ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಶಾಸ್ತ್ರವು ವೇದದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿದ್ದು, ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಕುರಿತು ಉದ್ದೇಶಿತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ, ಓ ದ್ವಿಜರೇ. ಇದು ಬ್ರಹ್ಮನ ಶಿರೋಭೂಷಣ, ತಾತ್ಪರ್ಯ ಮತ್ತು ಋಷಿಗಳ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಫಲವಾಗಿದೆ. ಇನ್ನು, ಇಚ್ಛೆ ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾದ ವೃತ್ತಿಯಾಗಿದ್ದು, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ; ವೇದವು ಅವರಿಗಾಗಿ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಸದಾ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ, ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರ ಧರ್ಮದ ಲಕ್ಷಣವೆಂದರೆ ತ್ಯಾಗವಾಗಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಜ್ಞಾನವೇ ಮೂಲವಾಗಿದೆ. ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಅವರ ಶಕ್ತಿಯು ಕ್ಷೀಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಮೂರು ಭಾಗಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಪೂರ್ಣವಾದ ಜೀವಾತ್ಮನು ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪುಣ್ಯ ಅಥವಾ ಪಾಪದ ಭಾರದಿಂದ ಆತ್ಮವು ನಾಲ್ಕು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ: ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳಿಂದ ನರಕದಲ್ಲಿ, ಸತ್ಕೃತ್ಯಗಳಿಂದ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಎರಡರ ಮಿಶ್ರಣದಿಂದ ಮಿಶ್ರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ. ಈ embodied beings (jeevigaLu) ಮೊಳದಿಂದ, ಸ್ವೇತದಿಂದ, ಮೊಟ್ಟೆಯಿಂದ, ಅಥವಾ ಗರ್ಭದಿಂದ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ತೃಪ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಂತಾನ, ಕ್ರಿಯೆ ಅಥವಾ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಪಡೆಯಲಾಗದು, ಓ ಮಹಾತ್ಮರೇ; ತ್ಯಾಗದಿಂದ ಮಾತ್ರವೂ ಅಲ್ಲ—ಇವುಗಳಿಲ್ಲದೆ, ಆತನು ಇಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಜ್ಞಾನ ದೋಷ ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಬಲದಿಂದ, ಈ embodied being ಆರು ರೀತಿಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ದುಃಖಗಳು ಇರುತ್ತವೆ; ಹುಟ್ಟುವ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ, ಯೌವನದಲ್ಲಿ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ಮರಣದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿಯೂ ದುಃಖಗಳು ಇರುತ್ತವೆ. ಯಾರು ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರಿಗಾಗಿ, ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ದುಃಖವು ಮಹಿಳೆಯರ ಸಂಪರ್ಕ ಮತ್ತು ಇತರ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ದುಃಖದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ, ಒಂದು ನೋವನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ನೋವು ಶಮನಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಇಚ್ಛೆವು ವಸ್ತುಗಳ ಅನುಭವದಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗದು; clarified butter ಅನ್ನು ಅಗ್ನಿಗೆ ಸುರಿದಂತೆ, ಅದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ವಸ್ತುಗಳ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದಲೂ, ಅವುಗಳ ಸಂಪಾದನೆ, ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಅಥವಾ ವ್ಯಯದಿಂದಲೂ ಜನರಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ದೈತ್ಯರು, ರಾಕ್ಷಸರು, ಯಕ್ಷರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಸೋಮ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ದುಃಖವಿದೆ, ಓ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರೇ. ಪ್ರಜಾಪತಿ, ಬ್ರಹ್ಮ, ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದುಃಖವು ಕ್ಷಯ, ಅತಿರೇಕ ಮತ್ತು ಇತರ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಆ fortunes (ಅದೃಷ್ಟ) ಅಶುದ್ಧವಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು, ಹಾಗೆಯೇ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕೂಡ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಎಂಟು ವಿಧದ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಹದಿನಾರು ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕೂಡ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಅದು ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಪುನಃ, ಓ ನಿರಪರಾಧಿಗಳೇ, ಮೂವತ್ತೆರಡು ಮತ್ತು ನಲವತ್ತು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ. ಅದೇ ರೀತಿ, ನಾಲ್ವತ್ತೆಂಟು, ಐವತ್ತಾರು ಮತ್ತು ಅರವತ್ತು ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ದುಃಖಗಳು ವಿವೇಕಿಗಳಿಗಾಗಿ ಇವೆ. ಭೂಮಿ, ನೀರು, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯು, ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಪ್ರಕಾರ ಅವುಗಳ ದುಃಖವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ, ಅಹಂಕಾರ, ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ವಿಧಗಳು—ಯೋಗಿಗಳು ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞರು ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ: ಎಲ್ಲವೂ ದುಃಖವೇ. ದೇವತೆಗಳ ನಾಯಕರಿಗೆ ಕೂಡ ದುಃಖವು ಎರಡನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ ಆದರೆ ಇದೆ; ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಇದೆ. ಈಗಿರುವ ದುಃಖಗಳು ಮತ್ತು ಮುಂದಿನದುಃಖಗಳು, ದೋಷಗಳಿಂದ ಭ್ರಷ್ಟವಾದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ವಿಧದ ದುಃಖಗಳಿವೆ. ಅಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಾವು ಜ್ಞಾನಿಗಳೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಹಳೆಯ ದುಃಖಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ; ಆಹಾರವನ್ನು ಸುಖವೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗದು, ಅದು ಹಸಿವನ್ನು ಮತ್ತು ರೋಗವನ್ನು ದೂರಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ. ಹಾಗೆಯೇ, ಇತರ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಔಷಧಿ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ; ತಂಪು, ಬಿಸಿಲು, ಗಾಳಿ, ಮಳೆ ಮತ್ತು ಇತರವು ತಮ್ಮ ಸಮಯದಲ್ಲಿ embodied beings ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತವೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ದುಃಖವೇ; ಅಜ್ಞಾನಿಗಳು ಇದನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ—even in heaven, ಓ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿಗಳೇ, ಅಶುದ್ಧತೆ, ಕ್ಷಯ ಮತ್ತು ಇತರ ಕಾರಣಗಳಿಂದ. ವಿವಿಧ ರೋಗಗಳು, ಕಾಮ, ದ್ವೇಷ, ಭಯ ಮತ್ತು ಇತರಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗುತ್ತಾರೆ; ಮೂಲವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದ ಮರವು ಹೇಗೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತದೋ, ಹಾಗೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಪುಣ್ಯ ಮರವು ಕ್ಷೀಣವಾದಾಗ, ಸ್ವರ್ಗದ ನಿವಾಸಿಗಳು ಭೂಮಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ—ಅವರ ಆಸರೆದುದುಃಖ, ಅವರ ಸಂಪತ್ತೆದುದುಃಖದ ಅನುಭವ. ಇಲ್ಲಿ ಬೀಳುವವರಿಗೆ ದುಃಖವು ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರವಾಗಿರುತ್ತದೆ—even gods from heaven; ನರಕದಲ್ಲಿ, ದುಃಖವು ಖಚಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ನರಕದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದರಿಂದ. ಮತ್ತು, ಓ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿಗಳೇ, ವರ್ಣದವರಿಗೆ, ವಿಧಿಸಿದ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸದಿದ್ದರೆ ದುಃಖವು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಮರಣ ಭಯದಿಂದ ಹೆದರಿದ, ಮನೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಹರಣವು ಹೇಗೆ ನಿದ್ರಿಸದಿರುತ್ತದೋ, ಹಾಗೆ, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಮಹಾತಪಸ್ವಿಯು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಭಯದಿಂದ ನಿದ್ರಿಸದು. ಕೀಟಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಕಾಡು ಜಾನುವಾರುಗಳು, ಹಸುಗಳು, ಆನೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು—ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ದುಃಖವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದವನು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ದೇವತೆಗಳಿಗೂ, ಯುಗಾಧಿಪತಿಗಳಿಗೆ, ಅವರ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಆಸಕ್ತರಿಗೆ, ಮನುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ದುಃಖವಿದೆ, ಓ ಸಜ್ಜನರೇ. ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಸುರರು ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿಂದ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ; ರಾಜರು, ರಾಕ್ಷಸರು ಮತ್ತು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ. ಚತುರ್ವರ್ಣದ ಜೀವನದ ನಾಲ್ಕು ಹಂತಗಳು ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕಾಗಿ ಇವೆ; ಆದರೆ ಈ ಹಂತಗಳಿಂದಲೂ, ದೇವತೆಗಳಿಂದಲೂ, ಯಜ್ಞಗಳಿಂದಲೂ, ಸಾಂಖ್ಯದಿಂದಲೂ, ವ್ರತಗಳಿಂದಲೂ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ, ದಾನಗಳಿಂದಲೂ ಆತ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗದು; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಸ್ವತಃ ಅದನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದ ಪಾಶುಪತ ವ್ರತವನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಸದಾ ಭಸ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸಬೇಕು, ಪಾಶುಪತ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿರಬೇಕು. ಐದು ತತ್ತ್ವಗಳ ಜ್ಞಾನವುಳ್ಳವರು, ಶಿವನ ತಾತ್ಪರ್ಯದಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗಿರುವವರು, ಯೋಗದ ಮೂಲಕ ವಿಧಿ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಬಂಧನವನ್ನು ಕಡಿದು, ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಐದು ತತ್ತ್ವಗಳ ಸಂಯೋಗದಿಂದ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ದುಃಖದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾರೆ; ಪರಮ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದುದು ಕೆಳ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ತಿಳಿಯಲಾಗದು. ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ಜ್ಞಾನ ಎರಡು: ಉನ್ನತ ಮತ್ತು ಕೆಳ; ಇದರಲ್ಲಿ, ಓ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರೇ, ಕೆಳ ಜ್ಞಾನವೆಂದರೆ ಋಗ್ವೇದ, ಯಜುರ್ವೇದ, ಸಾಮವೇದ, ಅಥರ್ವವೇದ, ಎಲ್ಲಾ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ವೇದ, ಉಪದೇಶ, ವಿಧಿ, ವ್ಯಾಕರಣ, ನಿರುಕ್ತ, ಛಂದಸ್ಸು ಮತ್ತು ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ—ಇದು ಕೆಳ ಜ್ಞಾನ. ಉನ್ನತ ಜ್ಞಾನವೆಂದರೆ ಅವಿನಾಶಿ, ಕಾಣಲಾಗದ, ಹಿಡಿಯಲಾಗದ, ವಂಶವಿಲ್ಲದ, ಲಕ್ಷಣವಿಲ್ಲದ ಜ್ಞಾನ.