ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಈಶ್ವರನು ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಆತ್ಮ, ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾದ ಪ್ರಾರಂಭಕ. ಈ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅರಿಯಬಹುದು, ಬೇರೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ. ಸಾವಿರಾರು ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ತಪೋಯಜ್ಞವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಸಾವಿರಾರು ತಪೋಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಜಪಯಜ್ಞವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಸಾವಿರಾರು ಜಪಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಯಜ್ಞವೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮ, ಧ್ಯಾನಯಜ್ಞಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲೊಂದು ಇಲ್ಲ. ಧ್ಯಾನವೇ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ದಾರಿ. ಯೋಗಿಯು ಸಮಭಾವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಧ್ಯಾನದಿಂದ perceives ಮಾಡಿದಾಗ, ಧ್ಯಾನಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವನಿಗೆ ಶಿವನು ಸನ್ನಿಧನಾಗುತ್ತಾನೆ. ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರಿಗೆ ಶೌಚ ಅಥವಾ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದವರಾದರೂ, ತಿಳಿಯದವರಾದರೂ, ಜ್ಞಾನದಿಂದಲೇ ಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ. ವಿವೇಕಿಗಳಿಗೋಸ್ಕರ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಿಯೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಸುಖ-ದುಃಖಗಳೂ ಇಲ್ಲ; ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನರಾದವರಿಗೆ ಧರ್ಮ, ಅಧರ್ಮ, ಜಪ, ಹೋಮ ಎಲ್ಲವೂ ಅವರೊಳಗೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಪರಮಾನಂದಸ್ವರೂಪವಾದ ಲಿಂಗವು, ಶುದ್ಧವಾದದು, ಶುಭವಾದದು, ಅವಿನಾಶಿಯಾದದು, ಭಾಗರಹಿತವಾದದು, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿದ್ದು, ಯೋಗಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ದ್ವಿಜರು ಲಿಂಗವನ್ನು ಎರಡು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ: ಬಾಹ್ಯ ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ. ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಹೇಳುವಂತೆ, ಬಾಹ್ಯ ಲಿಂಗವು ಸ್ಥೂಲವಾದದು, ಆಂತರಿಕವು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದದು. ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳ ಪಾಲನೆಗೆ ಆಸಕ್ತರಾದವರು ಸ್ಥೂಲ ಲಿಂಗದ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಸ್ಥೂಲ ರೂಪವು ಅರ್ಹರಲ್ಲದವರ ಧ್ಯಾನಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ. ಆಂತರಿಕ ಲಿಂಗವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸದವನು ಮೋಹಿತನಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಾಹ್ಯವಾಗಿ ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗಾದರೆ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ನಿರ್ಮಲ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಲಿಂಗವು ನೇರವಾಗಿ ಗ್ರಹ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಮಣ್ಣು, ಮರ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಸ್ಥೂಲ ಲಿಂಗ ಕಲ್ಪನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಯಥಾರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದ ಕೆಲವರು ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವಸ್ತುವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಎಲ್ಲವೂ ಗುಣಸಹಿತ ಮತ್ತು ನಿರ್ಗುಣ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಶಿವನೇ. ಹೇ ಮಹಾತ್ಮರೆ, ಒಂದು ಪಾತ್ರೆಯೊಳಗೆ ಆಕಾಶ ಒಂದೇ ಆಗಿರುವಂತೆ, ವಿಭೇದ ಮತ್ತು ಅವಿಭೇದವೂ ಶಂಕರನಿಗೆ ಸೇರಿವೆ ಎಂದು ಕೆಲವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಒಂದು ಸೂರ್ಯನು ಜಗತ್ತಿನ ವಿವಿಧ ನೀರಿನ ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕವಾಗಿ ಕಾಣುವಂತೆ, ಅರಿವಿಗಾಗಿ ಈ ಭೇದವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಭೂಲೋಕದ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ಪಂಚಭೂತಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತರಾದರೂ, ಜಾತಿ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಭೇದಗಳಿಂದ ಹಲವು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ನೋಡುವುದೂ, ಕೇಳುವುದೂ ಎಲ್ಲವೂ ಶಿವಸ್ವರೂಪವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಜಗತ್ತಿನ ಜನರ ವಿಭಿನ್ನತೆ ಕೇವಲ ಭ್ರಮೆ ಮಾತ್ರ. ಕನಸಿನಲ್ಲೂ, ಅಪಾರ ಸುಖಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರೂ, ಯಥಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸುಖವೂ ದುಃಖವೂ ಅನುಭವವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದರೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ವೇದಾರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಗುಣಸಹಿತ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತರ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯೋಗಿಗಳಿಗೋಸ್ಕರ ದೇವರು ನಿರ್ಗುಣ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಅವನು ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ; ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಮೂರು ರೂಪಗಳು ಪ್ರಶಂಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಮೊದಲನೆಯದು: ರೂಪರಹಿತ; ಮುಂದಿನದು: ಗುಣಸಹಿತರೂಪ ಮತ್ತು ನಿರ್ಗುಣರೂಪ; ಮೂರನೆಯದು: ಗುಣಸಹಿತರೂಪ. ಇದಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ರೂಪವೂ ಇಲ್ಲ. ಕೆಲವರು ಪುನಃ ಪುನಃ ಗುಣಸಹಿತ-ನಿರ್ಗುಣ ರೂಪವನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ, ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಯುವವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಸದಾ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದು, ಗುಣಸಹಿತ ರೂಪವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ನಿರಂತರ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಶಿವನು ಇರುವಂತೆ ದೇವಿಯೂ ಇದ್ದಾಳೆ; ದೇವಿ ಇರುವಂತೆ ಶಿವನು ಇದ್ದಾನೆ. ಈ ಅವಿಭೇದದ ಅರಿವಿನಿಂದ ಒಟ್ಟು ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ವಿಭೇದಗಳಿವೆ. ಅವರು ದೇಹದೊಳಗೂ ಹೊರಗೂ, ನಾಲ್ಕುಮುಖ, ಆರುಕೋನ, ಹತ್ತು-ಹಕ್ಕಿ, ಹನ್ನೆರಡು-ಹಕ್ಕಿ, ಹದಿನಾರು-ಹಕ್ಕಿ, ಮೂವತ್ತು-ಹಕ್ಕಿ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶಿವನು ತನ್ನ ಸ್ವಯಂ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ; ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ಅವನು ಸತ್ತಾ-ಅಸತ್ತಾದ ಅನ್ವಯವನ್ನು ಮೀರಿ ಇರುವವನು. ಕೆಲವರು ಅವನನ್ನು ಒಬ್ಬನೆಂದು, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಅವನು ದ್ವಯಸ್ವರೂಪಿ ಎಂದು, ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಅವನು ತ್ರಯಸ್ವರೂಪಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ವೇದವನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಶಿವನು ಸಂಸಾರಿ ಆತ್ಮ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಸದಾ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠೆಯುಳ್ಳ, ಶುದ್ಧ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಯೋಗೇಶ್ವರನನ್ನು ಆರುಕೋನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂಪಿಯನ್ನಾಗಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯಾರು ಶಿವನನ್ನು ಆ ಮೂರುಮುಖ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಮೂರು ತತ್ತ್ವಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ತ್ರಯಸ್ವರೂಪ, ತ್ರಯನೇತ್ರನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಅವನನ್ನು ಪ್ರಾಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಇತರ ಯೋಗಿಗಳು ಅಲ್ಲ. ದೇವಿಯ ಮೂಲಕ, ಪೌರಾಣಿಕ ಪುರುಷನು ಸಿದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಈಗ ನಾನು ಸ್ವಯಂಪ್ರಕಾಶ ರೂಪದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಸ್ಥಾಪನೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಲವನ್ನು ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಶಿವನನ್ನು ಸ್ಕಂದನೊಡನೆ ಪರಮಾಸನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳು ಪೂರೈಸಲ್ಪಡುವವು. ಯಥಾವಿಧಿ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ಕಂದನೊಡನೆ ಒಂದೇ ಸಾರಿ ಪೂಜಿಸಿದರೂ, ನಾನು ಈಗ ಹೇಳುವ ಫಲವನ್ನು ಅವನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ದಶಕೋಟಿ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ, ಎಲ್ಲಾ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವ, ರುದ್ರಪುತ್ರಿಯರೊಂದಿಗೆ, ಗಾನ ಹಾಗೂ ನೃತ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಯೋಗಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸೃಷ್ಟಿಯ ಲಯದವರೆಗೆ, ಶಿವನಂತೆ ಆ ಯೋಗಿ ಮಹಾಸುಖಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಆ ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಔಮ, ಕೌಮಾರ, ಈಶಾನ, ವೈಷ್ಣವ, ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಪತಿ ಲೋಕಗಳನ್ನೂ, ಜನಲೋಕ ಮತ್ತು ಮಹಸ್ಸನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಇಂದ್ರಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪಿಯೂ, ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಇಂದ್ರನಾಗಿ ದೇವಸೌಖ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಭುವರ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇವಮಯವಾದ ಸುಖಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಮೆರುಪರ್ವತವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ ದೇವರ ನಿವಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಲು, ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳು, ಮೂರು ಕಣ್ಣುಗಳು, ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾನೆ. ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹರಿಯನ್ನು, ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಚತುರ್ಮುಖನನ್ನು, ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ಕೋಟಿ ರುದ್ರರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಹೃದಯದಿಂದ ಐದು ವಿಭಾಗದ ಪುರುಷನನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು, ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಬುದ್ಧಿಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಅಹಂಕಾರ, ಅದರಿಂದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಭೂತಗಳು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯಾರ್ಥಗಳು—all ಈ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಲೀಲೆಯಾಗಿದೆ. ಪಾದತಳದಿಂದ ಭೂಮಿ, ಗುಪ್ತಸ್ಥಾನದಿಂದ ಜಲ, ನಾಭಿಯಿಂದ ಅಗ್ನಿ, ಹೃದಯದಿಂದ ಸೂರ್ಯನು ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಈ ರೀತಿ, ಶಿವನ ಮಹಿಮೆ, ಅವನ ರೂಪಗಳ ವೈವಿಧ್ಯ, ಅವನ ಲೀಲೆಗಳು, ಅವನನ್ನು ಅರಿಯುವ ಮಾರ್ಗಗಳು—all ಜ್ಞಾನಿಗಳ ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತವೆ.