ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ವಾರ್ತಾಂ ಕೃಷಿಂ ಸಮಾಯಾತಾ ವರ್ತುಕಾಮಾಃ ಪ್ರಯತ್ನತಃ ವಾರ್ತಾ ವೃತ್ತಿಃ ಸಮಾಖ್ಯಾತಾ ಕೃಷಿಕಾಮಪ್ರಯತ್ನತಃ

ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಜನರು ಶ್ರಮಪಟ್ಟು ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರು. ಇದನ್ನು ಜೀವನೋಪಾಯವೆಂದು, ಕೃಷಿಯನ್ನು ಜೀವನದ ಮೂಲವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಅನ್ಯಥಾ ಜೀವಿತಂ ತಾಸಾಂ ನಾಸ್ತಿ ತ್ರೇತಾಯುಗಾತ್ಯಯೇ ಹಸ್ತೋದ್ಭವಾ ಹ್ಯಪಶ್ಚೈವ ಭವನ್ತಿ ಬಹುಶಸ್ತದಾ

ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ತ್ರೇತಾ ಯುಗದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಗಿಡಗಳು ಉಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಅನೇಕ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವು ಮತ್ತು ಕೈಯಿಂದ ಬೆಳೆದವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು.

ತತ್ರಾಪಿ ಜಗೃಹುಃ ಸರ್ವೇ ಚಾನ್ಯೋನ್ಯಂ ಕ್ರೋಧಮೂರ್ಛಿತಾಃ ಸುತದಾರಧನಾದ್ಯಾಂಸ್ತು ಬಲಾದ್ಯುಗಬಲೇನ ತು

ಅಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಎಲ್ಲರೂ ಕೋಪದಿಂದ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರು. ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ಮಗ, ಹೆಂಡತಿ, ಧನ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡರು.

ಮರ್ಯಾದಾಯಾಃ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾರ್ಥಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ತದಖಿಲಂ ವಿಭುಃ ಸಸರ್ಜ ಕ್ಷತ್ರಿಯಾಂಸ್ತ್ರಾತುಂ ಕ್ಷತಾತ್ಕಮಲಸಂಭವಃ

ಮರ್ಯಾದೆ ಸ್ಥಾಪನೆಗಾಗಿ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ತಿಳಿದ ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ದೇವರು, ಹಾನಿಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲು ಕ್ಷತ್ರಿಯರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ವರ್ಣಾಶ್ರಮಪ್ರತಿಷ್ಠಾಂ ಚ ಚಕಾರ ಸ್ವೇನ ತೇಜಸಾ ವೃತ್ತೇನ ವೃತ್ತಿನಾ ವೃತ್ತಂ ವಿಶ್ವಾತ್ಮಾ ನಿರ್ಮಮೇ ಸ್ವಯಮ್

ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ನಡೆ ಮತ್ತು ಜೀವನೋಪಾಯದಿಂದ ವಿಶ್ವಾತ್ಮನು ಸ್ವತಃ ಆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದನು.

ಯಜ್ಞಪ್ರವರ್ತನಂ ಚೈವ ತ್ರೇತಾಯಾಮಭವತ್ಕ್ರಮಾತ್ ಪಶುಯಜ್ಞಂ ನ ಸೇವನ್ತೇ ಕೇಚಿತ್ತತ್ರಾಪಿ ಸುವ್ರತಾಃ

ಯಜ್ಞ ಪ್ರಾರಂಭವೂ ತ್ರೇತಾ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ನಡೆಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಯ ಕೆಲವರು ಪಶುಯಜ್ಞವನ್ನು ಆಚರಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಬಲಾದ್ವಿಷ್ಣುಸ್ತದಾ ಯಜ್ಞಮ್ ಅಕರೋತ್ಸರ್ವದೃಕ್ ಕ್ರಮಾತ್ ದ್ವಿಜಾಸ್ತದಾ ಪ್ರಶಂಸನ್ತಿ ತತಸ್ತ್ವಾಹಿಂಸಕಂ ಮುನೇ

ಆಗ ವಿಶ್ವದ್ರಷ್ಟಾ ವಿಷ್ಣುನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ಆಗ ದ್ವಿಜರು ಅದನ್ನು ಹೊಗಳಿದರು. ನಂತರ, ಮುನಿಯೇ, ಅದು ಅಹಿಂಸಕ ಯಜ್ಞವಾಯಿತು.

ದ್ವಾಪರೇಷ್ವಪಿ ವರ್ತನ್ತೇ ಮತಿಭೇದಾಸ್ತದಾ ನೃಣಾಮ್ ಮನಸಾ ಕರ್ಮಣಾ ವಾಚಾ ಕೃಚ್ಛ್ರಾದ್ವಾರ್ತಾ ಪ್ರಸಿಧ್ಯತಿ

ದ್ವಾಪರ ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಜನರಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಉಂಟಾದವು. ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಕಾರ್ಯದಿಂದ, ಮಾತಿನಿಂದ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಜೀವನೋಪಾಯ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು.

ತದಾ ತು ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಕಾಯಕ್ಲೇಶವಶಾತ್ಕ್ರಮಾತ್ ಲೋಭೋ ಭೃತಿರ್ವಣಿಗ್ಯುದ್ಧಂ ತತ್ತ್ವಾನಾಮವಿನಿಶ್ಚಯಃ

ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದೇಹದ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಲೋಭ, ಕೂಲಿ, ವ್ಯಾಪಾರ, ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಯಿತು.

ವೇದಶಾಖಾಪ್ರಣಯನಂ ಧರ್ಮಾಣಾಂ ಸಂಕರಸ್ ತಥಾ ವರ್ಣಾಶ್ರಮಪರಿಧ್ವಂಸಃ ಕಾಮದ್ವೇಷೌ ತಥೈವ ಚ

ವೇದಶಾಖೆಗಳ ಹರಡುವಿಕೆ, ಧರ್ಮಗಳ ಗೊಂದಲ, ವರ್ಣಾಶ್ರಮಗಳ ನಾಶ, ಕಾಮ ಮತ್ತು ದ್ವೇಷ ಕೂಡ ಆಗ ಸಂಭವಿಸಿದವು.

ದ್ವಾಪರೇ ತು ಪ್ರವರ್ತನ್ತೇ ರಾಗೋ ಲೋಭೋ ಮದಸ್ ತಥಾ ವೇದೋ ವ್ಯಾಸೈಶ್ಚತುರ್ಧಾ ತು ವ್ಯಸ್ಯತೇ ದ್ವಾಪರಾದಿಷು

ದ್ವಾಪರ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಕಾಮ, ಲೋಭ, ಮದ ಇವುಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದವು. ವೇದವನ್ನು ವ್ಯಾಸರು ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿದರು.

ಏಕೋ ವೇದಶ್ಚತುಷ್ಪಾದಸ್ ತ್ರೇತಾಸ್ವಿಹ ವಿಧೀಯತೇ ಸಂಕ್ಷಯಾದಾಯುಷಶ್ಚೈವ ವ್ಯಸ್ಯತೇ ದ್ವಾಪರೇಷು ಸಃ

ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವೇದವನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆಯುಷ್ಯ ಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ವಿಭಜಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಋಷಿಪುತ್ರೈಃ ಪುನರ್ಭೇದಾ ಭಿದ್ಯನ್ತೇ ದೃಷ್ಟಿವಿಭ್ರಮೈಃ ಮನ್ತ್ರಬ್ರಾಹ್ಮಣವಿನ್ಯಾಸೈಃ ಸ್ವರವರ್ಣವಿಪರ್ಯಯೈಃ

ಮುನಿಗಳ ಪುತ್ರರಿಂದ ಮತ್ತೆ ವಿಭಜನೆಗಳು ಆಗುತ್ತವೆ. ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಭೇದದಿಂದ, ಮಂತ್ರಗಳ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಗಳ ಜೋಡಣೆ, ಸ್ವರ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರಗಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸದಿಂದ ಈ ವಿಭಜನೆಗಳು ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ.

ಸಂಹಿತಾ ಋಗ್ಯಜುಃಸಾಮ್ನಾಂ ಸಂಹನ್ಯನ್ತೇ ಮನೀಷಿಭಿಃ ಸಾಮಾನ್ಯಾ ವೈಕೃತಾಶ್ಚೈವ ದ್ರಷ್ಟೃಭಿಸ್ತೈಃ ಪೃಥಕ್ಪೃಥಕ್

ಋಗ್ವೇದ, ಯಜುರ್ವೇದ ಮತ್ತು ಸಾಮವೇದಗಳ ಸಂಹಿತೆಗಳನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಮತ್ತು ಬದಲಾದ ರೂಪಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಅವರವರ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣಂ ಕಲ್ಪಸೂತ್ರಾಣಿ ಮನ್ತ್ರಪ್ರವಚನಾನಿ ಚ ಅನ್ಯೇ ತು ಪ್ರಸ್ಥಿತಾಸ್ತಾನ್ವೈ ಕೇಚಿತ್ತಾನ್ಪ್ರತ್ಯವಸ್ಥಿತಾಃ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕಲ್ಪಸೂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಮಂತ್ರಗಳ ವಿವರಣೆಗಳು—ಕೆಲವರು ಇವುಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಹಳೆಯವುಗಳಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ.

ಇತಿಹಾಸಪುರಾಣಾನಿ ಭಿದ್ಯನ್ತೇ ಕಾಲಗೌರವಾತ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಂ ಪಾದ್ಮಂ ವೈಷ್ಣವಂ ಚ ಶೈವಂ ಭಾಗವತಂ ತಥಾ

ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಪುರಾಣಗಳು ಕಾಲದ ಭಾರದಿಂದ ವಿಭಜನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ: ಬ್ರಾಹ್ಮ, ಪಾದ್ಮ, ವೈಷ್ಣವ, ಶೈವ ಮತ್ತು ಭಾಗವತ ಪುರಾಣಗಳು ಕೂಡ.

ಭವಿಷ್ಯಂ ನಾರದೀಯಂ ಚ ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯಮತಃ ಪರಮ್ ಆಗ್ನೇಯಂ ಬ್ರಹ್ಮವೈವರ್ತಂ ಲೈಙ್ಗಂ ವಾರಾಹಮೇವ ಚ

ಭವಿಷ್ಯ, ನಾರದ, ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ, ನಂತರ ಅಗ್ನೇಯ, ಬ್ರಹ್ಮವೈವರ್ತ, ಲೈಂಗ ಮತ್ತು ವಾರಾಹ ಪುರಾಣಗಳು ಕೂಡ.

ವಾಮನಾಖ್ಯಂ ತತಃ ಕೂರ್ಮಂ ಮಾತ್ಸ್ಯಂ ಗಾರುಡಮೇವ ಚ ಸ್ಕಾನ್ದಂ ತಥಾ ಚ ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಂ ತೇಷಾಂ ಭೇದಃ ಪ್ರಕಥ್ಯತೇ

ಆಮೇಲೆ ವಾಮನ, ಕೂರ್ಮ, ಮಾಮ್ಸ್ಯ, ಗಾರುಡ, ಸ್ಕಾಂದ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ಪುರಾಣಗಳ ವಿಭಜನೆಗಳು ವಿವರಿಸಲಾಗುತ್ತವೆ.

ಲೈಙ್ಗಮ್ ಏಕಾದಶವಿಧಂ ಪ್ರಭಿನ್ನಂ ದ್ವಾಪರೇ ಶುಭಮ್ ಮನ್ವತ್ರಿವಿಷ್ಣುಹಾರೀತಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯೋಶನೋ ಽಙ್ಗಿರಾಃ

ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಲೈಂಗ ಪುರಾಣವನ್ನು ಹನ್ನೊಂದು ರೂಪಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಲಾಗಿದೆ: ಮನು, ತ್ರಿ, ವಿಷ್ಣು, ಹಾರೀತ, ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯ, ಉಶನಸ್ ಮತ್ತು ಅಂಗಿರಸ್.

ಯಮಾಪಸ್ತಮ್ಬಸಂವರ್ತಾಃ ಕಾತ್ಯಾಯನಬೃಹಸ್ಪತೀ ಪರಾಶರವ್ಯಾಸಶಙ್ಖಲಿಖಿತಾ ದಕ್ಷಗೌತಮೌ

ಯಮ, ಆಪಸ್ತಂಬ, ಸಂವರ್ಥ, ಕಾತ್ಯಾಯನ, ಬೃಹಸ್ಪತಿ, ಪರಾಶರ, ವ್ಯಾಸ, ಶಂಖ, ಲಿಖಿತ, ದಕ್ಷ ಮತ್ತು ಗೌತಮ.

ಶಾತಾತಪೋ ವಸಿಷ್ಠಶ್ ಚ ಏವಮಾದ್ಯೈಃ ಸಹಸ್ರಶಃ ಅವೃಷ್ಟಿರ್ಮರಣಂ ಚೈವ ತಥಾ ವ್ಯಾಧ್ಯಾದ್ಯುಪದ್ರವಾಃ

ಶಾತಾತಪ ಮತ್ತು ವಸಿಷ್ಠ—ಹೀಗೆ ಇನ್ನೂ ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ. ಅವರೆಲ್ಲರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬರ, ಮರಣ, ರೋಗ ಮತ್ತು ಇತರ ಕಷ್ಟಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ.

ವಾಙ್ಮನಃಕರ್ಮಜೈರ್ ದುಃಖೈರ್ ನಿರ್ವೇದೋ ಜಾಯತೇ ತತಃ ನಿರ್ವೇದಾಜ್ಜಾಯತೇ ತೇಷಾಂ ದುಃಖಮೋಕ್ಷವಿಚಾರಣಾ

ಮಾತು, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ದುಃಖಗಳಿಂದ ನಿರಾಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಆ ನಿರಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಾಗುವ ವಿಚಾರ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.

ವಿಚಾರಣಾಚ್ಚ ವೈರಾಗ್ಯಂ ವೈರಾಗ್ಯಾದ್ದೋಷದರ್ಶನಮ್ ದೋಷಾಣಾಂ ದರ್ಶನಾಚ್ಚೈವ ದ್ವಾಪರೇ ಜ್ಞಾನಸಂಭವಃ

ಆ ವಿಚಾರದಿಂದ ವೈರಾಗ್ಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ದೋಷಗಳನ್ನು ಕಾಣುವದು ಬರುತ್ತದೆ; ದೋಷಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

ಏಷಾ ರಜಸ್ತಮೋಯುಕ್ತಾ ವೃತ್ತಿರ್ ವೈ ದ್ವಾಪರೇ ಸ್ಮೃತಾ ಆದ್ಯೇ ಕೃತೇ ತು ಧರ್ಮೋ ಽಸ್ತಿ ಸ ತ್ರೇತಾಯಾಂ ಪ್ರವರ್ತತೇ

ಈ ರೀತಿಯ ರಜೋಗುಣ ಮತ್ತು ತಮೋಗುಣದಿಂದ ಕೂಡಿದ ವರ್ತನೆ ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಮೊದಲ ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವಿದೆ, ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಅದು ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

ದ್ವಾಪರೇ ವ್ಯಾಕುಲೀಭೂತ್ವಾ ಪ್ರಣಶ್ಯತಿ ಕಲೌ ಯುಗೇ

ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವು ಅಶಾಂತಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

ತಿಷ್ಯೇ ಮಾಯಾಮಸೂಯಾಂ ಚ ವಧಂ ಚೈವ ತಪಸ್ವಿನಾಮ್ ಸಾಧಯನ್ತಿ ನರಾಸ್ತತ್ರ ತಮಸಾ ವ್ಯಾಕುಲೇನ್ದ್ರಿಯಾಃ

ತಿಷ್ಯ ಮತ್ತು ಮಾಯಾಮಸೂಯುಗಗಳಲ್ಲಿ, ಹಾಗೂ ತಪಸ್ವಿಗಳ ಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ, ಜನರು ತಮೋಗುಣದಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಗೊಂದಲಗೊಂಡು ಇಂತಹ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಕಲೌ ಪ್ರಮಾದಕೋ ರೋಗಃ ಸತತಂ ಕ್ಷುದ್ಭಯಾನಿ ಚ ಅನಾವೃಷ್ಟಿಭಯಂ ಘೋರಂ ದೇಶಾನಾಂ ಚ ವಿಪರ್ಯಯಃ

ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಅಜಾಗರೂಕತೆ, ರೋಗ, ಸದಾ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಭಯ, ಭಯಾನಕ ಬರದ ಭಯ, ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತವೆ.

ನ ಪ್ರಾಮಾಣ್ಯಂ ಶ್ರುತೇರಸ್ತಿ ನೃಣಾಂ ಚಾಧರ್ಮಸೇವನಮ್ ಅಧಾರ್ಮಿಕಾಸ್ತ್ವನಾಚಾರಾ ಮಹಾಕೋಪಾಲ್ಪಚೇತಸಃ

ಜನರಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಪ್ರಾಮಾಣ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅಧರ್ಮ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ; ಅಧರ್ಮಿಗಳು ನಿಯಮವಿಲ್ಲದೆ, ತುಂಬಾ ಕೋಪದಿಂದ, ಕಡಿಮೆ ಬುದ್ಧಿಯವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ಅನೃತಂ ಬ್ರುವತೇ ಲುಬ್ಧಾಸ್ ತಿಷ್ಯೇ ಜಾತಾಶ್ ಚ ದುಷ್ಪ್ರಜಾಃ ದುರಿಷ್ಟೈರ್ದುರಧೀತೈಶ್ ಚ ದುರಾಚಾರೈರ್ದುರಾಗಮೈಃ

ಲೋಭಿಗಳು ಸುಳ್ಳು ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆ; ತಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ದುಷ್ಟ ಸಂತಾನ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಕೆಟ್ಟ ಕೆಲಸ, ಕಡಿಮೆ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ, ಕೆಟ್ಟ ನಡೆ ಮತ್ತು ತಪ್ಪು ಮಾರ್ಗಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತವೆ.