ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ಪರಮ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತ ಕೆಲವರು ಆ ದೇವರನ್ನು ಪವಿತ್ರ ಅಕ್ಷರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ; ಅವರು ಆ ಪವಿತ್ರ ಶ್ರುತಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಜ್ಞಾನವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಧ್ವನಿ ಮುಂತಾದ ವಸ್ತುಗಳ ಕುರಿತ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕೆಲವರು ಜ್ಞಾನವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಆ ಜ್ಞಾನವು ತಪ್ಪಿಲ್ಲದೆ ಶುದ್ಧವಾಗಿದ್ದರೆ, ಕೆಲವರು ಅದನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ಒಪ್ಪುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು 'ಅಲ್ಲ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆ ಜ್ಞಾನವು ಶುದ್ಧ, ನಿರ್ಮಲ, ಭೇದ-ಅಭೇದವಿಲ್ಲದೆ, ಅವಲಂಬನೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಗುರುನನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿಸುವುದಾಗಿದೆ; ಅದನ್ನು ಕೆಲ ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಜ್ಞಾನವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮುಕ್ತಿಯು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತದೆ; ಅನುಗ್ರಹವು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಹಾಯಕವಾಗಿದೆ; ಇವೆರಡರ ಮೂಲಕ ಯೋಗಿ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತಾನೆ. ಕೆಲ ಋಷಿಗಳು ಕರ್ಮದ ಮೂಲಕ ಸಂಬಂಧ ಸ್ಥಾಪನೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಕಲ್ಪಿತ ರೂಪವನ್ನು ವಾಪಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಸ್ವಯಂ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ದೇವರ ತಲೆ ಆಕಾಶ, ಪರಮಾತ್ಮನ ನಾಭಿ ಆಕಾಶ, ಚಂದ್ರ, ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು; ದಿಕ್ಕುಗಳು ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಕಿವಿಗಳು. ಪಾತಾಳವು ಅವನ ಪಾದಗಳು, ಸಮುದ್ರವು ಅವನ ವಸ್ತ್ರ; ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಅವನ ಭುಜಗಳು, ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಅವನ ಆಭರಣಗಳು. ಪ್ರಕೃತಿಯು ಅವನ ಪತ್ನಿ, ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಲಿಂಗವೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮ, ಭಗವಂತನು ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಉಪೇಂದ್ರ ಅವನ ಭುಜಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ, ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ಮಹಾತ್ಮನಿಂದ, ವೈಶ್ಯರು ಅವನ ಉರುಗಳಿಂದ, ಶೂದ್ರರು ಪಿನಾಕಧಾರಿಯ ಪಾದಗಳಿಂದ. ಕಮಲದ ಗುಚ್ಛ ಮತ್ತು ಇತರ ರೂಪಗಳು ಅವನ ಕೂದಲಾಗಿವೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ; ಗಾಳಿಗಳು ಅವನ ಮೂಗಿನಿಂದ, ಚಲನೆ ಕೇಳುವಿಂದ, ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ಮರಣೆ. ಈ ರೀತಿ, ಅವನು ಕರ್ಮದ ಆತ್ಮ, ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವವನು; ಆ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅರಿಯಬಹುದು, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ಸಾವಿರ ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು-ಯಜ್ಞವು ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಸಾವಿರ ತಪಸ್ಸು-ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಪಠಣ-ಯಜ್ಞವು ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಸಾವಿರ ಪಠಣ-ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನ-ಯಜ್ಞವು ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಧ್ಯಾನ-ಯಜ್ಞಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಇಲ್ಲ; ಧ್ಯಾನವೇ ಜ್ಞಾನದ ಮಾರ್ಗ. ಯೋಗಿ ಸಮತ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ಧ್ಯಾನದಿಂದ perceives ಮಾಡಿದಾಗ, ಧ್ಯಾನ-ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಶಿವನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಯಾವವರಿಗೆ ಸತ್ಯಜ್ಞಾನವಿದೆಯೋ, ಅವರಿಗೆ ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಅಥವಾ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದವರೂ, ತಿಳಿಯದವರೂ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ. ವಿವೇಕಿಗಳಿಗಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕರ್ಮ, ಸಂತೋಷ ಅಥವಾ ದುಃಖವಿಲ್ಲ; ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿರುವವರಿಗೆ ಧರ್ಮ, ಅಧರ್ಮ, ಪಠಣ ಮತ್ತು ಹೋಮವು ಸದಾ ಒಳಗೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಲಿಂಗವು ಪರಮಾನಂದದ ಸ್ವರೂಪ, ಶುದ್ಧ, ಶುಭ, ಅವಿನಾಶಿ, ನಿರ್ಭಾಗ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವುದು; ಯೋಗಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ದ್ವಿಜರು ಲಿಂಗವನ್ನು ಎರಡು ವಿಧದ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಬಾಹ್ಯ ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ; ಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿಗಳು ಬಾಹ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥೂಲ, ಆಂತರಿಕವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕರ್ಮಪರರು ಸ್ಥೂಲ ಲಿಂಗದ ಪೂಜೆಗೆ ಆಸಕ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಸ್ಥೂಲ ರೂಪವು ಅರ್ಹರಲ್ಲದವರ ಧ್ಯಾನಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ. ಯಾರು ಆಂತರಿಕ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲವೋ, ಅವರು ಭ್ರಮಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಾಹ್ಯವೆಂದು ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ನಿರ್ಮಲ, ಅವಿನಾಶಿ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ; ಜ್ಞಾನಹೀನರು ಸ್ಥೂಲ ಲಿಂಗವನ್ನು ಮಣ್ಣಿನಿಂದ, ಮರದಿಂದ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಅರಿತ ಕೆಲವರು, ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವಸ್ತುವಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಎಲ್ಲವೂ ಶಿವ, ಗುಣಸಹಿತ ಮತ್ತು ಗುಣರಹಿತ. ಧರ್ಮಾತ್ಮರೇ, ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಆಕಾಶವೂ ಒಂದು; ಕೆಲವರು ಭೇದ ಮತ್ತು ಅಭೇದವನ್ನು ಶಂಕರನಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ತಿಳಿಯಲು, ಧರ್ಮಾತ್ಮರೇ, ಸೂರ್ಯನು ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದರೂ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ಐದು ಮೂಲತತ್ವಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿವೆ; ಆದರೆ ಪ್ರಭೇದ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕತೆಯಿಂದ ಅವು ಅನೇಕವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಏನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ, ಕೇಳುತ್ತೇವೆ, ಅದನ್ನು ಶಿವನ ಸ್ವಭಾವವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಜನರ ವಿಭಿನ್ನತೆ ಯಥಾರ್ಥವಲ್ಲ, ವಿಚಾರಿಸಿದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಭ್ರಮೆ. ಸ್ವಪ್ನದಲ್ಲೂ, ದೊಡ್ಡ ಸುಖಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ ನಂತರ, ಮನುಷ್ಯ ಸಂತೋಷ ಅಥವಾ ದುಃಖ ಅನುಭವಿಸುವನು, ಆದರೆ ವಿಚಾರಿಸಿದರೆ, ಸುಖ-ದುಃಖ ಎರಡೂ ನಿಜವಾಗಿಲ್ಲ. ವೇದಗಳ ಸಾರ್ಥಕ್ಯವನ್ನು ಅರಿತವರು ಕೂಡ ಈ ರೀತಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಪರಮಾತ್ಮನು ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿರುವವರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ದೇವರು ಗುಣರಹಿತ; ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಅವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಪರಮಾತ್ಮನ ಮೂರು ರೂಪಗಳು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಂಸಿತವಾಗಿವೆ. ಮೊದಲದು ನಿರಾಕಾರ, ನಂತರ ಗುಣಸಹಿತ-ಗುಣರಹಿತ ರೂಪ, ಮೂರನೇದು ಗುಣಸಹಿತ; ಇನ್ನು ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರೇ. ಕೆಲವರು ಪುನಃ ಪುನಃ ಗುಣಸಹಿತ-ಗುಣರಹಿತ ರೂಪವನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಶಿವಲಿಂಗದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಸರ್ವಜ್ಞನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲ ಋಷಿಗಳು ಸದಾ ಗೃಹಸ್ಥ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ ಗುಣಸಹಿತ ರೂಪವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹೀಗೆ ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ಪುತ್ರರಿರುವವರು ನಿರಂತರ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶಿವನು ಹೇಗಿದ್ದಾನೆ, ದೇವಿಯೂ ಹಾಗೆ; ದೇವಿಯು ಹೇಗಿದ್ದಾಳೆ, ಶಿವನು ಹಾಗೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅಭೇದ ಬೋಧನೆ ಮೂಲಕ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ಭೇದಗಳಿವೆ. ಅವರು ದೇಹದೊಳಗೂ ಹೊರಗೂ ನಾಲ್ಕುಮುಖ, ಆರುಕೋನ, ಹತ್ತು spokes, ಹನ್ನೆರಡು spokes, ಹದಿನಾರು spokes, ಮೂರುಮುಖ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶಿವನು ಸ್ವಯಂ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದಾನೆ; ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ಶಿವನು ಭಾವ-ಅಭಾವಗಳ ಪಾರಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಕೆಲವರು ಅವನನ್ನು ಒಬ್ಬನೆಂದು, ಕೆಲವರು ಎರಡು ರೂಪದ ಎಂದು, ಕೆಲವರು ಮೂರು ರೂಪದ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ವೇದಗಳನ್ನು ಅರಿತವರು ಶಿವನು ಸಂಸಾರಾತ್ಮನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸದಾ ಧರ್ಮಪರರಾಗಿದ್ದು, ಶುದ್ಧ ಭಕ್ತಿಯು ಮತ್ತು ಯೋಗದಿಂದ ವಿಶೇಷವಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಅವರು ಯೋಗನಾಥನನ್ನು, ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳಿರುವವನನ್ನು ಆರುಕೋನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶಿವನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ, ಮೂರುಮುಖ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಮೂರು ತತ್ವಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ತ್ರೈರೂಪ, ತ್ರಿನೇತ್ರನಾಗಿ ಕಂಡವರು ಅವನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಇತರ ಯೋಗಿಗಳು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ದೇವಿಯ ಮೂಲಕ, ಪುರಾತನ ಪುರುಷನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈಗ ನಾನು ಸ್ವಯಂ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ರೂಪದ ಸ್ಥಾಪನೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಲವನ್ನು ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಶಿವನನ್ನು, ಸ್ಕಂದನೊಂದಿಗೆ, ಪರಮ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದವರು ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.