ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಮಯಾ ಸಹ ಜಗತ್ಸರ್ವಂ ತಥಾಪ್ಯಸೃಜದಚ್ಯುತಃ ಜಗನ್ಮಯೋ ಽವಹದ್ಯಸ್ಮಾನ್ ಮೇಘೋ ಭೂತ್ವಾ ದಿವಾನಿಶಮ್

ನನ್ನೊಡನೆ ಅಚ್ಯುತನು ಈ ಜಗತ್ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಅವನು ಜಗತ್ತಿನ ಸಾರರೂಪಿಯಾದವನು, ಮೇಘವಾಗಿ ನಾವು ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತನು.

ಭವನ್ತಮವಹದ್ವಿಷ್ಣುರ್ ದೇವದೇವಂ ಜಗದ್ಗುರುಮ್ ನಾರಾಯಣಾದಪಿ ವಿಭೋ ಭಕ್ತೋ ಽಹಂ ತವ ಶಙ್ಕರ

ವಿಷ್ಣುವು ದೇವದೇವರಾದ ಜಗತ್ತಿನ ಗುರುವಾದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂತು. ಮಹಾಪ್ರಭೋ, ನಾನು ನಾರಾಯಣನಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನಿಮ್ಮ ಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಶಂಕರ.

ಪ್ರಸೀದ ದೇಹಿ ಮೇ ಸರ್ವಂ ಸರ್ವಾತ್ಮತ್ವಂ ತವ ಪ್ರಭೋ ತದಾಥ ಲಬ್ಧ್ವಾ ಭಗವಾನ್ ಭವಾತ್ಸರ್ವಾತ್ಮತಾಂ ಕ್ಷಣಾತ್

ಪ್ರಭು, ದಯಮಾಡಿ ನನಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಡಿ, ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮ. ಆಗ ಆ ಭಾಗ್ಯವಂತನು ನಿಮಗಿಂದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮನಾದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.

ತ್ವರಮಾಣೋ ಽಥ ಸಂಗಮ್ಯ ದದರ್ಶ ಪುರುಷೋತ್ತಮಮ್ ಏಕಾರ್ಣವಾಲಯೇ ಶುಭ್ರೇ ತ್ವ್ ಅನ್ಧಕಾರೇ ಸುದಾರುಣೇ

ಆತನು ಬೇಗನೆ ಹೋಗಿ, ಏಕಸಾಗರದ ಪವಿತ್ರ ವಾಸಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ, ಭಯಾನಕವಾದ ಗಾಢ ಅಂಧಕಾರದ ಮಧ್ಯೆ, ಪರಮಪುರುಷನನ್ನು ಕಂಡನು.

ಹೇಮರತ್ನಚಿತೇ ದಿವ್ಯೇ ಮನಸಾ ಚ ವಿನಿರ್ಮಿತೇ ದುಷ್ಪ್ರಾಪ್ಯೇ ದುರ್ಜನೈಃ ಪುಣ್ಯೈಃ ಸನಕಾದ್ಯೈರಗೋಚರೇ

ಅಲ್ಲಿ ಚಿತ್ತದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿರುವ, ಬಂಗಾರ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ದಿವ್ಯವಾದ ಸ್ಥಳವಿತ್ತು. ದುಷ್ಟರಿಗೆ ಅಪ್ರಾಪ್ಯವಾದದು, ಪುಣ್ಯವಂತರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುವದು, ಸನಕಾದಿಗಳಿಗೂ ಕಾಣದಂತಹದು.

ಜಗದಾವಾಸಹೃದಯಂ ದದರ್ಶ ಪುರುಷಂ ತ್ವಜಃ ಅನನ್ತಭೋಗಶಯ್ಯಾಯಾಂ ಶಾಯಿನಂ ಪಙ್ಕಜೇಕ್ಷಣಮ್

ಅಜನು ಜಗತ್ತಿನ ಹೃದಯವಾಗಿರುವ ಆ ಪುರುಷನನ್ನು, ಅನಂತನಾಗದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿರುವವನನ್ನು, ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವವನನ್ನು ಕಂಡನು.

ಶಙ್ಖಚಕ್ರಗದಾಪದ್ಮಂ ಧಾರಯನ್ತಂ ಚತುರ್ಭುಜಮ್ ಸರ್ವಾಭರಣಸಂಯುಕ್ತಂ ಶಶಿಮಣ್ಡಲಸನ್ನಿಭಮ್

ಆತನಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳಿದ್ದು, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾ, ಪದ್ಮವನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದನು. ಎಲ್ಲ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದನು, ಚಂದ್ರಮಂಡಲದಂತಿದ್ದನು.

ಶ್ರೀವತ್ಸಲಕ್ಷಣಂ ದೇವಂ ಪ್ರಸನ್ನಾಸ್ಯಂ ಜನಾರ್ದನಮ್ ರಮಾಮೃದುಕರಾಮ್ಭೋಜಸ್ಪರ್ಶರಕ್ತಪದಾಮ್ಬುಜಮ್

ಶ್ರೀವತ್ಸದ ಗುರುತು ಇರುವ ದೇವರು, ಪ್ರಸನ್ನವಾದ ಮುಖವಿದ್ದ ಜನಾರ್ದನನು, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಮೃದುವಾದ ಕೈಗಳ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಕೆಂಪಾಗಿರುವ ಪದ್ಮಪಾದಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು.

ಪರಮಾತ್ಮಾನಮೀಶಾನಂ ತಮಸಾ ಕಾಲರೂಪಿಣಮ್ ರಜಸಾ ಸರ್ವಲೋಕಾನಾಂ ಸರ್ಗಲೀಲಾಪ್ರವರ್ತಕಮ್

ಅವನು ಪರಮಾತ್ಮ, ಈಶ್ವರ, ಕಾಲರೂಪದ ತಮಸ್ಸು, ರಜೋಗುಣದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಲೀಲೆಯನ್ನು ನಡೆಸುವವನು.

ಸತ್ತ್ವೇನ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಸ್ಥಾಪಕಂ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್ ಸರ್ವಾತ್ಮಾನಂ ಮಹಾತ್ಮಾನಂ ಪರಮಾತ್ಮಾನಮೀಶ್ವರಮ್

ಸತ್ತ್ವದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಪರಮೇಶ್ವರನು, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮ, ಮಹಾತ್ಮ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಈಶ್ವರನು.

ಕ್ಷೀರಾರ್ಣವೇ ಽಮೃತಮಯೇ ಶಾಯಿನಂ ಯೋಗನಿದ್ರಯಾ ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪ್ರಾಹ ವೈ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಭಗವನ್ತಂ ಜನಾರ್ದನಮ್

ಅಮೃತದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಕ್ಷೀರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಆತನನ್ನು ನೋಡಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ಭಾಗ್ಯವಂತನಾದ ಜನಾರ್ದನನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಗ್ರಸಾಮಿ ತ್ವಾಂ ಪ್ರಸಾದೇನ ಯಥಾಪೂರ್ವಂ ಭವಾನಹಮ್ ಸ್ಮಯಮಾನಸ್ತು ಭಗವಾನ್ ಪ್ರತಿಬುಧ್ಯ ಪಿತಾಮಹಮ್

'ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ, ಹಳೆಯದಂತೆ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಒಳಗೊಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ನೀನೆ.' ಆದರೆ ಆ ಭಾಗ್ಯವಂತನು ನಗುತ್ತಾ ಪಿತಾಮಹನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದನು.

ಉದೈಕ್ಷತ ಮಹಾಬಾಹುಃ ಸ್ಮಿತಮೀಷಚ್ಚಕಾರ ಸಃ ವಿವೇಶ ಚಾಣ್ಡಜಂ ತಂ ತು ಗ್ರಸ್ತಸ್ತೇನ ಮಹಾತ್ಮನಾ

ಮಹಾಬಾಹುವಾದವನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಸಣ್ಣ ನಗುಮಾಡಿ, ಆಂಡಜನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಅವನನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಆಳಿದನು.

ತತಸ್ತಂ ಚಾಸೃಜದ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಭ್ರುವೋರ್ಮಧ್ಯೇನ ಚಾಚ್ಯುತಮ್ ಸೃಷ್ಟಸ್ತೇನ ಹರಿಃ ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ಸ್ಥಿತಸ್ತಸ್ಯಾಥ ಸಂನಿಧೌ

ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಿಂದ ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಹರಿಯು ಅವನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲೇ ನಿಂತನು.

ಏತಸ್ಮಿನ್ನನ್ತರೇ ರುದ್ರಃ ಸರ್ವದೇವಭವೋದ್ಭವಃ ವಿಕೃತಂ ರೂಪಮಾಸ್ಥಾಯ ಪುರಾ ದತ್ತವರಸ್ತಯೋಃ

ಈ ಮಧ್ಯೆ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಮೂಲವಾದ ರುದ್ರನು, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರಿಗೆ ನೀಡಿದ ವರದಿಂದ, ಭಯಾನಕವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ಆಗಚ್ಛದ್ಯತ್ರ ವೈ ವಿಷ್ಣುರ್ ವಿಶ್ವಾತ್ಮಾ ಪರಮೇಶ್ವರಃ ಪ್ರಸಾದಮತುಲಂ ಕರ್ತುಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಶ್ ಚ ಹರೇಃ ಪ್ರಭುಃ

ಅಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮ, ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ವಿಷ್ಣುವು, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ಹರಿಗೂ ಅಪೂರ್ವ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡಲು ಬಂದನು.

ತತಃ ಸಮೇತ್ಯ ತೌ ದೇವೌ ಸರ್ವದೇವಭವೋದ್ಭವಮ್ ಅಪಶ್ಯತಾಂ ಭವಂ ದೇವಂ ಕಾಲಾಗ್ನಿಸದೃಶಂ ಪ್ರಭುಮ್

ನಂತರ ಆ ಇಬ್ಬರು ದೇವರುಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಮೂಲವಾದ ಭವ ದೇವರನ್ನು, ಕಾಲಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಭಯಾನಕನಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಕಂಡರು.

ತೌ ತಂ ತುಷ್ಟುವತುಶ್ಚೈವ ಶರ್ವಮುಗ್ರಂ ಕಪರ್ದಿನಮ್ ಪ್ರಣೇಮತುಶ್ ಚ ವರದಂ ಬಹುಮಾನೇನ ದೂರತಃ

ಅವರು ಆ ಉಗ್ರರೂಪ, ಜಟಾಧಾರಿ ಶರ್ವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ದೂರದಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗೌರವದಿಂದ ವರಪ್ರದನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು.

ಭವೋ ಽಪಿ ಭಗವಾನ್ ದೇವಮ್ ಅನುಗೃಹ್ಯ ಪಿತಾಮಹಮ್ ಜನಾರ್ದನಂ ಜಗನ್ನಾಥಸ್ ತತ್ರೈವಾನ್ತರಧೀಯತ

ಭಗವಂತನಾದ ಭವನು, ಪಿತಾಮಹನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ, ಜಗನ್ನಾಥನಾದ ಜನಾರ್ದನನಿಗೂ ಅನುಗ್ರಹ ನೀಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಅಂತರಧಾನವಾದನು.

ಗತೇ ಮಹೇಶ್ವರೇ ದೇವೇ ತಮುದ್ದಿಶ್ಯ ಜನಾರ್ದನಃ ಪ್ರಣಮ್ಯ ಭಗವಾನ್ಪ್ರಾಹ ಪದ್ಮಯೋನಿಮಜೋದ್ಭವಃ

ಮಹೇಶ್ವರನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟ ಮೇಲೆ, ಜನಾರ್ದನನು ಅವನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಕಮಲದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಪರಮೇಶೋ ಜಗನ್ನಾಥಃ ಶಙ್ಕರಸ್ತ್ವೇಷ ಸರ್ವಗಃ ಆವಯೋರಖಿಲಸ್ಯೇಶಃ ಶರಣಂ ಚ ಮಹೇಶ್ವರಃ

ಪರಮೇಶ್ವರನು, ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯನು, ಶಂಕರನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನು; ಅವನು ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಒಡೆಯನು, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಆಶ್ರಯವಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು.

ಅಹಂ ವಾಮಾಙ್ಗಜೋ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಶಙ್ಕರಸ್ಯ ಮಹಾತ್ಮನಃ ಭವಾನ್ ಭವಸ್ಯ ದೇವಸ್ಯ ದಕ್ಷಿಣಾಙ್ಗಭವಃ ಸ್ವಯಮ್

ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ನಾನು ಮಹಾತ್ಮ ಶಂಕರನ ಎಡ ಭಾಗದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ, ನೀನು ಭವ ದೇವರ ಬಲ ಭಾಗದಿಂದ ಸ್ವತಃ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೀಯೆ.

ಮಾಮಾಹುರ್ ಋಷಯಃ ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ಪ್ರಧಾನಂ ಪ್ರಕೃತಿಂ ತಥಾ ಅವ್ಯಕ್ತಮಜಮಿತ್ಯೇವಂ ಭವನ್ತಂ ಪುರುಷಸ್ತ್ವಿತಿ

ಋಷಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಮುಖ್ಯ ತತ್ತ್ವ, ಮೂಲ ಪ್ರಕೃತಿ, ಅಪ್ರಕಟ, ಜನನರಹಿತ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ನಿನ್ನನ್ನು ಪುರುಷ ಎಂದು ಹೆಸರಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಏವಮಾಹುರ್ಮಹಾದೇವಮ್ ಆವಯೋರಪಿ ಕಾರಣಮ್ ಈಶಂ ಸರ್ವಸ್ಯ ಜಗತಃ ಪ್ರಭುಮವ್ಯಯಮೀಶ್ವರಮ್

ಅವರು ಮಹಾದೇವನನ್ನು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಕಾರಣ, ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯ, ನಾಶವಿಲ್ಲದ ಪ್ರಭು ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಸೋ ಽಪಿ ತಸ್ಯಾಮರೇಶಸ್ಯ ವಚನಾದ್ವಾರಿಜೋದ್ಭವಃ ವರೇಣ್ಯಂ ವರದಂ ರುದ್ರಮ್ ಅಸ್ತುವತ್ಪ್ರಣನಾಮ ಚ

ಆ ಅಮರೇಶ್ವರನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ, ಕಮಲದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುವ, ಪೂಜೆಗೆ ಅರ್ಹನಾದ ರುದ್ರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು.

ಅಥಾಮ್ಭಸಾ ಪ್ಲುತಾಂ ಭೂಮೀಂ ಸಮಾಧಾಯ ಜನಾರ್ದನಃ ಪೂರ್ವವತ್ಸ್ಥಾಪಯಾಮಾಸ ವಾರಾಹಂ ರೂಪಮಾಸ್ಥಿತಃ

ನಂತರ ಜನಾರ್ದನನು, ವರಾಹ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

ನದೀನದಸಮುದ್ರಾಂಶ್ ಚ ಪೂರ್ವವಚ್ಚಾಕರೋತ್ಪ್ರಭುಃ ಕೃತ್ವಾ ಚೋರ್ವೀಂ ಪ್ರಯತ್ನೇನ ನಿಮ್ನೋನ್ನತವಿವರ್ಜಿತಾಮ್

ಪ್ರಭುನು ನದಿಗಳು, ಹರಿವುಗಳು, ಸಮುದ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಮವಾಗಿ, ಕುಳಿಗಳು ಮತ್ತು ಗುಡ್ಡಗಳಿಲ್ಲದೆ ತಿದ್ದಿದನು.

ಧರಾಯಾಂ ಸೋ ಽಚಿನೋತ್ಸರ್ವಾನ್ ಭೂಧರಾನ್ ಭೂಧರಾಕೃತಿಃ ಭೂರಾದ್ಯಾಂಶ್ಚತುರೋ ಲೋಕಾನ್ ಕಲ್ಪಯಾಮಾಸ ಪೂರ್ವವತ್

ಅವನು ಪರ್ವತ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಭೂ ಮೊದಲಾದ ನಾಲ್ಕು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.

ಸ್ರಷ್ಟುಂ ಚ ಭಗವಾಂಶ್ಚಕ್ರೇ ಮತಿಂ ಮತಿಮತಾಂ ವರಃ ಮುಖ್ಯಂ ಚ ತೈರ್ಯಗ್ಯೋನ್ಯಂ ಚ ದೈವಿಕಂ ಮಾನುಷಂ ತಥಾ

ಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಭಗವಂತನು ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದು, ಮೊದಲು ಮುಖ್ಯ ಜೀವಿಗಳು, ಅಂಡಜ, ದೈವಿಕ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು.