ಸಾಧರ್ಮ್ಯೇಣಾವತಿಷ್ಠೇತೇ ಪ್ರಧಾನಪುರುಷಾವುಭೌ ಗುಣಾನಾಂ ಚೈವ ವೈಷಮ್ಯೇ ವಿಪ್ರಾಃ ಸೃಷ್ಟಿರಿತಿ ಸ್ಮೃತಾ
ಒಂದು ರೀತಿಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಧಾನದೂ ಮತ್ತು ಪುರುಷನೂ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಗುಣಗಳು ಅಸಮಾನವಾದಾಗ, ಮಹರ್ಷಿಗಳೆ, ಅದನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಸಾಮ್ಯೇ ಲಯೋ ಗುಣಾನಾಂ ತು ತಯೋರ್ಹೇತುರ್ಮಹೇಶ್ವರಃ ಲೀಲಯಾ ದೇವದೇವೇನ ಸರ್ಗಾಸ್ತ್ವೀದೃಗ್ವಿಧಾಃ ಕೃತಾಃ
ಗುಣಗಳು ಸಮವಾಗಿರುವಾಗ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಈ ಎರಡಕ್ಕೂ ಕಾರಣ ಮಹೇಶ್ವರನು. ದೇವತೆಗಳ ದೇವರು ತನ್ನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಇಂತಹ ಸೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ.
ಅಸಂಖ್ಯಾತಾಶ್ ಚ ಸಂಕ್ಷೇಪಾತ್ ಪ್ರಧಾನಾದ್ ಅನ್ವಧಿಷ್ಠಿತಾತ್ ಅಸಂಖ್ಯಾತಾಶ್ ಚ ಕಲ್ಪಾಖ್ಯಾ ಹ್ಯ್ ಅಸಂಖ್ಯಾತಾಃ ಪಿತಾಮಹಾಃ
ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಪ್ರಧಾನದ ನಿಯಂತ್ರಣದಿಂದ ಅನೇಕ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಜೀವಿಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಕಾಲಪಗಳು ಮತ್ತು ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಪಿತಾಮಹರೂ ಇದ್ದಾರೆ.
ಹರಯಶ್ಚಾಪ್ಯಸಂಖ್ಯಾತಾಸ್ ತ್ವ್ ಏಕ ಏವ ಮಹೇಶ್ವರಃ ಪ್ರಧಾನಾದಿಪ್ರವೃತ್ತಾನಿ ಲೀಲಯಾ ಪ್ರಾಕೃತಾನಿ ತು
ಹರಿಗಳು ಕೂಡ ಅಸಂಖ್ಯಾತರು, ಆದರೆ ಮಹೇಶ್ವರನು ಒಬ್ಬನೇ; ಪ್ರಧಾನದಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಅವನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತವೆ.
ಗುಣಾತ್ಮಿಕಾ ಚ ತದ್ವೃತ್ತಿಸ್ ತಸ್ಯ ದೇವಸ್ಯ ವೈ ತ್ರಿಧಾ ಅಪ್ರಾಕೃತಸ್ಯ ತಸ್ಯಾದಿರ್ ಮಧ್ಯಾನ್ತಂ ನಾಸ್ತಿ ಚಾತ್ಮನಃ
ಆ ದೇವರ ಕ್ರಿಯೆ ಮೂರು ಭಾಗಗಳಾಗಿದ್ದು, ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ; ಆ ಪರಾತ್ಮನಿಗೆ ಆರಂಭ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯ ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲ.
ಪಿತಾಮಹಸ್ಯಾಥ ಪರಃ ಪರಾರ್ಧದ್ವಯಸಂಮಿತಃ ದಿವಾ ಸೃಷ್ಟಂ ತು ಯತ್ಸರ್ವಂ ನಿಶಿ ನಶ್ಯತಿ ಚಾಸ್ಯ ತತ್
ಪಿತಾಮಹನಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲಿರುವ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಒಂದು ಹಗಲು ಎರಡು ಪರಾರ್ಧಗಳಷ್ಟು ಉದ್ದವಾಗಿದೆ; ಅವನ ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಏನು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೋ ಅದು ಅವನ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.
ಭೂರ್ಭುವಃಸ್ವರ್ಮಹಸ್ತತ್ರ ನಶ್ಯತೇ ಚೋರ್ಧ್ವತೋ ನ ಚ ರಾತ್ರೌ ಚೈಕಾರ್ಣವೇ ಬ್ರಹ್ಮಾ ನಷ್ಟೇ ಸ್ಥಾವರಜಙ್ಗಮೇ
ಅಲ್ಲಿ ಭೂ, ಭುವಃ, ಸ್ವಃ ಲೋಕಗಳು ಮತ್ತು ಮೇಲಿನ ಲೋಕಗಳೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಚರಾಚರಗಳೆಲ್ಲ ನಾಶವಾದಾಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ಒಬ್ಬನೇ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ.
ಸುಷ್ವಾಪಾಮ್ಭಸಿ ಯಸ್ತಸ್ಮಾನ್ ನಾರಾಯಣ ಇತಿ ಸ್ಮೃತಃ ಶರ್ವರ್ಯನ್ತೇ ಪ್ರಬುದ್ಧೋ ವೈ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಶೂನ್ಯಂ ಚರಾಚರಮ್
ಆಳ ನಿದ್ರೆಯ ಜಲದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದವನನ್ನು ನಾರಾಯಣ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ರಾತ್ರಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು, ಚರಾಚರಗಳೆಲ್ಲ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ—
ಸ್ರಷ್ಟುಂ ತದಾ ಮತಿಂ ಚಕ್ರೇ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಬ್ರಹ್ಮವಿದಾಂ ವರಃ ಉದಕೈರಾಪ್ಲುತಾಂ ಕ್ಷ್ಮಾಂ ತಾಂ ಸಮಾದಾಯ ಸನಾತನಃ
ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಭೂಮಿಯನ್ನು, ಶಾಶ್ವತನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
ಪೂರ್ವವತ್ಸ್ಥಾಪಯಾಮಾಸ ವಾರಾಹಂ ರೂಪಮಾಸ್ಥಿತಃ ನದೀನದಸಮುದ್ರಾಂಶ್ ಚ ಪೂರ್ವವಚ್ಚಾಕರೋತ್ಪ್ರಭುಃ
ಹಂದಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು; ನದಿಗಳು, ಹರಿಗಳು, ಸಮುದ್ರಗಳನ್ನೂ ಹಿಂದಿನಂತೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.
ಕೃತ್ವಾ ಧರಾಂ ಪ್ರಯತ್ನೇನ ನಿಮ್ನೋನ್ನತಿವಿವರ್ಜಿತಾಮ್ ಧರಾಯಾಂ ಸೋ ಽಚಿನೋತ್ಸರ್ವಾನ್ ಗಿರೀನ್ ದಗ್ಧಾನ್ ಪುರಾಗ್ನಿನಾ
ಅವನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತರ-ಕೆಳಚು ಇಲ್ಲದಂತೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಿದ್ಧಮಾಡಿ, ಹಳೆಯ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಸುಟ್ಟಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.
ಭೂರಾದ್ಯಾಂಶ್ ಚತುರೋ ಲೋಕಾನ್ ಕಲ್ಪಯಾಮಾಸ ಪೂರ್ವವತ್ ಸ್ರಷ್ಟುಂ ಚ ಭಗವಾಂಶ್ಚಕ್ರೇ ತದಾ ಸ್ರಷ್ಟಾ ಪುನರ್ಮತಿಮ್
ಅವನು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
ಯದಾ ಸ್ರಷ್ಟುಂ ಮತಿಂ ಚಕ್ರೇ ಮೋಹಶ್ಚಾಸೀನ್ಮಹಾತ್ಮನಃ ದ್ವಿಜಾಶ್ ಚ ಬುದ್ಧಿಪೂರ್ವಂ ತು ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಽವ್ಯಕ್ತಜನ್ಮನಃ
ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಾಗ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ಮೋಹವು ಉಂಟಾಯಿತು; ಆಗ ಅವ್ಯಕ್ತವಾಗಿ ಜನಿಸಿದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ, ಪೂರ್ವಜ್ಞಾನದೊಂದಿಗೆ ದ್ವಿಜರು ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಬಂದರು.
ತಮೋ ಮೋಹೋ ಮಹಾಮೋಹಸ್ ತಾಮಿಸ್ರಶ್ಚಾನ್ಧಸಂಜ್ಞಿತಃ ಅವಿದ್ಯಾ ಪಞ್ಚಧಾ ಹ್ಯೇಷಾ ಪ್ರಾದುರ್ಭೂತಾ ಸ್ವಯಮ್ಭುವಃ
ಅಂಧಕಾರ, ಮೋಹ, ಮಹಾಮೋಹ, ತಾಮಿಸ್ರ ಮತ್ತು ಅಂಧ ಎಂಬ ಐದು ವಿಧದ ಅಜ್ಞಾನವು ಸ್ವಯಂಭುವನಿಂದ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು.
ಅವಿದ್ಯಯಾ ಮುನೇರ್ಗ್ರಸ್ತಃ ಸರ್ಗೋ ಮುಖ್ಯ ಇತಿ ಸ್ಮೃತಃ ಅಸಾಧಕ ಇತಿ ಸ್ಮೃತ್ವಾ ಸರ್ಗೋ ಮುಖ್ಯಃ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ
ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಆ ಮುನಿಯ ಸೃಷ್ಟಿ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಫಲಕಾರಿಯಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ನೆನೆದು, ಆ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಪ್ರಜಾಪತಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಅಭ್ಯಮನ್ಯತ ಸೋ ಽನ್ಯಂ ವೈ ನಗಾ ಮುಖ್ಯೋದ್ಭವಾಃ ಸ್ಮೃತಾಃ ತ್ರಿಧಾ ಕಣ್ಠೋ ಮುನೇಸ್ತಸ್ಯ ಧ್ಯಾಯತೋ ವೈ ಹ್ಯವರ್ತತ
ಅವನು ಮತ್ತೊಂದು ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದನು; ಮುಖ್ಯವಾದ ಮರಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು ಎಂದು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ; ಆ ಮುನಿಯ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅವನ ಗಂಟಲು ಮೂರು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಯಿತು.
ಪ್ರಥಮಂ ತಸ್ಯ ವೈ ಜಜ್ಞೇ ತಿರ್ಯಕ್ಸ್ರೋತೋ ಮಹಾತ್ಮನಃ ಊರ್ಧ್ವಸ್ರೋತಃ ಪರಸ್ತಸ್ಯ ಸಾತ್ತ್ವಿಕಃ ಸ ಇತಿ ಸ್ಮೃತಃ
ಮೊದಲು ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಂದ ಅಡ್ಡವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಸೃಷ್ಟಿ ಹುಟ್ಟಿತು; ನಂತರ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹರಿಯುವ ಸಾತ್ವಿಕ ಸೃಷ್ಟಿ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.
ಅರ್ವಾಕ್ಸ್ರೋತೋ ಽನುಗ್ರಹಶ್ ಚ ತಥಾ ಭೂತಾದಿಕಃ ಪುನಃ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಮಹತಸ್ತ್ವಾದ್ಯೋ ದ್ವಿತೀಯೋ ಭೌತಿಕಸ್ ತಥಾ
ಕೆಳಗೆ ಹರಿಯುವ ಸೃಷ್ಟಿ ಹಾಗೂ ಅನುಗ್ರಹರೂಪವಾದುದು, ಹಾಗೆಯೇ ಭೌತಿಕ ಸೃಷ್ಟಿಯೂ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಬಂದವು; ಮಹಾ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಮೊದಲನೆಯದು ಮಹತ್ ಎಂದು, ಎರಡನೆಯದು ಭೌತಿಕ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟವು.
ಸರ್ಗಸ್ತೃತೀಯಶ್ಚೈನ್ದ್ರಿಯಸ್ ತುರೀಯೋ ಮುಖ್ಯ ಉಚ್ಯತೇ ತಿರ್ಯಗ್ಯೋನ್ಯಃ ಪಞ್ಚಮಸ್ತು ಷಷ್ಠೋ ದೈವಿಕ ಉಚ್ಯತೇ
ಮೂರನೆಯದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ, ನಾಲ್ಕನೆಯದು ಮುಖ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಐದನೆಯದು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ, ಆರನೆಯದು ದೈವಿಕ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಸಪ್ತಮೋ ಮಾನುಷೋ ವಿಪ್ರಾ ಅಷ್ಟಮೋ ಽನುಗ್ರಹಃ ಸ್ಮೃತಃ ನವಮಶ್ಚೈವ ಕೌಮಾರಃ ಪ್ರಾಕೃತಾ ವೈಕೃತಾಸ್ತ್ವಿಮೇ
ಏ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ಏಳನೆಯದು ಮಾನವನ ಸೃಷ್ಟಿ, ಎಂಟನೆಯದು ಅನುಗ್ರಹರೂಪವಾದುದು ಎಂದು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ; ಒಂಬತ್ತನೆಯದು ಕೌಮಾರ ಸೃಷ್ಟಿ; ಇವುಗಳೆಲ್ಲ ಪ್ರಾಕೃತ ಮತ್ತು ವೈಕೃತ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು.
ಪುರಸ್ತಾದಸೃಜದ್ದೇವಃ ಸನನ್ದಂ ಸನಕಂ ತಥಾ ಸನಾತನಂ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠಾ ನೈಷ್ಕರ್ಮ್ಯೇಣ ಗತಾಃ ಪರಮ್
ಮೂಡಲಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಸನಂದ, ಸನಕ ಮತ್ತು ಸನಾತನ ಎಂಬ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಅವರು ನಿಷ್ಕರ್ಮದಿಂದ ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದರು.
ಮರೀಚಿಭೃಗ್ವಙ್ಗಿರಸಃ ಪುಲಸ್ತ್ಯಂ ಪುಲಹಂ ಕ್ರತುಮ್ ದಕ್ಷಮತ್ರಿಂ ವಸಿಷ್ಠಂ ಚ ಸೋ ಽಸೃಜದ್ಯೋಗವಿದ್ಯಯಾ
ಅವನು ಯೋಗವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಮರೀಚಿ, ಭೃಗು, ಅಂಗಿರಸ, ಪುಲಸ್ತ್ಯ, ಪುಲಹ, ಕ್ರತು, ದಕ್ಷ, ಅತ್ರಿ ಮತ್ತು ವಸಿಷ್ಠರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
ನವೈತೇ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪುತ್ರಾ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋತ್ತಮಾಃ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿನ ಏವೈತೇ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಸದೃಶಾಃ ಸ್ಮೃತಾಃ
ಈ ಒಂಬತ್ತು ಜನರು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರರು, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು; ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ವಾಂಸರು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಸಮಾನರು ಎಂದು ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಸಂಕಲ್ಪಶ್ಚೈವ ಧರ್ಮಶ್ ಚ ಹ್ಯ್ ಅಧರ್ಮೋ ಧರ್ಮಸಂನಿಧಿಃ ದ್ವಾದಶೈವ ಪ್ರಜಾಸ್ತ್ವೇತಾ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಽವ್ಯಕ್ತಜನ್ಮನಃ
ಸಂಕಲ್ಪ, ಧರ್ಮ, ಅಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ—ಈ ಹನ್ನೆರಡು ಪ್ರಜೆಗಳು ಅವ್ಯಕ್ತವಾಗಿ ಜನಿಸಿದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಬಂದವು.
ಋಭುಂ ಸನತ್ಕುಮಾರಂ ಚ ಸಸರ್ಜಾದೌ ಸನಾತನಃ ತಾವೂರ್ಧ್ವರೇತಸೌ ದಿವ್ಯೌ ಚಾಗ್ರಜೌ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿನೌ
ಸನಾತನನು ಮೊದಲಿಗೆ ಋಭು ಮತ್ತು ಸನತ್ಕುಮಾರರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ದಿವ್ಯರು, ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹರಿಯುವ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರು, ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ವಾಂಸರು.
ಕುಮಾರೌ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ ತುಲ್ಯೌ ಸರ್ವಜ್ಞೌ ಸರ್ವಭಾವಿನೌ ವಕ್ಷ್ಯೇ ಭಾರ್ಯಾಕುಲಂ ತೇಷಾಂ ಮುನೀನಾಮಗ್ರಜನ್ಮನಾಮ್
ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಸಮಾನರಾದ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಕುಮಾರರು; ಆ ಮುನಿಗಳಾದ ಮೊದಲ ಜನರ ಪತ್ನಿಯರನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಸಮಾಸತೋ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠಾಃ ಪ್ರಜಾಸಮ್ಭೂತಿಮೇವ ಚ ಶತರೂಪಾಂ ತು ವೈ ರಾಜ್ಞೀಂ ವಿರಾಜಮಸೃಜತ್ಪ್ರಭುಃ
ಸಾರಾಂಶವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಪ್ರಜೆಗಳ ಉತ್ಪತ್ತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ, ಪ್ರಭು ಶತರೂಪಾ ಎಂಬ ರಾಣಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ವಿರಾಟ್ ಅನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
ಸ್ವಾಯಮ್ಭುವಾತ್ತು ವೈ ರಾಜ್ಞೀ ಶತರೂಪಾ ತ್ವಯೋನಿಜಾ ಲೇಭೇ ಪುತ್ರದ್ವಯಂ ಪುಣ್ಯಾ ತಥಾ ಕನ್ಯಾದ್ವಯಂ ಚ ಸಾ
ಸ್ವಾಯಂಭುವನಿಂದ ಹುಟ್ಟದ ಶತರೂಪಾ ರಾಣಿ, ಎರಡು ಪುಣ್ಯವಂತ ಪುತ್ರರನ್ನು ಮತ್ತು ಎರಡು ಪುತ್ರಿಯರನ್ನು ಪಡೆದಳು.
ಉತ್ತಾನಪಾದೋ ಹ್ಯವರೋ ಧೀಮಾಞ್ಜ್ಯೇಷ್ಠಃ ಪ್ರಿಯವ್ರತಃ ಜ್ಯೇಷ್ಠಾ ವರಿಷ್ಠಾ ತ್ವಾಕೂತಿಃ ಪ್ರಸೂತಿಶ್ಚಾನುಜಾ ಸ್ಮೃತಾ
ಉತ್ತಾನಪಾದನು ಚಿಕ್ಕವನು, ಬುದ್ಧಿವಂತನು; ಪ್ರಿಯವ್ರತನೂ ದೊಡ್ಡವನು. ಆಕೂತಿ ಅಕ್ಕ, ಪ್ರಸೂತಿ ತಮ್ಮಿ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಉಪಯೇಮೇ ತದಾಕೂತಿಂ ರುಚಿರ್ನಾಮ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ ಪ್ರಸೂತಿಂ ಭಗವಾನ್ದಕ್ಷೋ ಲೋಕಧಾತ್ರೀಂ ಚ ಯೋಗಿನೀಮ್
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರುಚಿ ಎಂಬ ಪ್ರಜಾಪತಿ ಆಕೂತಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾದನು. ಲೋಕಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವ ಯೋಗಿ ದಕ್ಷನು ಪ್ರಸೂತಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾದನು.