ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳು—ಈಗ ಅನುಭವಿಸುವವುಗಳೂ, ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬರಲಿರುವವುಗಳೂ—ಅವು ದೋಷಗಳಿಂದ ಭ್ರಷ್ಟವಾದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸುತ್ತವೆ. ದುಃಖಗಳ ಬಗೆಯೂ ಅನೇಕವಿದೆ. ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ ತಮಗೆ ಜ್ಞಾನವಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವವರು ಹಿಂದಿನ ದುಃಖಗಳ ಕುರಿತು ಯೋಚನೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆಹಾರವನ್ನು ಸುಖವೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗದು; ಅದು ಭೂಕುಶಲ ಮತ್ತು ರೋಗ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಮಾತ್ರ. ಹೇಗೆ ಔಷಧಿಯು ರೋಗ ನಿವಾರಣೆಗೆ, ಆನಂದಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲವೋ, ಹೀಗೆಯೇ, ಚಳಿ, ಬಿಸಿಲು, ಗಾಳಿ, ಮಳೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ತೊಂದರೆ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಇದು ಖಚಿತವಾಗಿಯೇ ದುಃಖ; ಅನುದಿತರು ಇದನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ—even ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ, ಮಹಾ ಮುನಿಗಳೇ, ಅಶುದ್ಧತೆ, ಕ್ಷಯ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ದುಃಖವಿದೆ. ಅನೇಕ ರೋಗಗಳು, ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಭಯ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಬಳಲುವವರು, ಬೇರುಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದ ಮರದಂತೆ, ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದುಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆಯೇ, ಪುಣ್ಯವೃಕ್ಷವು ಕ್ಷೀಣವಾದಾಗ, ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥರೂ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದುಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಅವರ ಆಧಾರವೇ ದುಃಖದ ಆಸೆ, ಅವರ ಆಸ್ತಿಯೂ ದುಃಖಾನುಭವ. ಇಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದವರಿಗೆ—ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಬರುವ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ—ದುಃಖವು ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾದುದು; ನರಕದಲ್ಲಿ ದುಃಖವು ಖಚಿತ, ಯಾಕೆಂದರೆ ನರಕದ ಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮಹಾ ಮುನಿಗಳೇ, ಜಾತಿಗಳವರಿಗೆ, ವಿಧಿಸಲಾದ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸದಿದ್ದರೆ, ಅಲ್ಲಿಂದಲೂ ದುಃಖವುಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಮರಣ ಭಯದಿಂದ ಗೃಹವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮೃಗ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಲಾಗದಂತೆ, ಜಗತ್ತಿನ ಬಂಧನದಿಂದ ಭಯಗೊಂಡ ಧ್ಯಾನನಿಷ್ಠ ಮಹಾತಪಸ್ವಿಯೂ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಲಾಗದು. ಹುಳುಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳು, ಕಾಡುಮೃಗಗಳು, ಹಸುಗಳು, ಆನೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು—ಇವುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದುಃಖವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪರಮ ಸುಖವು ತ್ಯಾಗಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ದೇವತೆಗಳಿಗೆ, ಯುಗಾಧಿಪತಿಗಳಿಗೆ, ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡವರಿಗೆ, ಮನುವಿಗೆ ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ—even ಅವರಲ್ಲಿಯೂ ದುಃಖವಿದೆ, ಧರ್ಮಾತ್ಮರೆ. ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ದಾನವಗಳಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿಂದ ದುಃಖ ಮಾತ್ರ ಇದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ರಾಜರಲ್ಲಿ, ರಾಕ್ಷಸರಲ್ಲಿ, ಮೂರೂ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದುಃಖವಿದೆ. ಚತುರ್ವರ್ಣದವರಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಆಶ್ರಮಗಳು ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕಾಗಿ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿವೆ; ಆದರೆ ಆಶ್ರಮಗಳಿಂದಲೂ, ದೇವತೆಗಳಿಂದಲೂ, ಯಾಗಗಳಿಂದಲೂ, ಸಾಂಖ್ಯದಿಂದಲೂ, ವ್ರತಗಳಿಂದಲೂ, ವಿವಿಧ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ, ವಿವಿಧ ದಾನಗಳಿಂದಲೂ—ಈ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗದು; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಸ್ವಯಂ ಆತ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದುದರಿಂದ, ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಪಾಶುಪತ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಸದಾ ಭಸ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಲಗಬೇಕು, ಪಾಶುಪತ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿರಬೇಕು. ಪಂಚತತ್ತ್ವಗಳ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಸಮೃದ್ಧನಾಗಿ, ಶಿವತತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಯೋಗಮಾರ್ಗದಿಂದ ಕರ್ಮಬಂಧನಗಳನ್ನು ಕಡಿದು, ಜ್ಞಾನಿಯು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಪಂಚತತ್ತ್ವಗಳ ಐಕ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಜ್ಞಾನಿಯು ದುಃಖದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ; ಪರಮಜ್ಞಾನದಿಂದ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದುದನ್ನು ಕೆಳಜ್ಞಾನದಿಂದ ತಿಳಿಯಲಾಗದು. ಇಲ್ಲಿ ಎರಡು ಜ್ಞಾನಗಳಿವೆ: ಪರಾ ಮತ್ತು ಅಪರಾ. ಮಹಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ಅಪರಾ ಜ್ಞಾನವೆಂದರೆ ಋಗ್ವೇದ, ಯಜುರ್ವೇದ, ಸಾಮವೇದ, ಅಥರ್ವವേദ, ಸರ್ವಕಾಮಪ್ರದ ವೇದ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಯಜ್ಞ, ವ್ಯಾಕರಣ, ನಿರುಕ್ತ, ಛಂದಸ್ಸು, ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ ಇವು—all ಅಪರಾ ಜ್ಞಾನ. ಪರಾ ಜ್ಞಾನವು ಅವಿನಾಶಿಯಾಗಿದ್ದು, ಕಾಣಲಾಗದು, ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲಾಗದು, ಮೂಲವಿಲ್ಲದು, ಲಕ್ಷಣವಿಲ್ಲದು. ಅದು ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ, ಕೈ, ಕಾಲುಗಳಿಲ್ಲದು; ಜನನವಿಲ್ಲದು, ಅವ್ಯಕ್ತ, ಶಬ್ದವಿಲ್ಲದು. ಸ್ಪರ್ಶವಿಲ್ಲದು, ರೂಪವಿಲ್ಲದು, ರುಚಿ, ವಾಸನೆಗಳಿಲ್ಲದು; ಅವಿನಾಶಿ, ಆಧಾರವಿಲ್ಲದು, ಶಾಶ್ವತ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ, ಸ್ವಾಮ್ಯವುಳ್ಳದು. ಅದು ಮಹತ್ತರ, ವಿಶಾಲ, ಅಜ, ಚೈತನ್ಯರೂಪ; ಉಸಿರಿಲ್ಲದು, ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದು, ತೇವವಿಲ್ಲದು, ರಕ್ತವಿಲ್ಲದು. ಅದು ಅಳವಡಿಸಲಾಗದ, ಸ್ಥೂಲವಲ್ಲದ, ದೀರ್ಘವಲ್ಲದ, ಹೆಚ್ಚಿನವಲ್ಲದ, ಚಿಕ್ಕವಲ್ಲದ, ಪರಿಮಿತಿಯಿಲ್ಲದ, ಆನಂದಮಯ, ಪರಿವರ್ತನೆಯಿಲ್ಲದು. ಅದು ನಿರ್ಬಂಧಿತವಲ್ಲ, ಅದ್ವಿತೀಯ, ಅನಂತ, ಗ್ರಹಣಾತೀತ, ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಏಕರೂಪ, ಪರಮಜ್ಞಾನ, ಬೇರೆ ಏನೂ ಅಲ್ಲ. ಮೇಲ-ниಚ್ಛ ಜ್ಞಾನವೆಂದು ಹೇಳಿದರೂ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಭೇದವಿಲ್ಲ; ನಾನು ಈ ಸಕಲ ವಿಶ್ವ, ಸಕಲ ಜಗತ್ತು ನಾನಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನಿಂದಲೇ ಇದು ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ, ನನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ, ನನಗೆಲ್ಲಾ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಮನಸ್ಸು, ಮಾತು, ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಏನೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ನೋಡುವರು—ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಅಸತ್ಯ ಎರಡನ್ನೂ—ಒಗ್ಗಟ್ಟಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ; ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ಕಂಡು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೊರಗೆ ಹರಿಸಬಾರದು. ನೋವು ಕೆಳಗೆ ನೆಟ್ಟಗೆ, ನಾಭಿಯಿಂದ ಹನ್ನೆರಡು ಅಂಗುಲ ಮೇಲಿರುವ ಹೃದಯವನ್ನು ವಿಶ್ವದ ಮಹಾನಿವಾಸವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಈ ಹೃದಯದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಮಲವಿದೆ; ಅದು ಪುಣ್ಯಮೂಲದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿ, ಜ್ಞಾನರೂಪದ ದಂಡವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಆರು ಬಿಳಿ ದಳಗಳಿವೆ—ಸ್ವಾಮ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವವು; ಪರಮ ಕರ್ನಿಕವು ವೈರಾಗ್ಯ. ಅದರ ಬಾಯಿಗಳು ದಿಕ್ಕುಗಳಾಗಿವೆ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಾದಿಗಳು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ. ಪ್ರಾಣಾದಿಗಳ ಜೊತೆಗೂಡಿ, ಜ್ಞಾನಿಯು ಹತ್ತು ಪ್ರಾಣನಾಡಿಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ, ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮಹಾ ಮುನಿಗಳೇ. ಎಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಸಾವಿರ ನಾಡಿಗಳು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ; ಜಾಗ್ರತ ಸ್ಥಿತಿ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ, ಸ್ವಪ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ. ಸುಷುಪ್ತಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿದೆ; ಚತುರ್ಥ ಸ್ಥಿತಿ ತಲೆಯಲ್ಲಿದೆ; ಜಾಗ್ರತದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಇದ್ದಾರೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸ್ವಪ್ನದಲ್ಲಿಯೂ. ಆದರೆ ಈಶ್ವರನು ಸುಷುಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ, ಮಹೇಶ್ವರನು ಚತುರ್ಥ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ; ಇತರರು ಕೂಡ ಎಲ್ಲೇಂದ್ರಿಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಪುರುಷನನ್ನು ಹೀಗೆಯೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಯಾವಾಗ ಅವನು ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ತಂಗಿರುತ್ತಾನೋ, ಅದನ್ನು ಜಾಗ್ರತವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ—ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿ, ಅಹಂಕಾರ, ಚಿತ್ತ—ಈ ನಾಲ್ಕು. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾಗ, ಅದನ್ನು ಸ್ವಪ್ನವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಎಲ್ಲೇಂದ್ರಿಯಗಳು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಲಯಗೊಂಡಾಗ, ಧರ್ಮಾತ್ಮರೆ, ಅದು ಸುಷುಪ್ತಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಭಿನ್ನವಾದುದು; ಚತುರ್ಥ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಹೀಗೆಯೇ. ಚತುರ್ಥಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅತೀತವಾದುದು ಶಿವನು, ಪರಮಕಾರಣ. ಜಾಗ್ರತ, ಸ್ವಪ್ನ, ಸುಷುಪ್ತಿ, ಚತುರ್ಥ—ಇವುಗಳನ್ನು ಅಧಿಭೌತಿಕವೆಂದೂ, ಮಹಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ಆದ್ಯಾತ್ಮಿಕ, ಅಧಿದೈವಿಕವೆಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. 'ನಾನೇ ಅದು' ಎಂದು ತಿಳಿಯುವವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೀಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಜ್ಞಾನೇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಮಹಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ಹಾಗೆಯೇ ಕರ್ಮೇಂದ್ರಿಯಗಳು ಕೂಡ.