ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಓ ಮಹಾಶಯರೇ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿ, ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಚಿತ್ತ—ಈ ನಾಲ್ಕುಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ "ಅಧ್ಯಾತ್ಮ" ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಇದನ್ನು ಒಟ್ಟು ಹದಿನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಅನುಭವವನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ: ಕಾಣುವುದು, ಕೇಳುವುದು, ವಾಸನೆ ಮಾಡುವುದು, ರುಚಿ ನೋಡುವುದು ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದು. ಇದೇ ರೀತಿ, ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುವುದು, ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, “ನಾನು” ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದು, ವಿಚಾರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಮಾತನಾಡುವುದು—ಇವುಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಧಿಭೌತಿಕ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ, ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಹೋಗುವುದು, ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಆನಂದಿಸುವುದು—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಬರುತ್ತವೆ. ದೇವತೆಗಳಾದ ಸೂರ್ಯ, ದಿಕ್ಕುಗಳು, ಭೂಮಿ, ವರुण, ವಾಯು, ಚಂದ್ರ, ಬ್ರಹ್ಮಾ, ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನು ಕೂಡ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ. ಅಗ್ನಿ, ಇಂದ್ರ, ವಿಷ್ಣು, ಮಿತ್ರ ದೇವತೆ, ಪ್ರಜಾಪತಿ—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಹದಿನಾಲ್ಕು “ಅಧಿದೈವಿಕ” ರೂಪಗಳೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಜನಿಯರು: ಸುದರ್ಶನಾ, ಜಿತಾ, ಸೌಮ್ಯಾ, ಮೋಘಾ, ರುದ್ರಾಮೃತಾ, ಸತ್ಯಾ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮಾ—ಇವರು ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ರಾಶಿ, ಶುಕಾ, ಅಸುರಾ, ಕೃತಿಕಾ, ಭಾಸ್ವತಿ—ಈ ಹದಿನಾಲ್ಕು ನಾಡಿಗಳು (ಚಾನಲ್‌ಗಳು) ಬದ್ಧವಾಗಿವೆ. ನಾಡಿಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರುವ ವಾಯುಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ವಹಿಸುವವರು ಕೂಡ ಹದಿನಾಲ್ಕು: ಪ್ರಾಣ, ವ್ಯಾನ, ಅಪಾನ, ಉದಾನ, ಸಮಾನ, ವೈರಾಮ್ಭ, ಮುಖ್ಯ, ಅಂತರ್ಯಾಮ, ಪ್ರಭಂಜನ, ಕೂರ್ಮಕ, ಶ್ಯೇನ, ಶ್ವೇತ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಅನಿಲ. ನಾಗಗಳು, ಹದಿನಾಲ್ಕು ವಾಯುಗಳು, ದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಕಾಣಬೇಕಾದುದು, ಸೂರ್ಯನು—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸೇರಿವೆ. ಈ ನಾಡಿಯಲ್ಲಿ, ಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ, ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ, ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಹೃದಯದ ಒಳಗಿನ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ—ಈ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಪರಮಾತ್ಮನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆತ್ಮನು ಒಂದೇ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಈ ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನನ್ನು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು—ಅವನು ವಯಸ್ಸಿಲ್ಲದ, ಅನಂತ, ದುಃಖರಹಿತ, ಅಮರ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರವಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನು. ಅವನೇ ಈ ಹದಿನಾಲ್ಕು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅವನಲ್ಲಿ ಲಯವಾಗುತ್ತವೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಇವುಗಳ ಹೊರತು ಇನ್ನೇನು ಇಲ್ಲ. ಅವನೇ ಸರ್ವಜ್ಞನು, ಸರ್ವದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯು, ಆಂತರ್ಯಾಮಿಯು, ಮಹಾ ಪ್ರಕಾಶವಂತನು. ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವನೇ ನಿತ್ಯವಾದ ಆನಂದದ ಮೂಲ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಪೂಜಿಸಿದರೂ, ಎಲ್ಲರೂ ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ವೇದಗಳು ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೂ, ಈ ಸರ್ವಜ್ಞನು, ವೇದ ಮತ್ತು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಅವನ ಆಹಾರ, ಆದರೆ ಅವನು ಸ್ವತಃ ಆಹಾರವಲ್ಲ; ಆತ್ಮದ ರಕ್ಷಣೆ ಇರುವುದನ್ನು ತಿನ್ನಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಆಹಾರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಜೀವಿಗಳ ಆಹಾರ, ಬಂಧ, ಅಧಿಪತಿ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ—ಐದು ಭಾಗಗಳ ಆತ್ಮನಾಗಿ ಇರುವೆನು. ಈ ದೇಹಾತ್ಮನು ಆಹಾರದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದ್ದು, ಆಹಾರ ಭೋಕ್ತ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಪ್ರಾಣಾತ್ಮ, ಇಂದ್ರಿಯಾತ್ಮ, ಸಂಕಲ್ಪಾತ್ಮ, ಮನೋಮಯಾತ್ಮ—ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸೋಮನು ಕಾಲಾತ್ಮನಾಗಿ, ಜ್ಞಾನಾತ್ಮನಾಗಿ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; ಸದಾ ಆನಂದಮಯ, ಮಹಾ ಪರಮೇಶ್ವರನಾಗಿ, ಪರಮಾತ್ಮನಾಗಿ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿದ್ದಾನೆ. ನಾನು ಈ ವಿಶ್ವದ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ; ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ. ಸ್ವತಂತ್ರವಾದರೂ, ಅವನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ; ನನ್ನ ಹೊರತು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಒಂದೆತನ ಇಲ್ಲ, ಹೀಗಾಗಿ ಎರಡೂ ಇಲ್ಲ; ಹೀಗಾಗಿ ಮರಣವೂ ಇಲ್ಲ, ಅಮರಣವೂ ಇಲ್ಲ, ಜನನರಹಿತ ಮೂಲವೂ ಇಲ್ಲ. ಅವನು ಒಳಗಿನ ಜ್ಞಾನವಂತನೂ ಅಲ್ಲ, ಹೊರಗಿನ ಜ್ಞಾನವಂತನೂ ಅಲ್ಲ, ಎರಡೂ ಅಲ್ಲ; ಜ್ಞಾನರಾಶಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನವೂ ಅಲ್ಲ, ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಪೂರ್ವವಾಗಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ, ತಿಳಿಯಬೇಕಾದುದೂ ಇಲ್ಲ; ಮುಕ್ತಿಯೇ ಪರಮ ಸತ್ಯ; ಮುಕ್ತಿಯೇ ಏಕಾಂತ, ಪರಮ ಹಿತ, ದುಃಖರಹಿತ. ಅಮರ, ಅವಿನಾಶಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ಪರಮಾತ್ಮ, ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪ, ನಿರಾಕಾರ, ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪ, ಅನೇಕ ನಾಮಗಳಿಂದ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಯಾವುದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಮತ್ತು ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಜ್ಞಾನ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಉಳಿದದು ಅಜ್ಞಾನ—ಇಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ವಿಚಾರಣೆ ಬೇಡ. ಗುರುಸಂಗದಿಂದ ಉದಯವಾಗುವ ಸ್ಪಷ್ಟ ಜ್ಞಾನ ಸದಾ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದು, ರಾಗ, ದ್ವೇಷ, ಸುಳ್ಳು, ಕ್ರೋಧ, ಕಾಮ, ತೃಷ್ಣೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿದೆ. ಮತ್ತೆ, ಇದು ಮಾದಕತೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿದ್ದು, ಇಂದು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವದು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಅಜ್ಞಾನವೇ ಮೂಲ ಪಾಪ, ಆದ್ದರಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಅಶುದ್ಧನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಜ್ಞಾನ ನಾಶವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ; ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ, ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ ಪುಣ್ಯ-ಪಾಪಗಳ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರಿಂದ, ಓ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳೇ, ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ಜ್ಞಾನಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬುದ್ಧಿ ನಿಜವಾಗಿ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಸದಾ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು, ಅದರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಬೇಕು, ಅದಕ್ಕೆ ನಿಷ್ಠರಾಗಬೇಕು; ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತನಾದ ಯೋಗಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕರ್ತವ್ಯವಿಲ್ಲ. ಓ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕರ್ತವ್ಯವಿಲ್ಲ; ಏನಾದರೂ ಉಳಿದಿದ್ದರೂ, ಅದು ಸತ್ಯಜ್ಞಾನಿಗೆ ಅಲ್ಲ; ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ, ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವನು ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದರೂ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಪರಮ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿ; ಸದಾ ಜ್ಞಾನಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವನು, ಜ್ಞಾನಾರ್ಥವನ್ನು ಸ್ವತಃ ಅರಿತಿರುವನು. ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾದವನು, ಕ್ರೋಧವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಮೋಹಿತನಾದವನು ಬೇರೆಡೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ—ಅವನು ಅಜ್ಞಾನಿ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಅಜ್ಞಾನವೇ ಸಂಸಾರದ ಕಾರಣ, ಸಂಸಾರವೇ ದೇಹಗಳ ಸಂಗ್ರಹ. ಜ್ಞಾನವೇ ಮುಕ್ತಿಯ ಕಾರಣ; ಮುಕ್ತನು ಸ್ವಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅಜ್ಞಾನ ಉಳಿದರೆ, ಓ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ಕ್ರೋಧ ಮತ್ತು ಇತರವು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಕ್ರೋಧ, ಆನಂದ, ಲೋಭ, ಮೋಹ, ಪಾಕಂಡ, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮ—ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ದೇಹಗಳ ಸಂಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ದೇಹ ಇರುವವರೆಗೆ ದುಃಖ ಇದೆ; ಜ್ಞಾನಿಯು ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಯೋಗಿ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ಕ್ರೋಧ ಮತ್ತು ಇತರವು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಅವುಗಳ ನಾಶದಿಂದ, ಅವನು ಮತ್ತೆ ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿ, ಪರಮಾತ್ಮನ ಮಹತ್ವ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಋಷಿಗಳಿಗೆ ವಿವರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.