ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ತಸ್ಯ ತದ್ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಪಿತಾ ಮೇ ಲೋಕವಿಶ್ರುತಃ ಶಿಲಾದ ಇತಿ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮಾ ಪುನಃ ಪ್ರಾಹ ಶಚೀಪತಿಮ್

ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ನನ್ನ ತಂದೆ ಶಿಲಾದನು, ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನು, ಮತ್ತೆ ಶಚೀಪತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು.

ಭಗವನ್ನಣ್ಡಯೋನಿತ್ವಂ ಪದ್ಮಯೋನಿತ್ವಮೇವ ಚ ಮಹೇಶ್ವರಾಙ್ಗಯೋನಿತ್ವಂ ಶ್ರುತಂ ವೈ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಮಯಾ

ಭಗವಂತನೇ, ನಾನು ಮೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟುವುದು, ಕಮಲದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವುದು, ಮಹೇಶ್ವರನ ಅಂಗದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವುದು ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮನ ಹುಟ್ಟುವಿಕೆ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ.

ಪುರಾ ಮಹೇನ್ದ್ರದಾಯಾದಾದ್ ಗದತಶ್ಚಾಸ್ಯ ಪೂರ್ವಜಾತ್ ನಾರದಾದ್ವೈ ಮಹಾಬಾಹೋ ಕಥಮತ್ರಾಶು ನೋ ವದ

ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ಹಿಂದೆ ಮಹೇಂದ್ರನ ವಂಶದಿಂದ, ಹಳೆಯ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಾರದನಿಂದಲೂ ನಾನು ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ; ಇಲ್ಲಿ ಇದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಬೇಗನೆ ಹೇಳು.

ದಾಕ್ಷಾಯಣೀ ಸಾ ದಕ್ಷೋ ಽಪಿ ದೇವಃ ಪದ್ಮೋದ್ಭವಾತ್ಮಜಃ ಪೌತ್ರೀಕನಕಗರ್ಭಸ್ಯ ಕಥಂ ತಸ್ಯಾಃ ಸುತೋ ವಿಭುಃ

ದಾಕ್ಷಾಯಣಿಯು ದಕ್ಷಿಣ ಪುತ್ರಿ, ಕಮಲದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ದೇವರು ಅವಳ ಮಗ; ಹಾಗಾದರೆ ಅವಳು ಹೇಗೆ ಬಂಗಾರದ ಗರ್ಭದ ಪುತ್ರಿ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಹೇಗೆ ಅವಳ ಮಗ?

ಸ್ಥಾನೇ ಸಂಶಯಿತುಂ ವಿಪ್ರ ತವ ವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಕಾರಣಮ್ ಕಲ್ಪೇ ತತ್ಪುರುಷೇ ವೃತ್ತಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ

ನಿನ್ನ ಅನುಮಾನವು ತಕ್ಕದ್ದೇ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ; ನಾನು ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಪುರಷ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಈ ಘಟನೆ ಸಂಭವಿಸಿತು.

ಸಸರ್ಜ ಸಕಲಂ ಧ್ಯಾತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಪರಮೇಶ್ವರಃ ಜನಾರ್ದನೋ ಜಗನ್ನಾಥಃ ಕಲ್ಪೇ ವೈ ಮೇಘವಾಹನೇ

ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಜನಾರ್ದನನು, ಜಗತ್ತಿನಾಧಿಪತಿಯಾದವನು, ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಿ, ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನೂ ಮೇಘವಾಹನ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ದಿವ್ಯಂ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಂ ತು ಮೇಘೋ ಭೂತ್ವಾವಹದ್ಧರಮ್ ನಾರಾಯಣೋ ಮಹಾದೇವಂ ಬಹುಮಾನೇನ ಸಾದರಮ್

ದೈವಿಕ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ, ಮೇಘವಾಗಿ ನಾರಾಯಣನು ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಬಹಳ ಗೌರವದಿಂದ ಹೊತ್ತನು.

ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಭಾವಂ ಮಹಾದೇವೋ ಹರೇಃ ಸ್ವಾತ್ಮನಿ ಶಙ್ಕರಃ ಪ್ರದದೌ ತಸ್ಯ ಸಕಲಂ ಸ್ರಷ್ಟುಂ ವೈ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಸಹ

ಹರಿಯ ಭಾವವನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಕಂಡ ಮಹಾದೇವನಾದ ಶಂಕರನು, ಅವನಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನ ಜೊತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದನು.

ತದಾ ತಂ ಕಲ್ಪಮಾಹುರ್ವೈ ಮೇಘವಾಹನಸಂಜ್ಞಯಾ ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭಸ್ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತಸ್ಯ ದೇಹೋದ್ಭವಸ್ತದಾ

ಆಗ ಆ ಕಾಲವನ್ನು ಮೇಘವಾಹನ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯಲಾಯಿತು; ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಜನಿಸಿದರು.

ಜನಾರ್ದನಸುತಃ ಪ್ರಾಹ ತಪಸಾ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಶಙ್ಕರಮ್ ತವ ವಾಮಾಙ್ಗಜೋ ವಿಷ್ಣುರ್ ದಕ್ಷಿಣಾಙ್ಗಭವೋ ಹ್ಯಹಮ್

ಜನಾರ್ದನನ ಮಗನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಶಂಕರನನ್ನು ಪಡೆದ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನಿನ್ನ ಎಡ ಅಂಗದಿಂದ ವಿಷ್ಣು ಹುಟ್ಟಿದನು, ನಾನು ನಿನ್ನ ಬಲ ಅಂಗದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.'

ಮಯಾ ಸಹ ಜಗತ್ಸರ್ವಂ ತಥಾಪ್ಯಸೃಜದಚ್ಯುತಃ ಜಗನ್ಮಯೋ ಽವಹದ್ಯಸ್ಮಾನ್ ಮೇಘೋ ಭೂತ್ವಾ ದಿವಾನಿಶಮ್

ನನ್ನೊಡನೆ ಅಚ್ಯುತನು ಈ ಜಗತ್ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಅವನು ಜಗತ್ತಿನ ಸಾರರೂಪಿಯಾದವನು, ಮೇಘವಾಗಿ ನಾವು ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತನು.

ಭವನ್ತಮವಹದ್ವಿಷ್ಣುರ್ ದೇವದೇವಂ ಜಗದ್ಗುರುಮ್ ನಾರಾಯಣಾದಪಿ ವಿಭೋ ಭಕ್ತೋ ಽಹಂ ತವ ಶಙ್ಕರ

ವಿಷ್ಣುವು ದೇವದೇವರಾದ ಜಗತ್ತಿನ ಗುರುವಾದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂತು. ಮಹಾಪ್ರಭೋ, ನಾನು ನಾರಾಯಣನಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನಿಮ್ಮ ಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಶಂಕರ.

ಪ್ರಸೀದ ದೇಹಿ ಮೇ ಸರ್ವಂ ಸರ್ವಾತ್ಮತ್ವಂ ತವ ಪ್ರಭೋ ತದಾಥ ಲಬ್ಧ್ವಾ ಭಗವಾನ್ ಭವಾತ್ಸರ್ವಾತ್ಮತಾಂ ಕ್ಷಣಾತ್

ಪ್ರಭು, ದಯಮಾಡಿ ನನಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಡಿ, ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮ. ಆಗ ಆ ಭಾಗ್ಯವಂತನು ನಿಮಗಿಂದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮನಾದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.

ತ್ವರಮಾಣೋ ಽಥ ಸಂಗಮ್ಯ ದದರ್ಶ ಪುರುಷೋತ್ತಮಮ್ ಏಕಾರ್ಣವಾಲಯೇ ಶುಭ್ರೇ ತ್ವ್ ಅನ್ಧಕಾರೇ ಸುದಾರುಣೇ

ಆತನು ಬೇಗನೆ ಹೋಗಿ, ಏಕಸಾಗರದ ಪವಿತ್ರ ವಾಸಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ, ಭಯಾನಕವಾದ ಗಾಢ ಅಂಧಕಾರದ ಮಧ್ಯೆ, ಪರಮಪುರುಷನನ್ನು ಕಂಡನು.

ಹೇಮರತ್ನಚಿತೇ ದಿವ್ಯೇ ಮನಸಾ ಚ ವಿನಿರ್ಮಿತೇ ದುಷ್ಪ್ರಾಪ್ಯೇ ದುರ್ಜನೈಃ ಪುಣ್ಯೈಃ ಸನಕಾದ್ಯೈರಗೋಚರೇ

ಅಲ್ಲಿ ಚಿತ್ತದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿರುವ, ಬಂಗಾರ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ದಿವ್ಯವಾದ ಸ್ಥಳವಿತ್ತು. ದುಷ್ಟರಿಗೆ ಅಪ್ರಾಪ್ಯವಾದದು, ಪುಣ್ಯವಂತರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುವದು, ಸನಕಾದಿಗಳಿಗೂ ಕಾಣದಂತಹದು.

ಜಗದಾವಾಸಹೃದಯಂ ದದರ್ಶ ಪುರುಷಂ ತ್ವಜಃ ಅನನ್ತಭೋಗಶಯ್ಯಾಯಾಂ ಶಾಯಿನಂ ಪಙ್ಕಜೇಕ್ಷಣಮ್

ಅಜನು ಜಗತ್ತಿನ ಹೃದಯವಾಗಿರುವ ಆ ಪುರುಷನನ್ನು, ಅನಂತನಾಗದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿರುವವನನ್ನು, ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವವನನ್ನು ಕಂಡನು.

ಶಙ್ಖಚಕ್ರಗದಾಪದ್ಮಂ ಧಾರಯನ್ತಂ ಚತುರ್ಭುಜಮ್ ಸರ್ವಾಭರಣಸಂಯುಕ್ತಂ ಶಶಿಮಣ್ಡಲಸನ್ನಿಭಮ್

ಆತನಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳಿದ್ದು, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾ, ಪದ್ಮವನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದನು. ಎಲ್ಲ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದನು, ಚಂದ್ರಮಂಡಲದಂತಿದ್ದನು.

ಶ್ರೀವತ್ಸಲಕ್ಷಣಂ ದೇವಂ ಪ್ರಸನ್ನಾಸ್ಯಂ ಜನಾರ್ದನಮ್ ರಮಾಮೃದುಕರಾಮ್ಭೋಜಸ್ಪರ್ಶರಕ್ತಪದಾಮ್ಬುಜಮ್

ಶ್ರೀವತ್ಸದ ಗುರುತು ಇರುವ ದೇವರು, ಪ್ರಸನ್ನವಾದ ಮುಖವಿದ್ದ ಜನಾರ್ದನನು, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಮೃದುವಾದ ಕೈಗಳ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಕೆಂಪಾಗಿರುವ ಪದ್ಮಪಾದಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು.

ಪರಮಾತ್ಮಾನಮೀಶಾನಂ ತಮಸಾ ಕಾಲರೂಪಿಣಮ್ ರಜಸಾ ಸರ್ವಲೋಕಾನಾಂ ಸರ್ಗಲೀಲಾಪ್ರವರ್ತಕಮ್

ಅವನು ಪರಮಾತ್ಮ, ಈಶ್ವರ, ಕಾಲರೂಪದ ತಮಸ್ಸು, ರಜೋಗುಣದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಲೀಲೆಯನ್ನು ನಡೆಸುವವನು.

ಸತ್ತ್ವೇನ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಸ್ಥಾಪಕಂ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್ ಸರ್ವಾತ್ಮಾನಂ ಮಹಾತ್ಮಾನಂ ಪರಮಾತ್ಮಾನಮೀಶ್ವರಮ್

ಸತ್ತ್ವದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಪರಮೇಶ್ವರನು, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮ, ಮಹಾತ್ಮ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಈಶ್ವರನು.

ಕ್ಷೀರಾರ್ಣವೇ ಽಮೃತಮಯೇ ಶಾಯಿನಂ ಯೋಗನಿದ್ರಯಾ ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪ್ರಾಹ ವೈ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಭಗವನ್ತಂ ಜನಾರ್ದನಮ್

ಅಮೃತದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಕ್ಷೀರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಆತನನ್ನು ನೋಡಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ಭಾಗ್ಯವಂತನಾದ ಜನಾರ್ದನನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಗ್ರಸಾಮಿ ತ್ವಾಂ ಪ್ರಸಾದೇನ ಯಥಾಪೂರ್ವಂ ಭವಾನಹಮ್ ಸ್ಮಯಮಾನಸ್ತು ಭಗವಾನ್ ಪ್ರತಿಬುಧ್ಯ ಪಿತಾಮಹಮ್

'ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ, ಹಳೆಯದಂತೆ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಒಳಗೊಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ನೀನೆ.' ಆದರೆ ಆ ಭಾಗ್ಯವಂತನು ನಗುತ್ತಾ ಪಿತಾಮಹನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದನು.

ಉದೈಕ್ಷತ ಮಹಾಬಾಹುಃ ಸ್ಮಿತಮೀಷಚ್ಚಕಾರ ಸಃ ವಿವೇಶ ಚಾಣ್ಡಜಂ ತಂ ತು ಗ್ರಸ್ತಸ್ತೇನ ಮಹಾತ್ಮನಾ

ಮಹಾಬಾಹುವಾದವನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಸಣ್ಣ ನಗುಮಾಡಿ, ಆಂಡಜನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಅವನನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಆಳಿದನು.

ತತಸ್ತಂ ಚಾಸೃಜದ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಭ್ರುವೋರ್ಮಧ್ಯೇನ ಚಾಚ್ಯುತಮ್ ಸೃಷ್ಟಸ್ತೇನ ಹರಿಃ ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ಸ್ಥಿತಸ್ತಸ್ಯಾಥ ಸಂನಿಧೌ

ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಿಂದ ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಹರಿಯು ಅವನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲೇ ನಿಂತನು.

ಏತಸ್ಮಿನ್ನನ್ತರೇ ರುದ್ರಃ ಸರ್ವದೇವಭವೋದ್ಭವಃ ವಿಕೃತಂ ರೂಪಮಾಸ್ಥಾಯ ಪುರಾ ದತ್ತವರಸ್ತಯೋಃ

ಈ ಮಧ್ಯೆ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಮೂಲವಾದ ರುದ್ರನು, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರಿಗೆ ನೀಡಿದ ವರದಿಂದ, ಭಯಾನಕವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ಆಗಚ್ಛದ್ಯತ್ರ ವೈ ವಿಷ್ಣುರ್ ವಿಶ್ವಾತ್ಮಾ ಪರಮೇಶ್ವರಃ ಪ್ರಸಾದಮತುಲಂ ಕರ್ತುಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಶ್ ಚ ಹರೇಃ ಪ್ರಭುಃ

ಅಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮ, ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ವಿಷ್ಣುವು, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ಹರಿಗೂ ಅಪೂರ್ವ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡಲು ಬಂದನು.

ತತಃ ಸಮೇತ್ಯ ತೌ ದೇವೌ ಸರ್ವದೇವಭವೋದ್ಭವಮ್ ಅಪಶ್ಯತಾಂ ಭವಂ ದೇವಂ ಕಾಲಾಗ್ನಿಸದೃಶಂ ಪ್ರಭುಮ್

ನಂತರ ಆ ಇಬ್ಬರು ದೇವರುಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಮೂಲವಾದ ಭವ ದೇವರನ್ನು, ಕಾಲಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಭಯಾನಕನಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಕಂಡರು.

ತೌ ತಂ ತುಷ್ಟುವತುಶ್ಚೈವ ಶರ್ವಮುಗ್ರಂ ಕಪರ್ದಿನಮ್ ಪ್ರಣೇಮತುಶ್ ಚ ವರದಂ ಬಹುಮಾನೇನ ದೂರತಃ

ಅವರು ಆ ಉಗ್ರರೂಪ, ಜಟಾಧಾರಿ ಶರ್ವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ದೂರದಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗೌರವದಿಂದ ವರಪ್ರದನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು.

ಭವೋ ಽಪಿ ಭಗವಾನ್ ದೇವಮ್ ಅನುಗೃಹ್ಯ ಪಿತಾಮಹಮ್ ಜನಾರ್ದನಂ ಜಗನ್ನಾಥಸ್ ತತ್ರೈವಾನ್ತರಧೀಯತ

ಭಗವಂತನಾದ ಭವನು, ಪಿತಾಮಹನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ, ಜಗನ್ನಾಥನಾದ ಜನಾರ್ದನನಿಗೂ ಅನುಗ್ರಹ ನೀಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಅಂತರಧಾನವಾದನು.