ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಹರಿಯ ಅಹಂಕಾರಪೂರ್ಣ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅನಂತ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಹರಿಯು (ಶಿವನು) ನಗುತ್ತಾ, ತುಟಿಗಳನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ತಿರಸ್ಕಾರದಿಂದ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. "ನೀನು ವಿಶ್ವನಾಥನನ್ನು, ಸಂಹಾರಕನನ್ನು, ಪಿನಾಕ ಧನುರ್ಧಾರಿಯನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲವೇ? ನಿನ್ನ ತಪ್ಪಾದ ವಾದಗಳು ಮತ್ತು ಜಗಳಗಳು ನಿನ್ನ ನಾಶವೊಂದೇ ತರುವವು. ನೀನು ಮತ್ತು ಅವನು ಇನ್ನೂ ಯಾವ ಅವತಾರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದೀರಿ? ಅವನ್ನು ಯಾರು ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದಾರೆ? ಈ ಕಥೆಗಳ ಅಂತ್ಯವನ್ನೂ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ತರುವರು. ನಿನ್ನ ದೋಷವನ್ನು ನೋಡು, ನೀನು ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದುಹೋಗಿದ್ದೀಯಲ್ಲ; ಆ ಸಂಹಾರದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾದ ಅವನಿಂದ ನೀನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗುವೆ. ನೀನು ಪ್ರಕೃತಿಯು, ರುದ್ರನು ಪುರುಷನು; ಅವನ ಶಕ್ತಿ ನಿನ್ನಲ್ಲಿದೆ. ನಿನ್ನ ನಾಭಿಕಮಲದಿಂದ ಐದು ಮುಖಗಳ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಹುಟ್ಟಿದನು. ಸೃಷ್ಟಿಗಾಗಿ, ಶಂಕರನು—ನೀಲ ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ವರ್ಣಗಳೊಂದಿಗೆ, ಕಠಿಣ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದವನಾಗಿಯೇ—ತನ್ನ ನೆಟ್ಟಗೆಯ ಮೇಲೆ ಲೋಕವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿದನು. ಆ ಶಂಭುವಿನ ನೆಟ್ಟಗೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಗಾಗಿ ಆ ಜೀವಿ ಉದಯವಾಯಿತು; ಇದು ಯಾವ ದೋಷವೂ ಅಲ್ಲ. ನಾನು ದೇವತಾದೇವನ ಭಾಗ, ಮಹಾಭೈರವನ ರೂಪವನ್ನೂ ಹೊಂದಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ವಿನಮ್ರತೆಯಿಂದಲೂ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ನೇಮಕಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ; ಹೀಗಾಗಿ, ದೈತ್ಯನನ್ನು ಚೂರುಮಾಡಲು ನೀನು ಶಕ್ತಿಯ ಭಾಗದಿಂದ ಆಲಂಕೃತಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ. ನೀನು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ, ದರ್ಪದಿಂದ ನಿರಂತರ ಗರ್ಜಿಸುವೆ; ದುಷ್ಟರಿಗೆ ನೀಡುವ ಸಹಾಯವೂ ಅವರ ಹಾನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಓ ಸಿಂಹ, ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪುನರ್ಜನಿಸಿದ ಮಹೇಶ್ವರನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೂ ಅಲ್ಲ, ಸಂಹಾರಕನೂ ಅಲ್ಲ, ಸ್ವತಂತ್ರನೂ ಅಲ್ಲ. ನೀನು ಕುಂಭಕಾರನ ಚಕ್ರದಂತೆ ಪಿನಾಕಧಾರಿ ಶಿವನಿಂದ ಚಲಿಸಲಾಗುತ್ತಿರುವೆ; ಈಗಲೂ, ಆ ಕಚ್ಛಪ ರೂಪಿಯ ಮಸ್ತಕ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ. ಓ ಮೋಹಿತಳೇ, ಹರನ ಮಾಲೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಅರಿಯದೆ ಹೋದೆ, ದಂತೋದಯದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ ಆ ಭಾಗವನ್ನು ಮರೆತೆಯೇ? ಇಂದು, ನಿನ್ನ ವರಾಹರೂಪದಲ್ಲಿ, ತಾರಕನ ಶತ್ರುವಾದವನಿಂದ ಉಕ್ಕುವ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಸುಟ್ಟಹೋಗಿದ್ದೆ; ಅವನ ತ್ರಿಶೂಲದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನೀನು ವಿಷ್ವಕ್ಸೇನನಾಗಿ ವಂಚನೆಯಿಂದ ಸಂಹಾರಗೊಂಡೆ. ದಕ್ಷ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ, ಓ ಯಜ್ಞರೂಪಿಣಿ, ನಿನ್ನ ತಲೆ ಕತ್ತರಿಸಲಾಯಿತು; ಈಗಲೂ, ನಿನ್ನ ಮಗ ಬ್ರಹ್ಮನ ಐದನೇ ತಲೆಯು ಉಳಿದಿದೆ. ಆ ಭಾಗ, ಆ ಶಕ್ತಿ ಅವನಿಂದ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕಡಿದುಹಾಕಲಾಯಿತು; ನೀನು ಮತ್ತು ಮರುತ್ಗಣಗಳೂ ಕೂಡ ದಧೀಚಿಯಿಂದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋತುಹೋಗಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನ ತಲೆ ಕೆರಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಪ್ರಿಯವಾದ ಚಕ್ರವು ಯಾರು ಕೊಟ್ಟರು, ಹೇಗೆ ದೊರೆತಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆತೆಯೇ, ಓ ಚಕ್ರಧಾರಿ? ಅದು ಯಾರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ರು? ಇದನ್ನೂ ಮರೆತೆಯೇ? ನಾನು ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ, ನೀನು ಪಾರಿಜಾತ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ. ನೀನು ಶುದ್ಧ ಸತ್ವಸ್ವರೂಪ ಎಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಬಹುದು? ನೀನು ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ರುದ್ರನ ಶಕ್ತಿ ಆ ಪುರಸ್ತಂಭದ ಮೂಲದಿಂದ ತುದಿವರೆಗೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ. ನೀನು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ದಹನಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿದ್ದರೂ ಮೋಹಗೊಂಡಿದ್ದೀಯೆ; ನಿನ್ನಿಬ್ಬರೂ ಕೂಡ ಆ ಶಕ್ತಿಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಯಾರು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಮಧಾಮವನ್ನು, ಸ್ವರ್ಗಭೂಮಿ, ಇಂದ್ರ, ಅಗ್ನಿ, ಯಮ, ವರುಣನನ್ನು ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರಿಗೇನು? ಕತ್ತಲೆಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನು ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ; ನೀನು ಕಾಲ, ಪರಮೇಶ್ವರ, ಮಹಾಕಾಲ, ಕಾಲಗಳ ಕಾಲ, ಮಹೇಶ್ವರ. ಆದುದರಿಂದ, ನೀನು ಭಯಾನಕ ರೂಪದಿಂದ, ಮರಣಕ್ಕೂ ಮರಣವಾಗುವೆ; ಬಲದಿಂದ, ಧೈರ್ಯದಿಂದ, ಬಾಣ ಹಿಡಿದು, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೇಲಿರುವ ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿರುವೆ. ಎತ್ತಿದ ಕೈಯಿಂದ ನೀನು ಭಯಂಕರ ಜ್ವರ, ಚಿನ್ನದ ಮೃಗ ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಿ; ನೀನು ಜಗತ್ತನ್ನೆಲ್ಲ ಶಿಕ್ಷಿಸುವವನು—ನೀನು ಅಥವಾ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಅಲ್ಲ. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿ, ನಿನ್ನ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಒಳಗೆ ಸೆಳೆಯು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮಹಾಭೈರವನ ಕೋಪ ಈಗ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಬೀಳಲಿದೆ. ಸ್ಥಾಣುವಜ್ರದಂತೆ, ಮರಣವು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಬೀಳಲಿದೆ," ಎಂದು ವೀರಭದ್ರನು ಹೇಳಿದಾಗ, ನರಸಿಂಹನು ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ ಭಾರೀ ಗರ್ಜನೆ ಮಾಡಿದನು. ಅವನ ಗರ್ಜನೆಯ ಶಬ್ದದಿಂದ ಆಕಾಶವೇ ನಡುಗಿತು; ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಭೀಕರ ರೂಪವು, ಶಿವನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಉದಯವಾಯಿತು. ಅದು ಬಂಗಾರದಂತೆ ಅಲ್ಲ, ಮೃದು ಅಥವಾ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಇಲ್ಲ, ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದಂತೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ಮಿಂಚಿನಂತೆಯೂ, ಚಂದ್ರನಂತೆಯೂ ಅಲ್ಲ—ಅದು ಅನನ್ಯ, ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಯ ಅದ್ಭುತ ರೂಪ. ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ಶಕ್ತಿಗಳು ಆ ಶಂಕರನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿದವು; ಆ ರೂಪದಿಂದ ಮಹಾ ಪ್ರಕಾಶವು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು. ಅದು ರುದ್ರನ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ವಿಕೃತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು; ಸಂಹಾರರೂಪದಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸಿದನು. ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ನೋಡುತ್ತಾ, ಜಯಘೋಷ ಮತ್ತು ಶುಭಧ್ವನಿಗಳ ನಡುವೆ, ಸಾವಿರ ಕೈಗಳು, ಜಟಾಮಂಡಲ, ಚಂದ್ರಕಲಾಶಿರೋಭೂಷಣದೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ಅವನ ಅರ್ಧದೇಹವು ಮೃಗದ ರೂಪದಲ್ಲಿತ್ತು; ಅವನಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆಗಳು, ಚೂಪಾದ ಚಂಚು, ಭಯಂಕರ ದೊಡ್ಡ ಹಲ್ಲುಗಳು, ವಜ್ರದಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಆಯುಧಗಳಿದ್ದವು. ಅವನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ 'ಕಾಲ' ಎಂಬುದೇ ಹಾರವಾಗಿತ್ತು; ಅವನು ಬಲದೈಹಿಕ, ನಾಲ್ಕು ಕಾಲುಗಳು, ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ, ಪ್ರಳಯಮೋಡಗಳ ಘರ್ಜನೆಗೆ ಸಮವಾದ ಭಯಂಕರ ಗಂಭೀರ ನಾದವಿದ್ದವನು. ಅವನ ರೂಪ ಭೀಕರ, ಮೂರು ಕಣ್ಣುಗಳು ಹೊರಗೆ ಉರಿಯುತ್ತಿವೆ, ಹಲ್ಲುಗಳು ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಿವೆ, ಕೆಳ ತುಟಿ ಉಬ್ಬಿದಂತೆ, ಹರನು ಘನಘೋಷದೊಂದಿಗೆ ದಟ್ಟವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದನು. ಹರಿ ಆ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿ, ಪrowess ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡನು; ಅವನ ತೇಜಸ್ಸು ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನಂತೆ, ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಜೇನುಹುಳಿಯ ಬೆಳಕಿನಂತೆ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ಆ ರುದ್ರರೂಪ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಆವರಿಸಿ ಹರಿಯನ್ನು ನಾಭಿಯಿಂದಲೂ ಕಾಲಿನಿಂದಲೂ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅವನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಬಾಲದಿಂದ ಕಟ್ಟಿದನು, ಕೈಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಿದನು. ಹರಿಯ ಹೃದಯವನ್ನು ತನ್ನ ಭುಜಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದು, ಹರಣ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಹರ್ಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಏರಿದನು. ಭಯದಿಂದ ಆ ಹಕ್ಕಿ ರೂಪವು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಎತ್ತಿ, ಹಿಡಿದು ಕೆಳಗೆ ಎಸೆದು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಎಸೆದು ತೊಡಗಿತು. ಆಗ ಆ ಭೀಕರ ಸ್ವಾಮಿ, ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಹೊಡೆಯುವಿಕೆಯಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡ ಹರಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಆ ಮಹೇಶ್ವರನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರುತ್ತಾ ಸಾಗಿದನು. ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಂದರು; ವಿಷ್ಣುವು ಶಕ್ತಿಹೀನನಾಗಿ, ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿದ ಮುಖದಿಂದ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಅವನ ಹಿಂದೆ ಸಾಗಿದನು.