ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ನಾನು ಆ ಶಾಶ್ವತನನ್ನು ಕೈಹಿಡಿದು ಎಬ್ಬಿಸಿ, "ನೀನು ಯಾರು?" ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಅವನು ಬಲವಾದ, ಗಂಭೀರವಾದ ಕೈಯಿಂದ ಎದ್ದು ಕುಳಿತನು. ಅವನು ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದ ತನ್ನ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ, ಶುಭ್ರವಾದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ನನ್ನ ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳ ಧನ್ಯನಾದ ಹರಿಯು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದನು. ಅವನು ಎದ್ದ ಮೇಲೆ, ಒಂದು ಮಧುರವಾದ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದನು. "ಸ್ವಾಗತ, ಸ್ವಾಗತ, ಮಗನೇ, ಮಹಾಮಾನ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮನೇ!" ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದರು. ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ನಾನು ಕೂಡ ನಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕಾಮ ಮತ್ತು ದ್ವೇಷದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿ ನಾನು ಜನಾರ್ದನನೊಡನೆ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಿದೆ: "ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಲಯದ ಮೂಲವಾಗಿರುವವನು, ನನಗೆ 'ಮಗನೇ, ಮಗನೇ' ಎಂದು ಏಕೆ ಕರೆಯುತ್ತೀಯೆ?" ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ನಗೆ ಮೂಡಿತು. ನಾನು ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೂ, ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಆದ್ಯಪ್ರೇರಕನೂ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಅವನು ತಪ್ಪಿಲ್ಲದವನು ನನ್ನನ್ನು ಗುರು ಶಿಷ್ಯನಂತೆ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಶಾಶ್ವತ, ಅಜನು, ವಿಶ್ವನಾಯಕ, ವಿಶ್ವದ ಮೂಲ, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಬೆಂಬಲದಾತ, ಕಮಲನಯನ ಎಂದು ಕರೆದನು. "ನೀನು ಈ ರೀತಿ ಯಾಕೆ, ಮೋಹದಿಂದ, ಮಾತನಾಡುತ್ತೀಯೆ? ನಿಜವಾದುದನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೇಳು," ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳಿದೆ. ಅವನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ನಾನು ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು—ನೋಡು! ನೀನು ರಕ್ಷಕ, ಸಂಹಾರಕ; ನನ್ನ ಅವಿನಾಶಿ ದೇಹದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ್ದೆ. ನೀನು ನಾರಾಯಣನನ್ನು, ಜಗದ್ಗುರುವನ್ನು, ದುಃಖರಹಿತನನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೀಯೆ." "ಪರಮಪುರುಷ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವ, ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಖ್ಯಾತ, ವಿಶ್ವನಾಯಕ, ಪರಮ ಸ್ಥಿರ, ವಿಶ್ವದ ಮೂಲ ಈ ವಿಷ್ಣುವೇ." "ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ತಪ್ಪನ್ನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ; ಇದು ನನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಸಂಭವಿಸಿದದ್ದು. ಸತ್ಯವನ್ನು ಕೇಳು, ಚತುರ್ಮುಖನೇ—ಇವನು ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿ." "ನಾನೇ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ನಾಯಕ, ಸಂಹಾರಕ; ನನಗೆ ಸಮಾನರು ಇಲ್ಲ, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯೇ. ನಾನೇ ಪರಬ್ರಹ್ಮ, ಪರಮ ಸತ್ಯ, ಪ್ರಪಿತಾಮಹನೇ." "ನಾನೇ ಪರಮ ಜ್ಯೋತಿ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವವನು. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ, ಕೇಳುವ, ಚಲಿಸುವ, ಅಚಲವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನಲ್ಲೇ ಇದೆ." "ಓ ಚತುರ್ಮುಖನೇ, ಈ ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನಿಂದಲೇ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿ. ಹಿಂದೆ, ನಾನು ಅವ್ಯಕ್ತವನ್ನು, ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ತತ್ತ್ವಗಳ ಗುಂಪನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ." "ಶಾಶ್ವತ ಪರಮಾಣುಗಳು, ಕೋಪ ಮತ್ತಿತರ ಭಾವನೆಗಳು ಕೂಡ ನನ್ನಿಂದಲೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದವು. ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಅನೇಕ ಅಂಡಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾದವು." "ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ನಾನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ; ಅದರಿಂದ ಮೂರು ವಿಧದ ಅಹಂಕಾರ ಉದಯವಾಯಿತು. ಅದರಿಂದ ಐದು ಸೂಕ್ಷ್ಮಭೂತಗಳು, ಅವುಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಆರು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು." "ಆಕಾಶದಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ, ಅವುಗಳ ಸ್ಥೂಲ ರೂಪಗಳನ್ನು ಕೂಡ ನಾನು ಲೀಲೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ." ಹೀಗೆ ಅವನು ಹೇಳಿದಾಗ, ನಾನು ಕೂಡ ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ, ಪ್ರಳಯಸಾಗರದ ನಡುವೆ, ಕಾಮ-ಕ್ರೋಧಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತರಾಗಿ, ಭಯಾನಕವಾದ, ರೋಮಾಂಚನ ಮೂಡಿಸುವ ಯುದ್ಧವು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಲಿಂಗವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಅದು ನಮ್ಮ ವಿವಾದವನ್ನು ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸಲು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಲು ಬಂದಿತು. ಆ ಲಿಂಗವು ಸಾವಿರಾರು ಜ್ವಾಲಾಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ನೂರಾರು ಪ್ರಳಯಾಗ್ನಿಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು, ಅದು neither ವೃದ್ಧಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಕ್ಷಯವೂ ಅಲ್ಲ, ಆರಂಭ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದ ಶಾಶ್ವತ ರೂಪ. ಅದನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಅಸಾಧ್ಯ, ವರ್ಣಿಸಲಾಗದ, ಅವ್ಯಕ್ತ, ವಿಶ್ವದ ಮೂಲ; ಅದರ ಸಾವಿರಾರು ಜ್ವಾಲಾ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹರಿಯೂ ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾದನು. ಆ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ, ಅವನು ನನ್ನೊಡನೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ನಾವು ಈ ಅಗ್ನಿಸಂಭವ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸೋಣ; ನಾನು ಈ ಅಪೂರ್ವ ಜ್ವಾಲಾಮಯ ಕಂಬದ ಕೆಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ." "ನೀನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸು," ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದರು ಮತ್ತು ತಾನೇ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು. ನಾನು ತಕ್ಷಣ ಹಂಸರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದೆ; ದೇವತೆಗಳು ಹರಿಯನ್ನು ಹಂಸರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡರು. ಆ ಸಮಯದಿಂದ ನಾನು 'ಹಂಸ,' ಮಹಾಹಂಸ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟೆ. ಯಾರಾದರೂ ನನಗೆ 'ಹಂಸ, ಹಂಸ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ, ಅವನು ಹಂಸನಂತೆ—ಶುಭ್ರ, ಅಗ್ನಿನಯನ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿರುವವನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆ ಆಗುತ್ತಾನೆ. ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯ ವೇಗದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋದೆ; ನಾರಾಯಣನು, ಜಗದಾತ್ಮ, ಕಜ್ಜಳದಂತೆ ಕಪ್ಪು, ವರಾಹರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದನು. ಆ ವರಾಹನು ಹತ್ತು ಯೋಜನ ಅಗಲ, ನೂರು ಯೋಜನ ಉದ್ದ, ಮೆರುಪರ್ವತದಂತೆ ದೇಹ, ಬಿಳಿ, ತೀಕ್ಷ್ಣ ದವಡಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದನು. ಆತನ ದೇಹ ಪ್ರಳಯಕಾಲದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಉದ್ದವಾದ ಮೂಗು, ಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿ, ಕಡಿಮೆ ಕಾಲುಗಳು, ಅದ್ಭುತ ಅಂಗಗಳು, ಅಪ್ರತಿಮ, ದೃಢ, ಜಯಶಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆ ವರಾಹರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ ವಿಷ್ಣು ಕೆಳಗೆ ಹೋದನು; ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವನು ಅಡಿಗೆ ಹೋದನು. ಆದರೂ ವರಾಹನು ಲಿಂಗದ ಆಧಾರವನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ನಾನು ಸಹ, ಶತ್ರು ಸಂಹಾರಕನಾಗಿ, ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋದೆ. ಬಹಳ ಶ್ರಮಪಟ್ಟು, ಅವನ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ, ನಾನು ದಣಿದು, ಅದರ ಮಿತಿಯನ್ನು ಕಾಣದೆ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಂದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಶ್ರೀಮನ್ ವಿಷ್ಣುವೂ ದಣಿದು, ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ತೀವ್ರವಾದ ಶ್ರಮದ ಕಂಪನದಿಂದ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದು, ತನ್ನ ಮಹಾ ರೂಪವನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ತೋರಿಸಿದನು. ಅವನು ನನ್ನೊಡನೆ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಗಿ, ಮಹಾತ್ಮನಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಶಂಭುವಿನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತನಾಗಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆಗೊಂಡು ನಿಂತನು. ಪರಮೇಶ್ವರನ ಹಿಂದೆ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ, ಮುಂದೆ ನಾನು ಹಾಗೂ ಅವನು ಇಬ್ಬರೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, "ಇದು ಏನು?" ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡೆವು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಹಾ ಧ್ವನಿ ಉದಯವಾಯಿತು— "ಓಂ, ಓಂ" ಎಂಬ ನಾದ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಕೇಳಿಬಂತು. "ಇದು ಏನು?" ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿ, ಆ ಮಹಾ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ನಾನು ನಿಂತೆ. ನಂತರ, ಲಿಂಗದ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತನನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ನಾನು ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯಮಂಡಲದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮೊದಲ ಅಕ್ಷರ 'ಅ' ಅನ್ನು ಕಂಡೆ; ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ 'ಉ' ಅನ್ನು ಕಂಡೆ; ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ 'ಮ' ಅನ್ನು ಮತ್ತು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ 'ಓಂ' ಎಂಬ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕಂಡೆ. ಆ ಮೊದಲ ಅಕ್ಷರ ಸೂರ್ಯನಂತೆ, ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ 'ಉ', ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಮಂಡಲದಂತೆ 'ಮ', ಮತ್ತು ಅದರ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಫಟಿಕದಂತೆ ಶುಭ್ರವಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಕಂಡೆ. ಅದರ ಪಾರಮ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೂ ನೋಡಿ—ಅದು ಚತುರ್ಥ ಸ್ಥಿತಿಗಿಂತಲೂ ಅತೀತ, ಅಮೃತ, ನಿರ್ವಿಕಾರ, ಶಾಂತ, ಅದ್ವಿತೀಯ, ಶೂನ್ಯ, ಅಂತರ-ಬಾಹ್ಯ ರಹಿತವಾಗಿತ್ತು.