ವಾ ಮತ್ಸ್ಯೋಪಜೀವಿನಃ

ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದರೂ ಆಂತರಿಕ ಶುದ್ಧತೆ ಇಲ್ಲದವನು ಶುದ್ಧನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಶೈವಲ, ಮೀನು ಮತ್ತು ಮೀನು ತಿನ್ನುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಕೂಡ ಇರುತ್ತವೆ.

ಸದಾವಗಾಹ್ಯ ಸಲಿಲೇ ವಿಶುದ್ಧಾಃ ಕಿಂ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾಃ ತಸ್ಮಾದಾಭ್ಯನ್ತರಂ ಶೌಚಂ ಸದಾ ಕಾರ್ಯಂ ವಿಧಾನತಃ

ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೂ ಅವು ಶುದ್ಧವಾಗದಿದ್ದರೆ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಿಯಮಾನುಸಾರ ಆಂತರಿಕ ಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಸದಾ ಪಾಲಿಸಬೇಕು.

ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಾಮ್ಭಸಿ ಸ್ನಾತ್ವಾ ಸಕೃದಾಲಿಪ್ಯ ಭಾವತಃ ಸುವೈರಾಗ್ಯಮೃದಾ ಶುದ್ಧಃ ಶೌಚಮೇವಂ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಮ್

ಆತ್ಮಜ್ಞಾನ ಎಂಬ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಶುದ್ಧ ಭಾವನೆ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯ ಎಂಬ ಮಣ್ಣನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಲೇಪಿಸಿದವನು ಶುದ್ಧನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ—ಇದೆ ಶುದ್ಧತೆಯ ಉಪದೇಶ.

ಶುದ್ಧಸ್ಯ ಸಿದ್ಧಯೋ ದೃಷ್ಟಾ ನೈವಾಶುದ್ಧಸ್ಯ ಸಿದ್ಧಯಃ ನ್ಯಾಯೇನಾಗತಯಾ ವೃತ್ತ್ಯಾ ಸಂತುಷ್ಟೋ ಯಸ್ತು ಸುವ್ರತಃ

ಶುದ್ಧನಾದವನಲ್ಲಿಯೇ ಸಿದ್ಧಿಗಳು ಕಾಣಸಿಗುತ್ತವೆ, ಅಶುದ್ಧನಿಗೆ ಸಿದ್ಧಿ ಇಲ್ಲ; ಧರ್ಮಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಂದುದರಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದಿರುವ ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧನು ಸಫಲನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಸಂತೋಷಸ್ತಸ್ಯ ಸತತಮ್ ಅತೀತಾರ್ಥಸ್ಯ ಚಾಸ್ಮೃತಿಃ ಚಾನ್ದ್ರಾಯಣಾದಿನಿಪುಣಸ್ ತಪಾಂಸಿ ಸುಶುಭಾನಿ ಚ

ಅವನಿಗೆ ಸದಾ ಸಂತೋಷವಿರುತ್ತದೆ, ಹಳೆಯ ಲಾಭವನ್ನು ನೆನೆಸುವುದಿಲ್ಲ; ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ಮುಂತಾದ ಶುಭ ತಪಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ片ಪಟುವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯಸ್ತು ಜಪಃ ಪ್ರೋಕ್ತಃ ಪ್ರಣವಸ್ಯ ತ್ರಿಧಾ ಸ್ಮೃತಃ ವಾಚಿಕಶ್ಚಾಧಮೋ ಮುಖ್ಯ ಉಪಾಂಶುಶ್ಚೋತ್ತಮೋತ್ತಮಃ

ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯವೆಂದರೆ ಜಪ; ಪ್ರಣವ ಜಪ ಮೂರು ವಿಧ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ: ಬಾಯಿಂದ ಮಾಡುವದು ಕಡಿಮೆ, ತುಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡುವದು ಉತ್ತಮ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡುವದು ಅತ್ಯುತ್ತಮ.

ಮಾನಸೋ ವಿಸ್ತರೇಣೈವ ಕಲ್ಪೇ ಪಞ್ಚಾಕ್ಷರೇ ಸ್ಮೃತಃ ತಥಾ ಶಿವಪ್ರಣೀಧಾನಂ ಮನೋವಾಕ್ಕಾಯಕರ್ಮಣಾ

ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಜಪವೇ ವಿಶಾಲವಾದದು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪಂಚಾಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ; ಹೀಗೆಯೇ ಶಿವನ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಮನಸ್ಸು, ಮಾತು ಮತ್ತು ದೇಹದ ಮೂಲಕ ಮಾಡಬೇಕು.

ಶಿವಜ್ಞಾನಂ ಗುರೋರ್ಭಕ್ತಿರ್ ಅಚಲಾ ಸುಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಾ ನಿಗ್ರಹೋ ಹ್ಯಪಹೃತ್ಯಾಶು ಪ್ರಸಕ್ತಾನೀನ್ದ್ರಿಯಾಣಿ ಚ

ಶಿವಜ್ಞಾನ, ಗುರುಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅಚಲವಾದ ಸ್ಥಿರತೆ, ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಆಸಕ್ತಿಯಾದಾಗ ಅವುಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು—ಇವೆಲ್ಲಾ ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ.

ವಿಷಯೇಷು ಸಮಾಸೇನ ಪ್ರತ್ಯಾಹಾರಃ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಃ ಚಿತ್ತಸ್ಯ ಧಾರಣಾ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ಸ್ಥಾನಬನ್ಧಃ ಸಮಾಸತಃ

ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಾಹಾರ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮನಸ್ಸನ್ನು ಒಂದು ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುವುದನ್ನು ಧಾರಣೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ತಸ್ಯಾಃ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯೇನ ಧ್ಯಾನಂ ಚ ಸಮಾಧಿಶ್ ಚ ವಿಚಾರತಃ ತತ್ರೈಕಚಿತ್ತತಾ ಧ್ಯಾನಂ ಪ್ರತ್ಯಯಾನ್ತರವರ್ಜಿತಮ್

ಅದು ಸ್ಥಿರವಾದಾಗ ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಸಮಾಧಿಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಒಂದೇ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿರುವುದು ಧ್ಯಾನ, ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಲ್ಲದೆ.

ಚಿದ್ಭಾಸಮರ್ಥಮಾತ್ರಸ್ಯ ದೇಹಶೂನ್ಯಮಿವ ಸ್ಥಿತಮ್ ಸಮಾಧಿಃ ಸರ್ವಹೇತುಶ್ ಚ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ ಇತಿ ಸ್ಮೃತಃ

ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯದ ಅರಿವು ಮಾತ್ರ ಉಳಿದು, ದೇಹವಿಲ್ಲದಂತೆ ಅನುಭವವಾದಾಗ ಅದನ್ನು ಸಮಾಧಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾದುದು ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಪ್ರಾಣಃ ಸ್ವದೇಹಜೋ ವಾಯುರ್ ಯಮಸ್ತಸ್ಯ ನಿರೋಧನಮ್ ತ್ರಿಧಾ ದ್ವಿಜೈರ್ಯಮಃ ಪ್ರೋಕ್ತೋ ಮನ್ದೋ ಮಧ್ಯೋತ್ತಮಸ್ ತಥಾ

ಪ್ರಾಣ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ವಾಯು. ಅದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದನ್ನು ಯಮ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಯಮವನ್ನು ಮೂರು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ, ಸೌಮ್ಯ, ಮಧ್ಯಮ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ದ್ವಿಜರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ಪ್ರಾಣಾಪಾನನಿರೋಧಸ್ತು ಪ್ರಾಣಾಯಾಮಃ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಃ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮಸ್ಯ ಮಾನಂ ತು ಮಾತ್ರಾದ್ವಾದಶಕಂ ಸ್ಮೃತಮ್

ಪ್ರಾಣ ಮತ್ತು ಅಪಾನವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದನ್ನು ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಾಣಾಯಾಮದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಹನ್ನೆರಡು ಮಾತ್ರೆ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗಿದೆ.

ನೀಚೋ ದ್ವಾದಶಮಾತ್ರಸ್ತು ಉದ್ಧಾತೋ ದ್ವಾದಶಃ ಸ್ಮೃತಃ ಮಧ್ಯಮಸ್ ತು ದ್ವಿರುದ್ಧಾತಶ್ ಚತುರ್ವಿಂಶತಿಮಾತ್ರಕಃ

ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಮಾಣ ಹನ್ನೆರಡು ಮಾತ್ರೆ, ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚಾದರೂ ಹನ್ನೆರಡು ಮಾತ್ರೆ, ಮಧ್ಯಮವು ಅದರ ಎರಡು ಪಟ್ಟು, ಅಂದರೆ ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ಮಾತ್ರೆ.

ಮುಖ್ಯಸ್ತು ಯಸ್ತ್ರಿರುದ್ಧಾತಃ ಷಟ್ತ್ರಿಂಶನ್ಮಾತ್ರ ಉಚ್ಯತೇ ಪ್ರಸ್ವೇದಕಮ್ಪನೋತ್ಥಾನಜನಕಶ್ಚ ಯಥಾಕ್ರಮಮ್

ಮುಖ್ಯವಾದದು ಮೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾದದ್ದು, ಅಂದರೆ ಮೂರೂವತ್ತಾರು ಮಾತ್ರೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಬೆವರು, ಕಂಪನ ಮತ್ತು ದೇಹವು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಆನನ್ದೋದ್ಭವಯೋಗಾರ್ಥಂ ನಿದ್ರಾಘೂರ್ಣಿಸ್ತಥೈವ ಚ ರೋಮಾಞ್ಚಧ್ವನಿಸಂವಿದ್ಧಸ್ವಾಙ್ಗಮೋಟನಕಮ್ಪನಮ್

ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಆನಂದ ಉಂಟುಮಾಡಲು, ಹಾಗೆಯೇ ನಿದ್ರೆ ಮತ್ತು ತಲೆಸುತ್ತು ಉಂಟಾಗಲು, ರೋಮಾಂಚನ, ಧ್ವನಿ, ಅರಿವು, ದೇಹದ ಕಂಪನ ಮತ್ತು ತಡಿತ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

ಭ್ರಮಣಂ ಸ್ವೇದಜನ್ಯಾ ಸಾ ಸಂವಿನ್ಮೂರ್ಛಾ ಭವೇದ್ಯದಾ ತದೋತ್ತಮೋತ್ತಮಃ ಪ್ರೋಕ್ತಃ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮಃ ಸುಶೋಭನಃ

ತಲೆಸುತ್ತು ಮತ್ತು ಬೆವರಿನಿಂದ ಮೂರ್ಛೆ ಉಂಟಾದಾಗ, ಅದನ್ನು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಸಗರ್ಭೋ ಽಗರ್ಭ ಇತ್ಯುಕ್ತಃ ಸಜಪೋ ವಿಜಪಃ ಕ್ರಮಾತ್ ಇಭೋ ವಾ ಶರಭೋ ವಾಪಿ ದುರಾಧರ್ಷೋ ಽಥ ಕೇಸರೀ

ಬೀಜಯುತ ಅಥವಾ ಬೀಜವಿಲ್ಲದೆ, ಜಪದೊಂದಿಗೆ ಅಥವಾ ಜಪವಿಲ್ಲದೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ಅದು ಏನು ಹಂದಿಯಂತೆ, ಜಿಂಕೆಯಂತೆ, ಹಿಡಿಯಲು ಕಷ್ಟವಾದದು ಅಥವಾ ಸಿಂಹದಂತೆ ಇರಬಹುದು.

ಗೃಹೀತೋ ದಮ್ಯಮಾನಸ್ತು ಯಥಾಸ್ವಸ್ಥಸ್ತು ಜಾಯತೇ ತಥಾ ಸಮೀರಣೋ ಽಸ್ವಸ್ಥೋ ದುರಾಧರ್ಷಶ್ ಚ ಯೋಗಿನಾಮ್

ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ಹಿಡಿದಾಗ ಅದು ಹೇಗಿರಬೇಕು ಹಾಗೆ ಆಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ವಾಯು ಸ್ಥಿರವಾಗದಿದ್ದರೆ, ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಅದನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟ.

ನ್ಯಾಯತಃ ಸೇವ್ಯಮಾನಸ್ತು ಸ ಏವಂ ಸ್ವಸ್ಥತಾಂ ವ್ರಜೇತ್ ಯಥೈವ ಮೃಗರಾಙ್ನಾಗಃ ಶರಭೋ ವಾಪಿ ದುರ್ಮದಃ

ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ಸ್ಥಿರತೆ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ, ಹೇಗೆಂದರೆ ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿ, ಆನೆ ಅಥವಾ ಜಿಂಕೆ, ಅವು ಅಶಾಂತವಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ಶಾಂತವಾಗುವಂತೆ.

ಕಾಲಾನ್ತರವಶಾದ್ಯೋಗಾದ್ ದಮ್ಯತೇ ಪರಮಾದರಾತ್ ತಥಾ ಪರಿಚಯಾತ್ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯಂ ಸಮತ್ವಂ ಚಾಧಿಗಚ್ಛತಿ

ಕಾಲಕ್ರಮ ಮತ್ತು ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ, ಅದನ್ನು ಅತ್ಯಂತ যত್ನದಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ ಪರಿಚಯದಿಂದ ಸ್ಥಿರತೆ ಮತ್ತು ಸಮತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು.

ಯೋಗಾದಭ್ಯಸತೇ ಯಸ್ತು ವ್ಯಸನಂ ನೈವ ಜಾಯತೇ ಏವಮಭ್ಯಸ್ಯಮಾನಸ್ತು ಮುನೇಃ ಪ್ರಾಣೋ ವಿನಿರ್ದಹೇತ್

ಯೋಗದ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ದುಃಖ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಹೀಗೆ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದಾಗ ಮುನಿಯ ಪ್ರಾಣ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮನೋವಾಕ್ಕಾಯಜಾನ್ ದೋಷಾನ್ ಕರ್ತುರ್ದೇಹಂ ಚ ರಕ್ಷತಿ ಸಂಯುಕ್ತಸ್ಯ ತಥಾ ಸಮ್ಯಕ್ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮೇನ ಧೀಮತಃ

ಮನಸ್ಸು, ಮಾತು ಮತ್ತು ದೇಹದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ದೋಷಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಅಭ್ಯಾಸಿಯ ದೇಹವನ್ನು, ಜ್ಞಾನಿಯು ಸರಿಯಾಗಿ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ ಮಾಡಿದಾಗ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ.

ದೋಷಾತ್ತಸ್ಮಾಚ್ಚ ನಶ್ಯನ್ತಿ ನಿಶ್ವಾಸಸ್ತೇನ ಜೀರ್ಯತೇ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮೇನ ಸಿಧ್ಯನ್ತಿ ದಿವ್ಯಾಃ ಶಾನ್ತ್ಯಾದಯಃ ಕ್ರಮಾತ್

ಆದಕಾರಣ ದೋಷಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಉಸಿರಾಟವೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ; ಪ್ರಾಣಾಯಾಮದಿಂದ ದಿವ್ಯವಾದ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಗುಣಗಳು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ.

ಶಾನ್ತಿಃ ಪ್ರಶಾನ್ತಿರ್ದೀಪ್ತಿಶ್ ಚ ಪ್ರಸಾದಶ್ ಚ ತಥಾ ಕ್ರಮಾತ್ ಆದೌ ಚತುಷ್ಟಯಸ್ಯೇಹ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ಶಾನ್ತಿರಿಹ ದ್ವಿಜಾಃ

ಶಾಂತಿ, ಪರಮ ಶಾಂತಿ, ಪ್ರಕಾಶ ಮತ್ತು ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ; ಈ ನಾಲ್ಕರಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು ಶಾಂತಿ ಎಂದು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ, ದ್ವಿಜರೆ.

ಸಹಜಾಗನ್ತುಕಾನಾಂ ಚ ಪಾಪಾನಾಂ ಶಾನ್ತಿರ್ ಉಚ್ಯತೇ ಪ್ರಶಾನ್ತಿಃ ಸಂಯಮಃ ಸಮ್ಯಗ್ ವಚಸಾಮಿತಿ ಸಂಸ್ಮೃತಾ

ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿಯೂ ಅಥವಾ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿಯೂ ಬಂದ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವುದೇ ಶಾಂತಿ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಪರಮ ಶಾಂತಿ ಎಂದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಯಂತ್ರಣ ಎಂದು ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಪ್ರಕಾಶೋ ದೀಪ್ತಿರಿತ್ಯುಕ್ತಃ ಸರ್ವತಃ ಸರ್ವದಾ ದ್ವಿಜಾಃ ಸರ್ವೇನ್ದ್ರಿಯಪ್ರಸಾದಸ್ತು ಬುದ್ಧೇರ್ವೈ ಮರುತಾಮಪಿ

ಪ್ರಕಾಶವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿರುವ ಬೆಳಕು, ದ್ವಿಜರೆ. ಎಲ್ಲಾ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಕೂಡ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಸೇರಿದೆ, ಹಾಗೆಯೇ ವಾಯುಗಳಿಗೂ.

ಪ್ರಸಾದ ಇತಿ ಸಮ್ಪ್ರೋಕ್ತಃ ಸ್ವಾನ್ತೇ ತ್ವಿಹ ಚತುಷ್ಟಯೇ ಪ್ರಾಣೋ ಽಪಾನಃ ಸಮಾನಶ್ ಚ ಉದಾನೋ ವ್ಯಾನ ಏವ ಚ

ಈ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯನ್ನು 'ಪ್ರಸಾದ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ದೇಹದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಮುಖ್ಯವಾದವುಗಳಿವೆ: ಪ್ರಾಣ, ಅಪಾನ, ಸಮಾನ, ಉದಾನ ಮತ್ತು ವ್ಯಾನ.