ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಇಂದ್ರನು (ಶಕ್ರ) ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಮಹಾ ಋಷಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ, "ನೀನು ಯಾವ ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತೀಯೋ ಹೇಳು" ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ಆ ಮಹಾ ಋಷಿ ಸಶ್ರದ್ಧ ಭಾವದಿಂದ, "ನಾನು ಶಿವನ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ವರವಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಈ ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಶಕ್ರ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಪದಿಂದ, ಆತಂಕದಿಂದ, ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ, "ಓ ದಿವ್ಯ ಋಷಿಯೇ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲವೇ? ನಾನು ದೇವತೆಗಳ ರಾಜ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿ ಶಕ್ರನು, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು," ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದನು. "ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠ, ನನ್ನ ಭಕ್ತನಾಗು; ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸು. ನಾನು ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲ ಶುಭಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ನಿರ್ಗುಣವಾದ ರುದ್ರನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು," ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಶಕ್ರನ ಮಾತುಗಳು Upamanyuನ ಕಿವಿಗೆ ಚುಚ್ಚಿದಂತೆ ತಲುಪಿದಾಗ, ಅವನು ಪವಿತ್ರ ಪಂಚಾಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿ, "ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಇಲ್ಲಿ ಶಕ್ರನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವವನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಲು ಬಂದಿರುವ ಒಂದು ಕಡಿಮೆ ದಾನವನು; ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. "ನೀನೇ, ಪರಮ ದೇವರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ, ಅವನ ಅತ್ಯುನ್ನತತ್ವವನ್ನು ನಿಂದಿಸಿದವನು," ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. "ಇನ್ನೆನು ಹೇಳಬೇಕಿದೆ? ಇಂದು ನಾನು ಭವ ದೇವರ ವಿರುದ್ಧ ಮಾಡಿದ ಮಹಾ ಪಾಪವನ್ನು, ಅವನನ್ನು ನಿಂದಿಸಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅರಿತಿರುವೆನು. ಭವನನ್ನು ನಿಂದಿಸುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದವನು, ಕೂಡಲೇ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಆತನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಶಿವಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಶಿವನನ್ನು ನಿಂದಿಸುವವನ ನಾಲಿಗೆ ಕೀಳುವವನು, ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ತಲೆಮಾರುಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿ, ಶಿವಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ." "ನಾನು ಹಾಲಿಗೆ ಇಚ್ಛೆ ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದೇನೆ; ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಶಿವನ ಆಯುಧದಿಂದ ಸಂಹರಿಸಿ, ಈ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತೇನೆ," ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದನು. "ಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೇ, ನನ್ನ ತಾಯಿ ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರು—ಪೂರ್ವ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾವು ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸದೆ ಉಳಿದಿದ್ದೆವು," ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡನು. ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಹೇಳಿದ Upamanyu, ಭಯವಿಲ್ಲದೆ, ಆತರ್ವಣ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬಳಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು, ಮಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತನಾಗಿದ್ದನು. ಬಲಶಾಲಿಯಾದ Upamanyu, ಬೂದಿಯನ್ನು ತನ್ನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಲಂಕಾರವಾಗಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಒಂದು ಬೂದಿಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಆತರ್ವಣ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಶಕ್ರನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿ, ಘೋಷಿಸಿದನು. ಆಗ, ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಸುಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಅಗ್ನಿಯ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೆಡುವ ಮೂಲಕ, ಬಲಶಾಲಿಯಾದ Upamanyu, ಒಣ ಮರದಂತೆ, ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದನು. Upamanyu ಈ ರೀತಿ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದ್ದಾಗ, ಭಗವಂತ—ಭಾಗದ ಕಣ್ಣು ನಾಶ ಮಾಡಿದ ದೇವರು—ಯೋಗಿಯ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಶಾಂತವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು. ನಂದಿ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರಕನ ಆದೇಶದಿಂದ, ಕಾಲಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಆತರ್ವಣ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಬಂದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಪರಮೇಶ್ವರನು ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಚಂದ್ರಕಲೆಯನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿ, Upamanyuಗೆ ದರ್ಶನ ನೀಡಿದರು. ಆ ದೇವರು, ಹಾಲಿನ ಸಾಗರ, ಮೊಸರೆ ಸಾಗರ, ತುಪ್ಪ ಸಾಗರ, ಹಾಲುಮಗುವಿಗೆ ಫಲಗಳ ಸಾಗರ, ಭೋಜನಗಳ ಸಾಗರ, ಹಾಗೂ ಹಲವಾರು ಹಬ್ಬದ ತಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಲೂ ನಿಂತಿದ್ದವು. ಪರಮೇಶ್ವರನು, ಮಧುರವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ, Upamanyuಗೆ, ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳು ಸುತ್ತಲೂ ಇದ್ದಾಗ, ದಯೆಯಿಂದ ನಗುತ್ತಿರುವ ಗಿರಿಜೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಕರುಣೆಯಿಂದ ನೋಡಿದರು. "ನೀನು, ನಿನ್ನ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಭೋಗವನ್ನು ಅನುಭವಿಸು, ನನ್ನ ಮಗನೇ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ಇಂದು ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಮಗನಾಗಿಸಿದೆ; ನಿನಗೆ ಹಾಲಿನ ಸಾಗರ, ಜೇನು ಸಾಗರ, ಮೊಸರೆ ಸಾಗರ, ತುಪ್ಪ ಸಾಗರ, ಫಲಗಳ ಸಾಗರ, ಸಿಹಿ ತಿಂಡಿಗಳ ಸಾಗರ, ಹಬ್ಬದ ತಟ್ಟೆಗಳ ಪರ್ವತ, ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ಭೋಜನಗಳ ಸಾಗರ—all ನಿನಗೆ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ಋಷಿಯೇ, ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಮಹಾದೇವನು—ಲೋಕಗಳ ಪಿತೃ; ನಿನ್ನ ತಾಯಿ, ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯೇ, ವಿಶ್ವದ ಮಾತೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ನಿನಗೆ ಅಮೃತತ್ವ ಹಾಗೂ ಗಣಾಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದೇನೆ; ಇನ್ನಷ್ಟು ವರಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡು, ನಾನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ—ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯ ಬೇಡ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಮಹಾದೇವನು Upamanyuಗೆ ಕೈಗಳಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಘಮಿಸಿ, ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ, ಭವನು ಅವನಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ದೇವಿಯು, ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ನೋಡಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಅವನಿಗೆ ಯೋಗದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ ಹಾಗೂ ಪರಮ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಿದರು. Upamanyu, ಅವಳಿಂದ perpetual youth (ಶಾಶ್ವತ ಯೌವನ) ಹಾಗೂ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದು, ಸಂತೋಷದಿಂದ choking voice (ಭಾವೋದ್ರೇಕದಿಂದ) ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು. ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನಿರ್ದೋಷಿ, ಪವಿತ್ರನಾದ ದೇವರಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ವರವನ್ನು ಕೇಳಿದನು: "ದೇವದೇವ, ದಯಾಮಾಡು; ಸ್ಥಿರವಾದ ಭಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ನಿನ್ನ ಸಾನಿಧ್ಯ, ಮಹಾದೇವ, ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನೊಳಗಿರಲಿ," ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು. ಶಂಕರನು, ನಗುತ್ತಾ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಅವನು ಬಯಸಿದ ವರವನ್ನು ನೀಡಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಅಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಹಿತರಾದನು. ಈ ಘಟನೆಗಳ ನಂತರ, Vasudeva ಕೃಷ್ಣನು, ಪವಿತ್ರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಮಾಲಿಕ, Dhaumya ಎಂಬ ಮಹರ್ಷಿಯ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರನಿಂದ ಪಾಶುಪತ ವ್ರತವನ್ನು ಪಡೆದನು. "ಕೃಷ್ಣನು ಆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆದನು?" ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ಸುತನು, ಪಾಪನಾಶಕವಾದ ಆ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಲು ಮುಂದಾದನು. ವಾಸುದೇವನು, ಶಾಶ್ವತನು, ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅವತಾರಗೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಮಾನವ ದೇಹವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಶುದ್ಧೀಕರಣವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಮಗನನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ಅವನು austerity (ತಪಸ್ಸು) ಮಾಡಲು Upamanyuನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಆ ಋಷಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಕೃಷ್ಣನು, Dhaumya ಮಹರ್ಷಿಯ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಮೂರು ಬಾರಿ ಸುತ್ತು ಹಾಕಿದನು. ಆ ಮಹಾ ಋಷಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ, ಕೃಷ್ಣನ ದೇಹ ಹಾಗೂ ಕರ್ಮದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಎಲ್ಲಾ ಅವ purity (ಅಶುದ್ಧತೆ)ಗಳು ದೂರವಾದವು. Upamanyu, ಮಹಾ ತೇಜಸ್ಸಿನೊಡನೆ, ಬೂದಿಯನ್ನು ಚಿಮುಟಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಅಗ್ನಿ, ವಾಯು ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳಂತೆ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಸಂತೋಷಭಾವದಿಂದ, ಅವನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಪಾಶುಪತ ದಿವ್ಯಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಋಷಿಯ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ, ಕೃಷ್ಣನು ಪಾಶುಪತ ವ್ರತಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನಾದನು. ಇಂತು, ಈ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ Upamanyuನ ಭಕ್ತಿ, ಶಿವನ ಅನುಗ್ರಹ, ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಪಾಶುಪತ ಜ್ಞಾನಪ್ರಾಪ್ತಿ—all ಶ್ರದ್ಧೆಯ, ಭಕ್ತಿಯ, ಮತ್ತು ದೇವರ ದಯೆಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಸಾರುತ್ತವೆ.