ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಮಹರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದವರೇ, ಒಮ್ಮೆ ಉಪಮನ್ಯು ಎಂಬ ಋಷಿ ಇದ್ದನು. ಅವನು ಯೌವನದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ, ತನ್ನ ಇಷ್ಟದಂತೆ ಆಡುವವನಾಗಿದ್ದ. ಒಂದು ಸಲ, ಅವನು ತನ್ನ ಮಾವನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾಲನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಸಹೋದರನು, ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಹಾಲನ್ನು ಕುಡಿದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಉಪಮನ್ಯು ತನ್ನ ಇಷ್ಟದಷ್ಟು ಹಾಲನ್ನು ಕುಡಿದು, ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ತಾಯಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: "ಅಮ್ಮ, ಬಹುಭಾಗ್ಯಶಾಲಿನಿಯೇ, ತಪಸ್ವಿನಿಯೇ, ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾಲನ್ನು ಕೊಡು." ಅವನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ತಾಯಿ ಅವನನ್ನು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಕರೆದು, ಹಾಲು ಎಷ್ಟು ಸಿಹಿ, ಬೇಸರವಿಲ್ಲದದ್ದು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಅವಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದಾರಿದ್ರ್ಯ ನೆನಪಾಗಿ ದುಃಖದಿಂದ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಬಡತನ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಗಿ, ಉಪಮನ್ಯು ಕೂಡ "ಕೊಡು, ಕೊಡು" ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಆ ತಾಯಿ, ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಸಿಕ್ಕಿದ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಅದನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕಲಸಿ, ಮಗನಿಗೆ ಕೊಡುವ ಹಾಲಿನಂತೆ ತಯಾರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಮೌನವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, ದುಃಖಿತ ಮಗನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ ಮತ್ತು ಆ ಕೃತಕ ಹಾಲನ್ನು ಅವನಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಾಳೆ. ಆ ತಾಯಿಯು ಕೊಟ್ಟ ಕೃತಕ ಹಾಲನ್ನು ಉಪಮನ್ಯು ಕುಡಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಹಾಲು ನಿಜವಾದ ಹಾಲಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನು ತಾಯಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ತಾಯಿ ದುಃಖದಿಂದ ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಮುತ್ತಿಡುತ್ತಾಳೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಕಮಲದಂತೆ ಇರುವ ಕಣ್ಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದ ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ತೊಳೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ: "ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ, ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿಯೂ ರತ್ನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ನದಿಗಳು ಇವೆ. ಆದರೆ ಶಿವಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವರಿಗೂ, ಅದೃಷ್ಟವಿಲ್ಲದವರಿಗೂ ಅವು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಜ್ಯ, ಸ್ವರ್ಗ, ಮೋಕ್ಷ, ಹಾಲಿನಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾದ ಆಹಾರ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಶಿವನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಶಿವನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತವೆ; ಇತರ ದೇವತೆಗಳ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಅಲ್ಲ. ಇತರ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರು ದುಃಖದಿಂದ ಮುಳುಗಿ, ಮೋಹದಲ್ಲಿ ಅಲೆಮಾಡುತ್ತಾರೆ." "ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸದೆ ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಹಾಲು ಪಡೆಯುವುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಹಳೆಯ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಮೂಲಕ ಏನು ದೊರೆತಿತೋ, ಅದು ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತದೆ; ಇನ್ನಾವುದೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ, ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೂ ಕೂಡ." ತಾಯಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಉಪಮನ್ಯು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ, ಮಗುವಾಗಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ತಪಸ್ವಿನಿ ತಾಯಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: "ಬೇಸರ ಬಿಡಿ, ಬಹುಭಾಗ್ಯಶಾಲಿನಿಯೇ; ಮಹಾದೇವನು ಎಲ್ಲೋ ಇದ್ದಾನಲ್ಲ." "ಯಾವಾಗಾದರೂ, ತಡವಾದರೂ ಅಥವಾ ಬೇಗವಾದರೂ, ನಾನು ಹಾಲಿನ ಸಾಗರವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ತಾಯಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ತಾಯಿ ಅವನಿಗೆ ಶುಭಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡು ಎಂದು ಅನುಮತಿಸಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಾಳೆ. ತಾಯಿಯ ಅನುಮತಿಯೊಂದಿಗೆ ಉಪಮನ್ಯು ಅಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ, ಅವನು ಹಿಮವಂತ ಪರ್ವತವನ್ನು ತಲುಪಿ, ವಾಯುವನ್ನು ಆಹಾರವಾಗಿ ತೆಗೆದು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ತನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕವನ್ನೂ ಕಂಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಬಂದು ಹರಿಯನ್ನು ವಂದಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಶ್ರೀಮಹಾಪುರುಷನು, "ಇದು ಏನು?" ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸಿ, ಕಾರಣವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಮಂದರ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ವೇಗವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಕಂಡು, ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: "ಪ್ರಭು, ಉಪಮನ್ಯು ಎಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಇದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆವು. ಅವನು ಹಾಲಿಗಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಅವನ ತಪಸ್ಸನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ." ಇದಾದಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪಿನಾಕಿ ದೇವರು, ಪರಮೇಶ್ವರನು, ಶಕ್ರನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅನಂತರ ಸದಾಶಿವನು, ದೇವತೆಗಳು, ಅಸುರರು, ಸಿದ್ಧರು, ಮಹಾನಾಗರು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ, ಅಮರಾಧಿಪತಿ ಇಂದ್ರನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಮಹಾ ಬಿಳಿ ಏಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಉಪಮನ್ಯುವಿನ ತಪೋವನಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಶಚಿ ಇದ್ದಳು; ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಿಳಿ ಛತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದನು. ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ಸದಾಶಿವನು, ಶಕ್ರನ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಬಿಳಿ ಛತ್ರದಿಂದ ಮಂದರಪರ್ವತದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಹೀಗೆ ಶಕ್ರನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಪರಮೇಶ್ವರನು ಉಪಮನ್ಯುವಿನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಅನುಗ್ರಹ ನೀಡಲು ಬರುತ್ತಾನೆ. ಶಿವನು ಶಕ್ರನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಉಪಮನ್ಯು, ಮಹರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ, ತಲೆಯನ್ನೂ ಬಾಗಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ: "ಈ ಆಶ್ರಮ ಶುಭವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ದೇವತೆಗಳಾಧಿಪತಿ ತಾನೇ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ; ವಿಶ್ವದಾಧಿಪತಿ, ಶುಭಸ್ವರೂಪ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ಶಕ್ರನು." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಶಕ್ರನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಹರನು ಆತನಿಗೆ ಗಂಭೀರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: "ನಾನು ನಿನ್ನಿಂದ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ; ಒಬ್ಬವನು ಯಾವ ವರವನ್ನು ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳು. ಈ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯೆಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯ. ಧೌಮ್ಯನ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರನೆಂಬ ಜ್ಞಾನಿಯೇ." ಹೀಗೆ ಶಕ್ರನು ಹೇಳಿದಾಗ, ಉಪಮನ್ಯು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, "ನಾನು ಶಿವಭಕ್ತಿಯನ್ನು ವರವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ," ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸageನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಭು, ಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಪಗೊಂಡಂತೆ, ಶಕ್ರನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ: "ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸದೆ ಇದ್ದೀಯಾ, ದಿವ್ಯಮುನಿಯೇ? ನಾನು ದೇವತೆಗಳ ರಾಜನು, ಲೋಕಪತಿ ಶಕ್ರನು, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತನು." "ನೀನು ನನ್ನ ಭಕ್ತನಾಗು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠನೇ; ನನ್ನನ್ನು ಸದಾ ಆರಾಧಿಸು. ನಾನು ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲ ಶುಭವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ; ನಿರ್ಗುಣನಾದ ರುದ್ರನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು." ಶಕ್ರನ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಉಪಮನ್ಯು, ಆಘಾತಗೊಂಡು, ಪವಿತ್ರವಾದ ಪಂಚಾಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: "ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಶಕ್ರನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಅಸುರನು ಧರ್ಮವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ನನಗೆ ತೋರುತ್ತದೆ; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿರುವ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ." "ನೀನೇ ಆಗ, ಪರಮೇಶ್ವರನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ, ಅವನ ಪರತತ್ತ್ವವನ್ನೂ ನಿಂದಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿದ್ದೆ." "ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕಾಗಿದೆ? ಇಂದು ನಾನು ಭವನನ್ನು ನಿಂದಿಸುವ ಪಾಪವನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಮಾಡಿದುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡೆನು." "ಭವನನ್ನು ನಿಂದಿಸುವುದು ಕೇಳಿದಾಗ ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನದೇ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದವರು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಶಿವಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ." "ಯಾರು ಶಿವನನ್ನು ನಿಂದಿಸುವವನ ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಕಿತ್ತುಹಾಕುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಪೀಳಿಗೆಯವರನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿ, ಶಿವಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ." ಹೀಗೆ ಉಪಮನ್ಯುವಿನ ಶ್ರದ್ಧೆ, ತಪಸ್ಸು, ಹಾಗೂ ಶಿವಭಕ್ತಿಯ ಮಹಿಮೆ ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗುತ್ತದೆ.