ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಮೂಲವಾದ ಪರಮಪುರುಷನು, ಎಂಟು ಭುಜಗಳು ಮತ್ತು ಬಲಿಷ್ಠವಾದ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ನಾರಾಯಣನು, ತನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಹೊರಬಂದನು. ಯೋಗವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಯೋಗದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ, ಅವ್ಯಕ್ತವಾದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು, ಸಾವಿರ ಸರ್ಪಶಿರೋಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ, ಅಪೂರ್ವ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದನು. ಆ ಮಹಾಸರ್ಪನ ಉಂಡಿಗಳನ್ನು ವಿಶಾಲವಾದ, ಮಹತ್ತಾದ ಮಂಚವಾಗಿ ಹರಡಿಕೊಂಡು, ಭಗವಂತನು ಆ ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಆ ಭವ್ಯವಾದ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದನು. ಆ ರೀತಿ, ವಿಷ್ಣುವು, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ದೇವತೆ, ಅಲ್ಲೇ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾ, ಲೀಲೆಯಿಂದ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿದನು; ಅವನ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ನಾಭಿಯಿಂದ ಒಂದು ಕಮಲವು ಉದಯವಾಯಿತು; ಅದು ನೂರು ಯೋಜನಗಳ ಅಗಲವಿದ್ದು, ಉದಯಿಸುತಿರುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಮಹದಾಯವಾದ ದಂಡವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅದ್ಭುತ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿತ್ತು. ಆ ದೇವತೆ, ಎಲ್ಲರಿಂದ ಪ್ರಶಂಸಿತನಾದವನು, ಆ ರೀತಿ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು—ಅವನನ್ನು ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ; ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವನು, ಬಂಗಾರದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವವನು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಅತೀತನಾದವನು. ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ವಿಶಾಲವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ, ದಿವ್ಯವಾದ, ಸುಗಂಧಮಯವಾದ ಅಲಂಕಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು. ಶುಭದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಕಮಲದೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ವಿಷ್ಣುವು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವನ ಬಳಿ ಹೋದನು ಮತ್ತು ಮೃದುವಾದ, ಹರ್ಷಕರವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಅವನು ಕೇಳಿದನು: "ನೀನು ಯಾರು, ನೀರನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದವನೇ?" ಬ್ರಹ್ಮನ ಈ ಶುಭವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅಚ್ಯುತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು. ತನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಎದ್ದು, ವಿಶಾಲವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾಗಿ ಹೇಳಿದನು: "ಪ್ರತಿ ಯುಗದಲ್ಲೂ ನಾನು ಆಶ್ರಯವಾಗಿದ್ದೇನೆ." "ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯ, ಆಗಬೇಕಾದದ್ದು, ಆಗಿರುವುದು, ಆಗಿರುವುದೆಲ್ಲವೂ—ಸ್ವರ್ಗ, ಮಧ್ಯಲೋಕ, ಭೂಮಿ—ನಾನು ಲೋಕದಾಚೆಯ ಪರಮಧಾಮ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಪುನಃ ಪುಣ್ಯವಂತನಾದ ವಿಷ್ಣುವು ಕೇಳಿದನು: "ಹೇ ಮಹನೀಯನೇ, ನಿಜವಾಗಿ ನೀನು ಯಾರು? ನೀನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ? ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯ? ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯವೇನು? ನೀನು ಯಾರು, ಜಗತ್ತಿನ ರೂಪವನ್ನೇ ಹೊಂದಿರುವವನು? ನಾನು ನಿನಗಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?" ವೈಕುಂಠನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಅವನು ಶಂಭುವಿನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತನಾಗಿ, ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆ ದೇವತೆ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡು, ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ; "ನೀನು ಹೇಗಿದ್ದೀಯೋ, ಹಾಗೆ ನಾನೂ ಇದ್ದೇನೆ—ಮೂಲಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಪ್ರಜಾಪತಿ." ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ವೈಕುಂಠನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವನ ಮಾತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿದನು. ಕುತೂಹಲದಿಂದ, ಮಹಾಯೋಗಿ ತನ್ನೊಡನೆ ಹದಿನೆಂಟು ದ್ವೀಪಗಳು, ಅವುಗಳ ಸಾಗರಗಳು ಮತ್ತು ಪರ್ವತಗಳೊಂದಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಾಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಮಹಾಪ್ರಭೆಯೊಂದಿಗೆ, ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಲೋಕಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮನ ದಂಡದ ಕೊನಿವರೆಗೆ, ಏಳು ಶಾಶ್ವತ ಲೋಕಗಳು—all ಅವನು ನೋಡಿದನು. ಬ್ರಹ್ಮನ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ, ಬಲಿಷ್ಠಭುಜಿಯ ವಿಷ್ಣುವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿ, ಪುನಃ ಪುನಃ "ಅಯ್ಯೋ, ಅವನ ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿ!" ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಡುವನು. ವಿವಿಧ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ, ವಿವಿಧ ವಾಸಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಸಂಚರಿಸಿದರೂ, ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಅಂತ್ಯವೇ ಕಂಡುಬರಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ, ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ನಾಗರಾಜನನ್ನು ತನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ನಾರಾಯಣನು, ಲೋಕಪಾಲಕನು, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಹೇ ಮಹನೀಯನೇ, ನೀನೇ ಮೂಲ, ಆಸನ, ಮಧ್ಯ, ಕಾಲ, ದಿಕ್ಕುಗಳು, ಆಕಾಶ—ನಿನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಅಂತ್ಯವನ್ನೇ ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ, ಪಾಪರಹಿತನೇ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಹರಿಯು ಪುನಃ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು: "ಹೇ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನೇ, ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯೂ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿದೆ." "ಪ್ರವೇಶಿಸು, ದೇವತೆಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಈ ಅಪೂರ್ವ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನೋಡಿ." ಅವನ ಆ ಹರ್ಷಕರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಹರ್ಷಗೊಂಡನು. ನಂತರ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು, ದೃಢಸಂಕಲ್ಪನಾಗಿ, ಪುನಃ ಭಗವಂತನ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಅವೇ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಅವನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು. ಭಗವಂತನ ದೇಹದೊಳಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಚರಿಸಿದರೂ, ಹರಿಗೆ ಅಂತ್ಯವೇ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ; ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅರಿತು, ವಿಷ್ಣುವು ಎಲ್ಲಾ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದನು ಮತ್ತು "ನಾನು ಸುಖವಾಗಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಬೇಕು" ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದನು. ಆಮೇಲೆ, ಎಲ್ಲಾ ಬಾಗಿಲುಗಳು ಮುಚ್ಚಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ತನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮಗೊಳಿಸಿ, ನಾಭಿಯಿಂದ ಒಂದು ಬಾಗಿಲನ್ನು ಕಂಡನು. ಕಮಲದ ತಂತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಗಮನಿಸಿದನು; ಆ ಕಮಲದಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳವನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೊರಬಂದನು. ಕಮಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಕಮಲಗರ್ಭದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು—ಸ್ವಯಂಭುವಾದ, ಪುಣ್ಯವಂತ, ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ—ಪ್ರಭಾಮಯನಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಇದಿರಲ್ಲಿ, ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಆ ಮಹಾಸಾಗರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಸಂಘರ್ಷ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಂದೋ, ಅಳವಡಿಸಲಾಗದ ಪರಮೇಶ್ವರನು, ಭೂತಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ, ಮಹಾದೇವ, ಬಂಗಾರದ ವೀರವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅನಂತನು, ಸರ್ಪಶಿರೋಭೂಷಣಗಳ ಸ್ವಾಮಿ, ಹರಿಯು, ವೇಗವಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವನ ಕಾಲಿನಿಂದ ಭೂಮಿ ಒತ್ತಲ್ಪಟ್ಟು, ಕಲುಷಿತವಾಯಿತು. ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ, ದಟ್ಟವಾದ ನೀರಿನ ಹನಿಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಏಳಿದವು; ಅಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ ಬಹಳ ಬಿಸಿಯಾದರೂ, ಬಹಳ ಚಳಿಯಾದರೂ ಬೀಸಿತು. ಆ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಈ ಹನಿ, ಬಿಸಿ ಮತ್ತು ಚಳಿ ಎರಡೂ ಕಮಲವನ್ನು ಬಹಳ ತೂಗಿಸುತ್ತಿವೆ." "ನನ್ನ ಈ ಸಂಶಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸು, ಅಥವಾ ಇನ್ನೇನು ಮಾಡಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿರುವೆ ಎಂದು ಹೇಳು?"—ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಹೇಳಿದನು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, ದೈತ್ಯ ಸಂಹಾರಕ, ಅಪೂರ್ವ ಕರ್ಮಗಳ ಕರ್ತೃ, ಭಗವಂತನು, "ನನ್ನ ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೋ?" ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಾನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡೆ; ಹೀಗಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿ, ಈ ಉತ್ತರವನ್ನು ನೀಡಿದೆ: "ಏಕೆ, ಭಗವಂತನೇ, ಇಂದು ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಗೊಂದಲವಾಗಿದೆ? ನಾನು ಏನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ದೇವಾ, ನೀನು ನನಗೆ ಇಷ್ಟು ಪರಮ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವೆ?" "ಪುರುಷೋತ್ತಮನೇ, ನೀನು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುವದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು? ನನಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಳು." ಹೀಗೆ ಲೋಕಗಳ ಪಥವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವ ದೇವಾಧಿದೇವನು ಮಾತನಾಡಿದನು. ಬ್ರಹ್ಮನು, ವೇದಗಳ ನಿಧಿಯಾದವನು, ಕಮಲನಯನನಾದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೇ ನಾನು—ಹಿಂದೆ ನಿನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದೆ.