ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಓ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುನಿಗಳೇ, ಸಂಸಾರದ ಚಕ್ರವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವುದು, ಗುಣಗಳ ಮನೋವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದು, ಕತ್ತರಿಸುವುದು, ಹೊಡೆಯುವುದು, ಬಂಧಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಈ ಚಕ್ರದ ಪರಿವರ್ತನೆಯೆಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಶಮನ, ಮೃತ್ಯು ಕಾಲದ ಮೇಲೆ ಜಯ ಸಾಧಿಸುವುದು—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಪರಮ ಪ್ರಜಾಪತ್ಯ ಶಕ್ತಿಯೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿ, ಅದರ ಅನುಗ್ರಹ, ಲಯ, ಅಧಿಪತ್ಯ ಹಾಗೂ ಲೋಕದ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಪ್ರಾರಂಭ—all these are expressions of the supreme creative power. ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ವಿಶಿಷ್ಟತೆ, ವಿಭಿನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಕರ್ತೃತ್ವ—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಪರಮ ಬ್ರಹ್ಮಶಕ್ತಿಯ ಪ್ರಭಾವ. ಹೀಗಾಗಿ ಇದರ ಸಾರಾಂಶವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಇದು ವೈಷ್ಣವ ಸ್ಥಿತಿಯ ಮೂಲವಾಗಿದೆ. ಇದರ ಗುಣಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಅರಿಯಬಲ್ಲನು, ಇತರರು ಅಲ್ಲ. ಆ ಪರಮ ಶೈವಶಕ್ತಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಇದೆ, ಆದರೆ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಅದು ಗ್ರಹಿಸುವಂತಿಲ್ಲ; ಶಿವನ ಶುದ್ಧ, ಅನೇಕ ಗುಣಗಳನ್ನು ಯಾರು ಅರಿಯಬಲ್ಲರು? ಈ ಸಾಧನೆಗಳು ಮತ್ತು ಉದ್ಭವವಾದ ಅಡಚಣೆಗಳನ್ನು ಪರಮ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ, ಮಹಾಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕು. ಇಂದ್ರಿಯವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಭಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿಜವಾದ ಮಹತ್ವವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿರಪೇಕ್ಷೆಯಿಂದ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು—ಅಂತಹವನು ವೈರಾಗ್ಯಶಾಲಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಯಾರಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲವೋ, ಅವನು ಗುಣಗಳಿಂದ ವೈರಾಗ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ. ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದಲೇ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನೂ ಅಡಚಣೆಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಬಹುದು. ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದವರೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಅಡಚಣೆಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ತ್ಯಾಗಮಾಡಿದಾಗ ಮಹಾದೇವನು ಸಂತೋಷಪಡುವನು. ಪ್ರಭು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಾಗ, ಪರಮ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಶುದ್ಧ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು; ಅಥವಾ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ, ಲೀಲೆಗೆಂದು, ಸಜ್ಜನನು ಇಹಲೋಕದಲ್ಲೇ ಉಳಿಯಬಹುದು. ಯಾರು ನಿರ್ಬಂಧವಿಲ್ಲದೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೂ ಹೀಗೆಯೇ ಸುಖ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕೀರ್ತಿಯಿಂದ ವಿಹರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವೇದಗಳ ಸಾರಾರ್ಥವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತೆಂದೋ, ಆ ಅರ್ಥದಿಂದ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ, ಸಾವಿರಾರು ಗದ್ಯಕೃತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತಾರೆ; ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳ ಕಿರುಚಾಟಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಬ್ರಹ್ಮದಿಂದ ಸ್ಥಾವರಗಳ ತನಕ ಎಲ್ಲವೂ ಅವನಿಗೆ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ನಲ್ಲಿಕಾಯಿ ಹಣ್ಣುಹಾಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ; ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕೆ, ಸಾವಿರಾರು ಜ್ಞಾನಗಳು ಅವನಿಗೆ ಸಿದ್ಧ. ಓ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುನಿಗಳೇ, ಆ ಮಹಾಮುನಿಯಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧ, ಸ್ಥಿರ ಜ್ಞಾನ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದಲೇ ಉದಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಯೋಗವನ್ನು ಅರಿತವನು ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಕಾಶರೂಪಗಳನ್ನು, ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು, ಅನೇಕ ದೇವಚಿತ್ರಗಳನ್ನು, ಸಾವಿರಾರು ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಇಂದ್ರ, ಯಮ, ಅಗ್ನಿ, ವರುನ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳನ್ನು, ಗ್ರಹ-ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು, ಸಾವಿರಾರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಅವನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ಪಾತಾಳವಾಸಿಗಳನ್ನು ಸಹ ಆತ್ಮಜ್ಯೋತಿಯ ದೀಪದಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಅನುಗ್ರಹರೂಪವಾದ ಅಮೃತದಿಂದ ಭರಿತವಾದ ಭಾವಪಾತ್ರದಿಂದ, ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ, ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಅವನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಆತನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಧರ್ಮ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷ—all arise naturally; here, further inquiry is unnecessary. ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೂ ಇದರ ಸಂಪೂರ್ಣವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗದು; ಆದ್ದರಿಂದ, ಪಾಶುಪತ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಬೇಕು. ಓ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರೇ, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ, ಆತ್ಮಸಂಯಮ, ಧರ್ಮಪರ, ಸದ್ಗುಣಿಗಳಲ್ಲಿ, ಗುರುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಶಿವಸ್ವಭಾವಿಗಳಲ್ಲಿ— ದಯಾಳು, ತಪಸ್ವಿ, ಯತಿಗಳಲ್ಲಿ, ನಿರಪೇಕ್ಷ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ, ಆತ್ಮವಶ್ಯಕರಲ್ಲಿ— ದಾನಶೀಲ, ಆತ್ಮಸಂಯಮ, ಸತ್ಯವಂತರಲ್ಲಿ, ಲೋಭರಹಿತರಲ್ಲಿ, ಯೋಗಯುಕ್ತ, ವೇದ ಮತ್ತು ಸ್ಮೃತಿಪರಂಗತರಲ್ಲಿ— ಮಹೇಶ್ವರನು ಸಂತೋಷಪಡುವನು, ಯಾರು ವೇದ ಮತ್ತು ಸ್ಮೃತಿ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಲ್ಲದಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೋ; ಹೀಗಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ವಾಕ್ಯ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಅದನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಬ್ರಹ್ಮಸಾಯುಜ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಹತ್ತು ಗುಣಗಳು ಮತ್ತು ಎಂಟು ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರು ಸಾಧುಗಳು ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅವರು ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಆನಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಆತ್ಮವಶ್ಯಕರು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಇತರರಿಗೂ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಶಿಷ್ಟ ವಸ್ತುಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ, ವೈಶ್ಯರು ಯೋಗದಿಂದ ಏಕೀಭವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗಾಗಿ ಅವರನ್ನು ದ್ವಿಜರು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ವರ್ಣಾಶ್ರಮಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗಾದಿ ಸುಖಗಳ ಕರ್ತೃಗಳು. ವೇದ ಮತ್ತು ಸ್ಮೃತಿಗಳ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿಯುವವನು ಧರ್ಮಜ್ಞನು; ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಪಡೆದ ಶಿಷ್ಯನು ಗುರುಭಕ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಕರ್ಮಪರಿಪಾಲನೆಯಿಂದ ಗೃಹಸ್ಥನು ಧರ್ಮಾತ್ಮನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ವಾನಪ್ರಸ್ಥನು ಧರ್ಮಾತ್ಮನೆಂದು ನೆನಪಾಗುತ್ತಾನೆ. ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಯತ್ನಿಸುವ ಸಂನ್ಯಾಸಿಯು ಧರ್ಮಾತ್ಮನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಹೀಗಾಗಿ, ಆಶ್ರಮಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿಯಾಗುವ ಮೂಲಕ ಧರ್ಮಾತ್ಮರು ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ. ಗೃಹಸ್ಥ, ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ, ವಾನಪ್ರಸ್ಥ, ಸಂನ್ಯಾಸಿ—ಇವರಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮ ಎರಡೂ ಇಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಇವುಗಳ ಮೂಲ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿದೆ. ಕುಶಲ ಮತ್ತು ಅಕುಶಲ ಕರ್ಮಗಳು ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ; ಪೋಷಣೆಗೆ ಧರ್ಮ ಎಂಬ ಮಹಾವಾಕ್ಯವನ್ನು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪೋಷಣೆ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಅದನ್ನು ಅಧರ್ಮವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಇಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಗುರುಗಳು ಇಷ್ಟಸಾಧನೆಯ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಪೇಕ್ಷಣೀಯ ಫಲ ಕೊಡುವ ಅಧರ್ಮವನ್ನೂ ಗುರುಗಳು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹಿರಿಯರು ಲೋಭರಹಿತರೂ, ಚಂಚಲರಲ್ಲದವರೂ, ಆತ್ಮಸಂಯಮಿಗಳೂ, ವಂಚನೆಯಿಲ್ಲದವರೂ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹ ಗುರುಗಳನ್ನು ನೈತಿಕ, ಶಿಸ್ತಿನವರೂ, ನಿಷ್ಠಾವಂತರೂ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಸ್ವತಃ ಆಚರಿಸುವುದರಿಂದ, ಇತರರನ್ನು ಸಹ ಸತ್ಪಥದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದರಿಂದ ಅವನು ಗುರು; ಕೇಳಿದುದನ್ನು ಶ್ರೌತ, ನೆನಪಿನದನ್ನು ಸ್ಮಾರ್ತ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ವೇದಾಧಾರಿತ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಶ್ರೌತವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ವರ್ಣಾಶ್ರಮಾಧಾರಿತವನ್ನು ಸ್ಮಾರ್ತವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಯಾರು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೇಳಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡದೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೋ— ಹೆಚ್ಚು ಕಂಡಂತೆ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಇಲ್ಲಿಯ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಪಠಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅದೇ ರೀತಿ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ, ಮೌನ, ಉಪವಾಸವೂ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.