ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಅನಾಗತೇಷು ತದ್ವಚ್ಚ ತರ್ಕಃ ಕಾರ್ಯೋ ವಿಜಾನತಾ ಮನ್ವನ್ತರೇಷು ಸರ್ವೇಷು ಅತೀತಾನಾಗತೇಷ್ವಿಹ

ಇನ್ನೂ ಬರುವ ಮಾನ್ವಂತರಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಹೀಗೆಯೇ, ತಿಳಿದವನು ಎಲ್ಲ ಮಾನ್ವಂತರಗಳ ಬಗ್ಗೆ—ಹಿಂದಿನವುಗಳೂ ಮುಂದಿನವುಗಳೂ—ಯುಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಚಾರಿಸಬೇಕು.

ತುಲ್ಯಾಭಿಮಾನಿನಃ ಸರ್ವೇ ನಾಮರೂಪೈರ್ಭವನ್ತ್ಯುತ ದೇವಾ ಹ್ಯಷ್ಟವಿಧಾ ಯೇ ಚ ಯೇ ಚ ಮನ್ವನ್ತರೇಶ್ವರಾಃ

ಸಮಾನ ಅಭಿಮಾನ ಹೊಂದಿದ ಎಲ್ಲರೂ, ಹೆಸರು ಮತ್ತು ರೂಪಗಳ ಮೂಲಕ ಎಂಟು ವಿಧದ ದೇವತೆಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಾನ್ವಂತರಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಋಷಯೋ ಮನವಶ್ಚೈವ ಸರ್ವೇ ತುಲ್ಯಪ್ರಯೋಜನಾಃ ಏವಂ ವರ್ಣಾಶ್ರಮಾಣಾಂ ತು ಪ್ರವಿಭಾಗೋ ಯುಗೇ ಯುಗೇ

ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಮನುವುಗಳು ಕೂಡ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಉದ್ದೇಶ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ, ವರ್ಣ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಮಗಳ ವಿಭಾಗವು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಯುಗಸ್ವಭಾವಶ್ ಚ ತಥಾ ವಿಧತ್ತೇ ವೈ ತದಾ ಪ್ರಭುಃ ವರ್ಣಾಶ್ರಮವಿಭಾಗಾಶ್ ಚ ಯುಗಾನಿ ಯುಗಸಿದ್ಧಯಃ

ಯುಗಗಳ ಸ್ವಭಾವವನ್ನೂ ಕೂಡ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ; ವರ್ಣಾಶ್ರಮಗಳ ವಿಭಾಗಗಳು ಮತ್ತು ಯುಗಗಳ ಸಾಧನೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಯುಗಾನಾಂ ಪರಿಮಾಣಂ ತೇ ಕಥಿತಂ ಹಿ ಪ್ರಸಙ್ಗತಃ ವದಾಮಿ ದೇವೀಪುತ್ರತ್ವಂ ಪದ್ಮಯೋನೇಃ ಸಮಾಸತಃ

ಯುಗಗಳ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ನಿಮಗೆ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈಗ ನಾನು ಪದ್ಮಯೋನಿಯ ದೈವಿಕ ಪುತ್ರತ್ವವನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ಪುನಃ ಸಸರ್ಜ ಭಗವಾನ್ ಪ್ರಭ್ರಷ್ಟಾಃ ಪೂರ್ವವತ್ಪ್ರಜಾಃ ಸಹಸ್ರಯುಗಪರ್ಯನ್ತೇ ಪ್ರಭಾತೇ ತು ಪಿತಾಮಹಃ

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಸಹಸ್ರ ಯುಗಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ, ಭಗವಂತನು ಮೊದಲು ಹೇಗಿತ್ತೋ ಹಾಗೆಯೇ ನಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಏವಂ ಪರಾರ್ಧೇ ವಿಪ್ರೇನ್ದ್ರ ದ್ವಿಗುಣೇ ತು ತಥಾ ಗತೇ ತದಾ ಧರಾಮ್ಭಸಿ ವ್ಯಾಪ್ತಾ ಹ್ಯ್ ಆಪೋ ವಹ್ನೌ ಸಮೀರಣೇ

ಹೀಗೆ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಪರಾರ್ಧದ ಅರ್ಧ ಭಾಗ ಎರಡು ಪಟ್ಟು ಕಳೆದಾಗ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೀರು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆವರಿಸಿತು ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿ ವಾಯುವನ್ನು ಆವರಿಸಿತು.

ವಹ್ನಿಃ ಸಮೀರಣಶ್ಚೈವ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ತನ್ಮಾತ್ರಸಂಯುತಃ ಇನ್ದ್ರಿಯಾಣಿ ದಶೈಕಂ ಚ ತನ್ಮಾತ್ರಾಣಿ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ

ಅಗ್ನಿಯೂ ವಾಯುವೂ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮತತ್ತ್ವಗಳ ಜೊತೆ ಸೇರಿಕೊಂಡವು. ಹತ್ತೊಂದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮತತ್ತ್ವಗಳು, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಅವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಇದ್ದವು.

ಅಹಙ್ಕಾರಮನುಪ್ರಾಪ್ಯ ಪ್ರಲೀನಾಸ್ತತ್ಕ್ಷಣಾದಹೋ ಅಭಿಮಾನಸ್ತದಾ ತತ್ರ ಮಹಾನ್ತಂ ವ್ಯಾಪ್ಯ ವೈ ಕ್ಷಣಾತ್

ಅವುಗಳು ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಕೂಡಲೇ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದವು. ಆಗ ಅಭಿಮಾನವು ಮಹತ್ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಆವರಿಸಿ ಕೂಡ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಯಿತು.

ಮಹಾನಪಿ ತಥಾ ವ್ಯಕ್ತಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಲೀನೋ ಽಭವದ್ದ್ವಿಜ ಅವ್ಯಕ್ತಂ ಸ್ವಗುಣೈಃ ಸಾರ್ಧಂ ಪ್ರಲೀನಮಭವದ್ಭವೇ

ಮಹತ್ತತ್ತ್ವವೂ ಕೂಡ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಲೀನವಾಯಿತು, ದ್ವಿಜನೇ. ಅವ್ಯಕ್ತವೂ ತನ್ನ ಗುಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಭವದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಯಿತು.

ತತಃ ಸೃಷ್ಟಿರಭೂತ್ತಸ್ಮಾತ್ ಪೂರ್ವವತ್ಪುರುಷಾಚ್ಛಿವಾತ್ ಅಥ ಸೃಷ್ಟಾಸ್ತದಾ ತಸ್ಯ ಮನಸಾ ತೇನ ಮಾನಸಾಃ

ಆ ಬಳಿಕ, ಹಿಂದಿನಂತೆ, ಪುರುಷ ಶಿವನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ ಉಂಟಾಯಿತು. ಆಗ ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವರು ಮಾನಸಪುತ್ರರಾಗಿದ್ದರು.

ನ ವ್ಯವರ್ಧನ್ತ ಲೋಕೇ ಽಸ್ಮಿನ್ ಪ್ರಜಾಃ ಕಮಲಯೋನಿನಾ ವೃದ್ಧ್ಯರ್ಥಂ ಭಗವಾನ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪುತ್ರೈರ್ವೈ ಮಾನಸೈಃ ಸಹ

ಕಮಲಯೋನಿಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಪ್ರಜೆಗಳು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳ ವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಭಗವಂತ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಮಾನಸಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ,

ದುಶ್ಚರಂ ವಿಚಚಾರೇಶಂ ಸಮುದ್ದಿಶ್ಯ ತಪಃ ಸ್ವಯಮ್ ತುಷ್ಟಸ್ತು ತಪಸಾ ತಸ್ಯ ಭವೋ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಸ ವಾಞ್ಛಿತಮ್

ಸ್ವತಃ ಭಗವಂತನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ದುಸ್ಸಾಧ್ಯವಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು. ಅವನ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಭವನು ಅವನ ಆಶಯವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡನು.

ಲಲಾಟಮಧ್ಯಂ ನಿರ್ಭಿದ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪುರುಷಸ್ಯ ತು ಪುತ್ರಸ್ನೇಹಮಿತಿ ಪ್ರೋಚ್ಯ ಸ್ತ್ರೀಪುಂರೂಪೋ ಽಭವತ್ತದಾ

ಬ್ರಹ್ಮನ ನಾಡಿನ ಮಧ್ಯವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ, ತಂದೆಯ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮಿ ಸ್ತ್ರೀಪುಂರೂಪಿಯಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ತಸ್ಯ ಪುತ್ರೋ ಮಹಾದೇವೋ ಹ್ಯ್ ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರೋ ಽಭವತ್ ದದಾಹ ಭಗವಾನ್ಸರ್ವಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಚ ಜಗದ್ಗುರುಮ್

ಅವನ ಪುತ್ರ ಮಹಾದೇವನು ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರನಾದನು. ಭಗವಂತನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ, ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ, ಜಗದ್ಗುರುವನ್ನೂ ದಹಿಸಿದನು.

ಅಥಾರ್ಧಮಾತ್ರಾಂ ಕಲ್ಯಾಣೀಮ್ ಆತ್ಮನಃ ಪರಮೇಶ್ವರೀಮ್ ಬುಭುಜೇ ಯೋಗಮಾರ್ಗೇಣ ವೃದ್ಧ್ಯರ್ಥಂ ಜಗತಾಂ ಶಿವಃ

ಆ ಬಳಿಕ ಶಿವನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪರಮೇಶ್ವರೀ ರೂಪದ ಅರ್ಧ ಭಾಗವನ್ನು ಯೋಗಮಾರ್ಗದಿಂದ ಅನುಭವಿಸಿ, ಜಗತ್ತಿನ ವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಆನಂದಿಸಿದನು.

ತಸ್ಯಾಂ ಹರಿಂ ಚ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಸಸರ್ಜ ಪರಮೇಶ್ವರಃ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಸ್ತು ವಿಶ್ವಾತ್ಮಾ ಚಾಸ್ತ್ರಂ ಪಾಶುಪತಂ ತಥಾ

ಆವಳಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಹರಿಯನ್ನೂ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನು, ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮನಾದವನು, ಪಾಶುಪತಾಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ತಸ್ಮಾದ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಮಹಾದೇವ್ಯಾಶ್ ಚಾಂಶಜಶ್ ಚ ಹರಿಸ್ ತಥಾ ಅಣ್ಡಜಃ ಪದ್ಮಜಶ್ಚೈವ ಭವಾಙ್ಗಭವ ಏವ ಚ

ಆ ಮಹಾದೇವಿಯಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನೂ, ಅವಳ ಭಾಗದಿಂದ ಹರಿಯೂ, ಮೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವನು, ಕಮಲದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವನು ಮತ್ತು ಭವನ ಅಂಗದಿಂದ ಉದಯವಾದವನು ಕೂಡಾ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಬಂದರು.

ಏತತ್ತೇ ಕಥಿತಂ ಸರ್ವಮ್ ಇತಿಹಾಸಂ ಪುರಾತನಮ್ ಪರಾರ್ಧಂ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಯಾವತ್ ತಾವದ್ಭೂತಿಃ ಸಮಾಸತಃ

ಈ ಹಳೆಯ ಕಥೆทั้งหมดವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳಿದೆನು; ಬ್ರಹ್ಮನ ಐಶ್ವರ್ಯ ಪರಾರ್ಧ ಕಾಲದವರೆಗೆ ಇತ್ತು ಎಂದು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ವೈರಾಗ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ವಕ್ಷ್ಯೇ ತಮೋದ್ಭೂತಂ ಸಮಾಸತಃ ನಾರಾಯಣೋ ಽಪಿ ಭಗವಾನ್ ದ್ವಿಧಾ ಕೃತ್ವಾತ್ಮನಸ್ತನುಮ್

ಈಗ ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮನ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು, ಅದು ಹೇಗೆ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿತೆಂಬುದನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಭಗವಂತನಾದ ನಾರಾಯಣನು ಕೂಡ ತನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಎರಡು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಮಾಡಿ—

ಸಸರ್ಜ ಸಕಲಂ ತಸ್ಮಾತ್ ಸ್ವಾಙ್ಗಾದೇವ ಚರಾಚರಮ್ ತತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಮಸೃಜದ್ ಬ್ರಹ್ಮಾ ರುದ್ರಂ ಪಿತಾಮಹಃ

ಅವನದೇ ಅಂಗದಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು, ಪಿತಾಮಹನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ರುದ್ರನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಮುನೇ ಕಲ್ಪಾನ್ತರೇ ರುದ್ರೋ ಹರಿಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಮ್ ಈಶ್ವರಮ್ ತತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಮಸೃಜನ್ ಮುನೇ ಕಲ್ಪಾನ್ತರೇ ಹರಿಃ

ಮುನಿಯೇ, ಒಂದು ಕಲ್ಪಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ರುದ್ರನು ಹರಿಯನ್ನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಮತ್ತು ಈಶ್ವರನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕಲ್ಪಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಹರಿಯು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು, ಮುನಿಯೇ.

ನಾರಾಯಣಂ ಪುನರ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಚ ಪುನರ್ಭವಃ ತದಾ ವಿಚಾರ್ಯ ವೈ ಬ್ರಹ್ಮಾ ದುಃಖಂ ಸಂಸಾರ ಇತ್ಯಜಃ

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು, ಭವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ಯೋಚಿಸಿ, ಈ ಸಂಸಾರವೇ ದುಃಖಕರವೆಂದು ತಿಳಿದನು.

ಸರ್ಗಂ ವಿಸೃಜ್ಯ ಚಾತ್ಮಾನಮ್ ಆತ್ಮನ್ಯೇವ ನಿಯೋಜ್ಯ ಚ ಸಂಹೃತ್ಯ ಪ್ರಾಣಸಞ್ಚಾರಂ ಪಾಷಾಣ ಇವ ನಿಶ್ಚಲಃ

ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದು, ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಒಳಗೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಉಸಿರಿನ ಚಲನವಲನವನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಿ, ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಅಚಲನಾದನು.

ದಶವರ್ಷಸಹಸ್ರಾಣಿ ಸಮಾಧಿಸ್ಥೋ ಽಭವತ್ಪ್ರಭುಃ ಅಧೋಮುಖಂ ತು ಯತ್ಪದ್ಮಂ ಹೃದಿ ಸಂಸ್ಥಂ ಸುಶೋಭನಮ್

ಆ ಪ್ರಭುನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು; ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕೆಳಗೆ ಮುಖವಿಟ್ಟ ಸುಂದರ ಕಮಲವು—

ಪೂರಿತಂ ಪೂರಕೇಣೈವ ಪ್ರಬುದ್ಧಂ ಚಾಭವತ್ತದಾ ತದೂರ್ಧ್ವವಕ್ತ್ರಮ್ ಅಭವತ್ ಕುಮ್ಭಕೇನ ನಿರೋಧಿತಮ್

ಆ ಕಮಲವು ಉಸಿರಾಡುವ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ತುಂಬಿತು, ನಂತರ ಅದು ಜಾಗೃತವಾಯಿತು; ಅದರ ಮೇಲ್ಮುಖವು ಉಸಿರನ್ನು ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಮೂಲಕ ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು.

ತತ್ಪದ್ಮಕರ್ಣಿಕಾಮಧ್ಯೇ ಸ್ಥಾಪಯಾಮಾಸ ಚೇಶ್ವರಮ್ ತದೋಮಿತಿ ಶಿವಂ ದೇವಮ್ ಅರ್ಧಮಾತ್ರಾಪರಂ ಪರಮ್

ಆ ಕಮಲದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅವನು ಒಂ ಎಂಬ ಶಬ್ದರೂಪ ಶಿವನನ್ನು, ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು, ಅರ್ಧಮಾತ್ರೆಗೆ ಮೀರುವ ದೇವರನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

ಮೃಣಾಲತನ್ತುಭಾಗೈಕಶತಭಾಗೇ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಮ್ ಯಮೀ ಯಮವಿಶುದ್ಧಾತ್ಮಾ ನಿಯಮ್ಯೈವಂ ಹೃದೀಶ್ವರಮ್

ಕಮಲದ ನಾರು ಹತ್ತರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಾಗದಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಈಶ್ವರನನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಯಮ ನಿಯಮಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧವಾದವನು—

ಯಮಪುಷ್ಪಾದಿಭಿಃ ಪೂಜ್ಯಂ ಯಾಜ್ಯೋ ಹ್ಯಯಜದವ್ಯಯಮ್ ತಸ್ಯ ಹೃತ್ಕಮಲಸ್ಥಸ್ಯ ನಿಯೋಗಾಚ್ಚಾಂಶಜೋ ವಿಭುಃ

ಯಮಪುಷ್ಪಾದಿ ಹೂಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವ, ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನಾದ, ನಾಶವಿಲ್ಲದ ದೇವರನ್ನು ಹೃದಯಕಮಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದವನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಭಾಗದಿಂದ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯು ಹುಟ್ಟಿತು.