ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಪಾಶುಪತ ಯೋಗದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ, ಮಹೇಶ್ವರನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಧರ್ಮ, ರಾಜತ್ವ, ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯು ಉದಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಇದನ್ನು ಕುರಿತು ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿಚಾರಣೆ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಯೋಗದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಿಮಾಣವನ್ನು ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವಿವರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಮಹಾತ್ಮರು ಪಾಶುಪತ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿರಬೇಕು. ಇನ್ನು, ದ್ವಿಜರ中的 ಶ್ರೇಷ್ಠರಲ್ಲಿ—ಧರ್ಮಪರ, ಸ್ವಯಂ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹೊಂದಿದವರು, ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತರು, ಸತ್ಸಂಗಿಗಳು, ಗುರುಗಳು ಮತ್ತು ಶಿವಸ್ವಭಾವವುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ—ಮಹೇಶ್ವರನು ಸಂತೃಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ದಯಾಳು, ತಪಸ್ವಿಗಳು, ವ್ರತಸ್ಥರು, ವೈರಾಗ್ಯಶೀಲರು, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂಶಾಸನವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದವರಲ್ಲಿ—ಇವನ ಸಂತೃಪ್ತಿ ಇರುತ್ತದೆ. ದಾನಶೀಲ, ಸ್ವಯಂ ನಿಯಂತ್ರಿತ, ಸತ್ಯವಂತರು, ಲೋಭರಹಿತರು, ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಏಕೀಭಾವ ಹೊಂದಿರುವವರು, ವೇದ ಮತ್ತು ಶ್ರುತಿ-ಸ್ಮೃತಿ ತಿಳಿದವರು—ಇವರಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ಸಂತೃಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ವೇದ ಹಾಗೂ ಪರಂಪರೆಯ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ವಿರೋಧವಾಗದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವರಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ವಾಕ್ಯ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ; ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಇವರು ಅದನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ. ಬ್ರಹ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ, ಧರ್ಮಪರರು ದಶಗುಣ ಹಾಗೂ ಅಷ್ಟೋಪಾಯಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇವರು ಕೋಪ ಅಥವಾ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಸ್ವಯಂಶಾಸನ ಸಾಧಿಸಿದವರನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಶೇಷ ಸಂಪತ್ತಿನ ಕುರಿತು ಹೀಗೆ ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಮತ್ತು ವೈಶ್ಯರು ಏಕೀಭಾವ ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದ, ಇವರನ್ನು ದ್ವಿಜರು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ವರ್ಣ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಮಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದವರು ಸ್ವರ್ಗಾದಿ ಸುಖಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ವೇದ ಮತ್ತು ಪರಂಪರೆಯ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಧರ್ಮಜ್ಞರಾಗುತ್ತಾರೆ; ವಿದ್ಯೆ ಸಾಧಿಸಿದ ಶಿಷ್ಯನು ಗುರುಭಕ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಗೃಹಸ್ಥನು ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವುದರಿಂದ ಧರ್ಮಪರನೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಾನೆ; ವನಪ್ರಸ್ಥನು ತಪಸ್ಸು ಸಾಧಿಸಿದರಿಂದ ಧರ್ಮಪರನೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತಾನೆ. ಯೋಗದಲ್ಲಿ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಾಧಿಸುವ ಯತಿ ಧರ್ಮಪರನೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತಾನೆ; ಹೀಗಾಗಿ, ಆಶ್ರಮಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದವರು ಧರ್ಮಪರರು ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಗೃಹಸ್ಥ, ಬ್ರಹ್ಮಚಾರೀ, ವನಪ್ರಸ್ಥ, ಯತಿ—ಇವರಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮದ ಕುರಿತು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ; ಈ ಎರಡು ಪದಗಳು ಕಾರ್ಯದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ. ನಿಪುಣ ಮತ್ತು ಅನಿಪುಣ ಕಾರ್ಯಗಳು ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಪೋಷಣೆಗೆ 'ಧರ್ಮ' ಎಂಬ ಮಹಾಕ್ಷರವನ್ನು ಘೋಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪೋಷಣೆ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಅಧರ್ಮವೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಇಲ್ಲಿ ಗುರುಗಳು ಧರ್ಮವನ್ನು ಇಚ್ಛಿತವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಉಪಾಯವಾಗಿ ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಧರ್ಮವು ಅಪೇಕ್ಷಿತ ಫಲ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ; ಗುರುಗಳು ಸ್ವಯಂ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹೊಂದಿದ್ದು, ಲೋಭ ಮತ್ತು ಚಪಲತೆ ಇಲ್ಲದೆ, ವಂಚನೆ ರಹಿತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹ ಗುರುಗಳನ್ನು ಸತ್ಯವಂತರು, ಶಿಸ್ತಿನವರು, ನೈತಿಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಇವರು ಸ್ವಯಂ ನಡೆದು, ಇತರರನ್ನು ಸತ್ಪಥದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವವನು ಗುರು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಕೇಳಿದುದನ್ನು 'ಶ್ರೌತ', ಸ್ಮರಿಸಿದುದನ್ನು 'ಸ್ಮಾರ್ತ' ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ವೇದಾಧಾರಿತ ಯಜ್ಞವು ಶ್ರೌತ; ವರ್ಣ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಮಾಧಾರಿತ ಕಾರ್ಯವು ಸ್ಮಾರ್ತ; ಯೋಗ್ಯ ಅರ್ಥವನ್ನು ಕಂಡು, ಕೇಳಿದಾಗ ಗುಪ್ತಪಡಿಸದೆ ಹೇಳುವವನು—ಹೀಗೆ, ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ; ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ, ಮೌನ, ಉಪವಾಸ ಕೂಡ. ಅಹಿಂಸೆ, ಶಾಂತತೆ, ತಪಸ್ಸು ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಹಿತ-ಅಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ವಯಂ ಹಿತ-ಅಹಿತದಂತೆ ನಡೆವವನು—ಮರುಮರು ಹೀಗೆ ನಡೆಯುವವನು, ಈ ಎಲ್ಲಾ ನಡವಳಿಕೆ ದಯೆಯೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ನ್ಯಾಯದಿಂದ, ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ, ಇಚ್ಛಿತ ವಸ್ತು ದೊರೆತಾಗ, ದಾನವು ಪಡೆದವರ ಗುಣಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು; ದಾನಿಯ ಸ್ವಭಾವವೂ ಪರಿಗಣನೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ದಾನವು ತ್ರಿವಿಧವಾಗಿದೆ: ಹೀನ, ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಮಧ್ಯಮ. ದಯೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಧ್ಯಮ ದಾನ; ಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಪರಂಪರೆ ಸೂಚಿಸುವ ಕರ್ತವ್ಯವು ವರ್ಣ-ಆಶ್ರಮಧರ್ಮವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಧರ್ಮವು ಸತ್ಪರವರ ನಡವಳಿಕೆಗೆ ವಿರೋಧವಾಗದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಕ್ರಿಯಾಫಲವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ, ಮೋಹರಹಿತವನು ಶಿವಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ವೈರಾಗ್ಯ ಹೊಂದಿ ಶಿಸ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುವವನು ಯೋಗಿ; ಆದರೆ ಭಯದಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಯೋಚಿಸಿ ನಿರಂತರ detached ಆಗಿರುವವನು—ಲೋಭರಹಿತ, ಸ್ವಯಂ ನಿಯಂತ್ರಿತ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಬೇಡಿಕೆಯಿದ್ದರೂ, ತನ್ನ ಮತ್ತು ಇತರರಿಗಾಗಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು— ಸುಳ್ಳು ನಡೆಸದೆ, ಇದು ನಿಜವಾದ ಶಾಂತತೆಯ ಗುರುತು; ಅಸಮಾಧಾನಕರ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ವ್ಯಥಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಇಚ್ಛಿತದಲ್ಲಿಯೂ ಹರ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆನಂದ, ನೋವು, ದುಃಖದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುವುದು ವೈರಾಗ್ಯ; ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು—ಮಾಡಿದ, ಮಾಡದ—ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಸನ್ಯಾಸ. ಶುಭ ಮತ್ತು ಅಶುಭ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಸನ್ಯಾಸ; ಜಡ ಪರಿವರ್ತನೆಯ ಈ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ಅನ್ಯೋನ್ಯ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ—ಜ್ಞಾನವು ಚೇತನ-ಅಚೇತನಗಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಾಗಿದೆ; ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದವನು, ಶಂಕರಾ— ಅವನು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಇದು ಧರ್ಮ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ. ಆದರೆ ಈಗ, ಪರಮಾತ್ಮನ ಕುರಿತು ಅತ್ಯಂತ ಗುಪ್ತ ಬೋಧನೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಉದಯವಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ಹೊಂದಿದವನು ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಯೋಗ್ಯರಲ್ಲದವರಿಗೂ, ಭಗವಂತ, ಪರಮೇಶ್ವರ, ಭಕ್ತನಿಗೆ ಸಂತೃಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ಸಂತೃಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ: ಜ್ಞಾನ ಬೋಧನೆ, ಹೋಮ, ಧ್ಯಾನ, ಯಜ್ಞ, ತಪಸ್ಸು, ಅಧ್ಯಯನ—ದಾನ, ಎಲ್ಲ ಅಧ್ಯಯನ—all are for devotion to existence, without doubt; ಸಾವಿರಾರು ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವ್ರತ, ನೂರಾರು ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ ವ್ರತಗಳು—even with other monthly fasts, devotion is supreme. ಭಗವಂತನಿಗೆ ಭಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದವರು, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪರ್ವತ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ದೇವರಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವರು—ಸ್ವಯಂ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಭಕ್ತನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಭಕ್ತರನ್ನು ಕೇವಲ ನೋಡಿದರೂ ಜನರು ಸ್ವರ್ಗಾದಿ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಭಕ್ತರಿಗೆ ಇಂತಹ ಸಾಧನೆಗಳು ಕಷ್ಟವಲ್ಲ; ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ, ಉಳಿದವರಿಗೂ ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದು ಸುಲಭ. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಂಡಿತರು ಬಲ ಮತ್ತು ಶುಭವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಹೀಗೆ ಉಮೆಯನ್ನು ಪಿನಾಕೀನು ನೋಡಿದಂತೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರು ದೇವಿಗೆ ಸಿಹಿಯಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು; ರುದ್ರ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಅವಿಮುಕ್ತದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನು.