ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಮಹರ್ಷಿಗಳೇ, ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ದೇಹವು ಸುಡುವ ಭಯದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಜಗತ್ತು ಸುಟ್ಟರೂ, ಅದರ ಸ್ವಂತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಗ ಸುಡದೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ನೀರಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದರಿಂದ ಅದು ಉಳಿಯುತ್ತದೆ; ಕೈಯಿಂದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು, ಮತ್ತು ಕೇವಲ ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಆಮಂತ್ರಿಸುವ ಕಲೆಯೂ ಇಲ್ಲಿ ಬೋಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹಿಂದಿನಂತೆ, ಬಯಸಿದಾಗ ಬೂದಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ರೂಪದ ಪ್ರಾದುರ್ಭಾವವು ಎರಡುಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅವು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಆತ್ಮನಿಂದ ಮೂರುಗಳಿಂದ ರೂಪವು ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ದೇಹವು ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕು ತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ; ಇದು ತೈಜಸ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ, ಮಹರ್ಷಿಗಳೇ. ಇದು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಚಲನೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಆಂತರಿಕ ವಾಸವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಮಹಾ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಏಳಿಸುವುದು, ಭಾರವಾದ ಅಥವಾ ಹಗುರಾದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದು, ಇವೆಲ್ಲವೂ ವಾಯುವನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ನಿಭಾಯಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಬೆರಳಿನ ತುದಿಗಳನ್ನು ಬಡಿದಾಗ, ಭೂಮಿಯೆಲ್ಲೆಡೆ ಕಂಪನ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಒಂದು ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದು, ವಾಯುವಿನ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ನೊರೆಯಿಲ್ಲದ ದೇಹ ನಿರ್ಮಾಣ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಗ್ರಹಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವುದು, ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ವಸ್ತುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಚರಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯೂ ಇದೆ. ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದು, ಎಲ್ಲ ಧ್ವನಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಲೀನವಾಗುವುದು, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನೂ ತಿಳಿಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಇಂದ್ರಸಮಾನ ಶಕ್ತಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿ ಪುರಾತನ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ—ಅವನಿಗೆ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯೂ, ತ್ಯಾಗವೂ ಸಾಧ್ಯ. ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕ ಅಧಿಕಾರ, ಎಲ್ಲ ರಹಸ್ಯಗಳ ಪ್ರಕಟನೆ, ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಸೃಷ್ಟಿ, ಪರಮಾಧಿಪತ್ಯ, ಆಕರ್ಷಕ ರೂಪ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವನಿಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಸಂಸಾರದ ಚಕ್ರದ ಗ್ರಹಿಕೆ, ಗುಣಗಳ ಮನೋಭಾವ, ಕತ್ತರಿಸುವುದು, ಹೊಡೆಯುವುದು, ಬಂಧಿಸುವುದು, ಸಂಸಾರದ ಪರಿವರ್ತನೆ—ಇವುಗಳನ್ನೂ ಅವನು ಮಾಡಬಹುದು. ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುವುದು, ಕಾಲಮೃತ್ಯುವನ್ನು ಜಯಿಸುವುದು—ಇವುಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಜಾಪತ್ಯ ಶಕ್ತಿಯೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಇದು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು, ಅದರ ಅನುಗ್ರಹ, ಲಯ, ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಜಗತ್ತಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯು—all ಈ ಶಕ್ತಿಯೇ. ಈ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷತೆ, ವಿಭಿನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿ, ಮತ್ತು ಸಂಸಾರದ ಕರ್ತೃತ್ವ—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಪರಮ ಬ್ರಹ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದ ವೈಷ್ಣವ ಸ್ಥಿತಿಯ ಸಾರವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಇದರ ಗುಣಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನೇ ತಿಳಿಯಬಲ್ಲನು, ಇತರರು ಅಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಪರಮ ಶೈವ ಶಕ್ತಿಯೂ ಇದೆ, ಆದರೆ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಅದು ಗ್ರಹ್ಯವಲ್ಲ; ಶಿವನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪದ ಅನೇಕ, ವಿಶುದ್ಧ ಗುಣಗಳನ್ನು ಯಾರು ತಿಳಿಯಬಲ್ಲರು? ಈ ಸಾಧನೆಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳೊಡನೆ ಬರುವ ಅಡ್ಡಿಗಳು, ಉದಯವಾದ ಬಳಿಕ, ಪರಮ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಮಹತ್ತರ ಯತ್ನದಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕು. ಇಂದ್ರಿಯ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಅಪಾಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿಜವಾದ ಮಹತ್ವವಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮಭಾವದಿಂದ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಇಂಥವನನ್ನು ವೈರಾಗ್ಯಶೀಲನು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಯಾರಲ್ಲಿ ಆಸೆ ಇಲ್ಲವೋ, ಅವನನ್ನು ಗುಣಗಳಿಂದ ವೈರಾಗ್ಯ ಹೊಂದಿದವನು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದಲೇ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನೂ, ಅಡ್ಡಿಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಬ್ರಹ್ಮ ಲೋಕವರೆಗೆ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ಅಡ್ಡಿಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ ಮಹಾದೇವನು ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಭು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಾಗ, ಪರಮ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ವಿಶುದ್ಧ ಮುಕ್ತಿಯು ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಅಥವಾ, ಅನುಗ್ರಹ ಅಥವಾ ಲೀಲೆಗೆಂದು ಮಹರ್ಷಿಯು ಉಳಿಯಬಹುದು. ನಿಯಮವಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುವವನು ಕೂಡ ಹೀಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕೀರ್ತಿಯಿಂದ ಆಟವಾಡುತ್ತಾನೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವೇದಗಳನ್ನು, ಅವುಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆ ಅರ್ಥದೊಂದಿಗೆ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಾವಿರಾರು ಗದ್ಯಗಳನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತಾನೆ; ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮತ್ತು ಹಕ್ಕಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳ ಕೂಗುವ ಧ್ವನಿಗಳ ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಜಡವಸ್ತುಗಳವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅವನಿಗೆ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಆಮಲಕಿಫಲದಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ; ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕು, ಇಂತಹ ಸಾವಿರಾರು ಜ್ಞಾನಗಳು ಅವನಿಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಮಹರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಆ ಮಹರ್ಷಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಶುದ್ಧ, ಸ್ಥಿರವಾದ ಜ್ಞಾನವು ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದಲೇ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಯೋಗವನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಕಾಶ ರೂಪಗಳನ್ನು, ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು, ಅನೇಕ ದೈವಿಕ ರೂಪಗಳನ್ನು, ಸಾವಿರಾರು ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಇಂದ್ರ, ಯಮ, ಅಗ್ನಿ, ವರುನ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳನ್ನು, ಗ್ರಹಗಳು, ನಕ್ಷತ್ರಗಳು, ಸಾವಿರಾರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದವನು ಪಾತಾಳದ ನಿವಾಸಿಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ; ಆತ್ಮಜ್ಯೋತಿಯ ದುಡಿಯುವ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಅವುಗಳ ಗ್ರಹಿಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅನುಗ್ರಹದ ಅಮೃತದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪಾತ್ರದಂತೆ, ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಅವನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಧರ್ಮ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ, ಮುಕ್ತಿ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಚಾರಣೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ. ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇದನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಮಹರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಪಾಶುಪತ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಬೇಕು. ಎಲ್ಲ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಸ್ವಸಂಯಮಿತ, ಧರ್ಮಜ್ಞ, ಸದ್ಗುಣಿಗಳಲ್ಲಿ, ಗುರುಗಳಲ್ಲಿ, ಶಿವಸ್ವಭಾವಿಗಳಲ್ಲಿ—ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ, ದಯಾಳು, ತಪಸ್ವಿ, ತ್ಯಾಗಿಗಳು, ವೈರಾಗ್ಯಶೀಲರು, ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಸ್ವಸಂಯಮಿತರು—ಇವರಲ್ಲಿಯೂ, ದಾನಶೀಲ, ಸ್ವಸಂಯಮಿತ, ಸತ್ಯವಂತರು, ಲೋಭರಹಿತರು, ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಏಕೀಭೂತರಾದವರು, ವೇದ ಮತ್ತು ಸ್ಮೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರಲ್ಲಿಯೂ—ಮಹೇಶ್ವರನು ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತಾನೆ. ವೇದ ಮತ್ತು ಸ್ಮೃತಿಗಳ ವಿರೋಧವಲ್ಲದ ಕ್ರಿಯೆಗೈಯುವವರ ಮೇಲೆ ಮಹೇಶ್ವರನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಈ ರೀತಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ವಾಕ್ಯ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಅದನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಏಕ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಧರ್ಮಜ್ಞರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಹತ್ತು ಗುಣಗಳು ಮತ್ತು ಎಂಟು ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರು ಯಾವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಾದರೂ— ಅವರು ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಆನಂದಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಸ್ವಸಂಯಮಿತರು ಎಂದೇ ಅವರು ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಥವಾ ವಿಶೇಷ ಸಂಪತ್ತಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ, ವೈಶ್ಯರು ಏಕೀಭೂತರಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವರನ್ನು ದ್ವಿಜರು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರಿಗೆ, ಅವರು ಸ್ವರ್ಗಾದಿ ಸುಖಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ವೇದ ಮತ್ತು ಸ್ಮೃತಿಗಳ ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಧರ್ಮಜ್ಞನು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಪಡೆದ ಶಿಷ್ಯನು ಗುರುಭಕ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಈ ರೀತಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳೇ, ಪರಮಾತ್ಮನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ, ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ, ಮತ್ತು ಧರ್ಮಪಾಲನೆಯಿಂದ ಸಾಧಕನು ಪರಮೋನ್ನತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.