ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಶಿವನನ್ನು ಮಹಿಮಾಪೂರಿತವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದ ನಂತರ, ಆ ಧನ್ಯನು, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡೇ, ರುದ್ರಮಂತ್ರವನ್ನು ದಶಕೋಟಿ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿದರು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನೊಡಗೂಡಿ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು, ಸಾಧ್ಯರು, ಯಮರು, ರುದ್ರರು ಮತ್ತು ಮಾರುತ್‌ಗಣಗಳು ಕೂಡ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಅವರು ಹೇಳಿದರು: “ನೀನು ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪಿ, ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ಶಂಕರ, ರುದ್ರ, ನೀಲರುದ್ರ, ಕದ್ರುದ್ರ, ಪ್ರಚೇತಸ್. ನೀನು ಸದಾ ನಮ್ಮ ಆಶ್ರಯ; ನಮ್ಮಿಂದ ಪೂಜಿತರಾಗಬೇಕಾದವನು, ದೇವತೆಗಳ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವನು. ನೀನೆ ಆದಿಯೂ, ಅನಂತನೂ, ಅವಿನಾಶಿಯೂ ಆಗಿರುವ ಪರಮೇಶ್ವರ. ನೀನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ಪುರುಷನೂ ಆಗಿರುವೆ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಸಂಹಾರಕ, ಲೋಕಗುರು, ರಕ್ಷಕ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಾಯಕ, ಮತ್ತು ದ್ವಿಜರಿಗೆ ತಂದೆಯಂತೆ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡುವವನು. ನೀನು ವರದಾತ, ವಾಕ್ಸಾರ, ವರ್ಣನೀಯ, ಆದರೆ ಶಬ್ದಕ್ಕೂ ಅರ್ಥಕ್ಕೂ ಅತೀತ; ಯೋಗಿಗಳು ಯೋಗದ ಅದ್ಭುತಗಳಿಂದ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ನೀನು ಸದಾ ಯೋಗಿಗಳ ಹೃದಯದ ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುವೆ; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ನಿಜವಾದ, ಪರಮ, ಮತ್ತು ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪವೆಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮಹಾತ್ಮರು ನಿನ್ನನ್ನು ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪ, ಪ್ರಕಾಶಪಂಜರ, ಪರಮಪರ, ಮತ್ತು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪರಮಾತ್ಮವೆಂದು ಕರೆದು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ, ಕೇಳುವ, ಇರುವ ಎಲ್ಲವೂ, ಹುಟ್ಟಿದ ಎಲ್ಲವೂ, ಜಗದ್ಗುರುವೇ, ಸೂಕ್ಷ್ಮಕ್ಕಿಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಮಹತ್ತಿಗಿಂತ ಮಹತ್ತಾದವನು ನೀನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ನಿನ್ನ ಕೈಗಳು, ಕಾಲುಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ; ಮುಖ, ತಲೆ, ಕಣ್ಣುಗಳೆಲ್ಲೆಡೆ; ಕಿವಿಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ; ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವೆ. ನೀನು ವಿವರಣೆಗೆ ಅತೀತ, ಸರ್ವಜ್ಞ, ದುಃಖರಹಿತ, ವಿಶ್ವರೂಪಿ, ನಾನಾ ಕಣ್ಣುಗಳವನು, ಸದಾ ಶುಭಕರ, ದುಃಖವಿಲ್ಲದ ಮಹಾದೇವ. ನೀನು ದಶಕೋಟಿ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವೆ, ದಶಕೋಟಿ ಚಂದ್ರರಂತೆ ಕಾಂತಿಯುತ, ದಶಕೋಟಿ ಪ್ರಳಯಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಜ್ವಲಿಸುವೆ, ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ತತ್ತ್ವಗಳ ಅಧಿಪತಿ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಪ್ರಪಿತಾಮಹ, ವರಪ್ರದಾತ, ಎಲ್ಲರ ಆಶ್ರಯವಾದ ದೇವ, ಸ್ವಯಂಭುವು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ವೇದಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ತಮ್ಮ ಸಾರವೆಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತವೆ; ವೇದಸಾರವನ್ನು ಅರಿತವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಹಾಗೆ ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೀನು ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳು, ಅನೇಕ ರೂಪಗಳ ಮೂಲಕ, ನಮಗೆ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ; ದೈತ್ಯರು, ದೇವತೆಗಳು, ಮಾನವರು, ಚರಾಚರಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗಿವೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು, ಶಂಭೋ; ನಮಗೆ ಬೇರೆ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲ. ನೀನು ದೈತ್ಯರನ್ನೆಲ್ಲ ಸಂಹರಿಸಿ, ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಮೋಹಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಪರಮೇಶ್ವರ. ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಅಲೆಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುವಂತೆ, ಆದರೆ ಅದೇ ನೀರಿನಿಂದ ಶಾಂತಗೊಳ್ಳುವಂತೆ, ದೇವತೆಗಳೂ ದೈತ್ಯರೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಶಮನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಯಾರು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ಶುಚಿಯಾಗಿ ಈ ಪವಿತ್ರ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅಥವಾ ಕೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇಂತೆ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಜಪದಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಸೋಮರೂ, ನಂದಿಯ ಮೂಲಕ ನೀಡಲಾದ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಸೋಮರನ್ನು ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿ, ಸ್ಮಿತಮುಗ್ಧನಾಗಿ ನೋಡಿದರು. ಶಂಕರನು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು: “ದೇವತೆಗಳಾಧಿಪತಿಗಳೇ, ಈಗ ನಾನು ಈ ದೈವಿಕ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡೆನು. ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಾಯೆಯ ಶಕ್ತಿ, ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ನಾರದನ ಪ್ರಯೋಗ, ಮತ್ತು ಆ ದೈತ್ಯರ ಅಧರ್ಮ ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ತಿಳಿಯಾಗಿದೆ. ಸುಪ್ರೀತ ದೇವತೆಗಳೇ, ಈಗ ನಾನು ಮೂರು ಪುರಗಳ ನಾಶವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವೆನು.” ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮ, ಇಂದ್ರ, ಉಪೇಂದ್ರರೊಡಗೂಡಿ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಪ್ರಭುವಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವರು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಈ ನಡುವೆ ದೇವಿಯನ್ನು ದೇವರನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯು ಲೀಲೆಯಿಂದ ಕಮಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ನಿಧಾನವಾಗಿ ವೃಷಧ್ವಜನನ್ನು ತಟ್ಟಿದಳು ಮತ್ತು ಹೇಳಿದರು: “ಪ್ರಭು, ನೋಡಿ, ನಿಮ್ಮ ಪುತ್ರನು, ಆರುಮುಖಗಳಿರುವ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ನಿಮ್ಮ ಪುತ್ರನನ್ನು ನೋಡಿ, ಪುತ್ರರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಶುಭಚಿಹ್ನೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನು—ಮುತ್ತುಗುಡು, ಕೈಮಣಿಗಳು, ಕಿವೋಲೆಗಳು, ಸುಂದರ ಭುಜಬಂದಗಳು. ಪಾದಸರಣಿಗಳು, ಗುಪ್ತವಸ್ತ್ರ, ಕಟಿಭೂಷಣ, ಅನೇಕ ಚಿನ್ನದ ಘಂಟೆಗಳು, ಅಶ್ವತ್ಥದ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತ. ಕಾಮಧೇನುವಿನ ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತ, ಸುಂದರ ಕೂದಲಿನಿಂದ, ಕಮಲರಂಗಿನ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಹಾರಗಳಿಂದ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಭುಜಬಂಧಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವನು. ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರಗಳಿಂದ, ಮತ್ತು ಸುಂದರ ತಿಲಕಗಳಿಂದ, ಮಹಾದೇವಾ, ನಿಮ್ಮ ಲಕ್ಷಣಯುಕ್ತ ಪುತ್ರನನ್ನು ನೋಡಿ. ಕುಂಕುಮಾದಿ ಪುಡಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತ, ಬಸ್ಮದಿಂದ ರೂಪಿತ, ಕಮಲದ ಗುಚ್ಛದಂತೆ ಮುಖವಿರುವವನನ್ನು ನೋಡಿ. ಅವನ ಸುಂದರ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಶುಭಕರವಾದವು, ವಿವಿಧ ಅಂಜನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತ, ತಾಯಂದಿರಿಂದ ಅವನ ಕ್ಷೇಮಕ್ಕಾಗಿ ಅನ್ವಿತವಾಗಿವೆ. ಗಂಗಾ, ಕೃತ್ತಿಕಾದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸ್ವಾಹಾ ಅವನನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಲೋಕಮಾತೆಯಾದ ಪಾರ್ವತಿಯಿಂದ ಶಿವನು ಉಲ್ಲಾಸಗೊಂಡನು. ಇಶಾನನು, ತನ್ನ ಪುತ್ರನಾದ ಸ್ಕಂದನ ಮುಖದ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ತೃಪ್ತಿಯಾಗದೆ, ದೈತ್ಯರ ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಮರೆತುಹೋದನು. ಅವನು ಸ್ಕಂದನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ವಾಸನೆ ಮಾಡಿ, ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾ “ನನ್ನ ಮಗ!” ಎಂದು ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ಕೂಗಿದನು. ಆ ಲೀಲಾಮಯ ಬಾಲ, ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ಪ್ರಭು ಕೂಡ ನೃತ್ಯಮಾಡಿದನು. ಅವನೊಡನೆ ಇತರ ಗಣಾಧಿಪತಿಗಳು ಕೂಡ ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು; ಪ್ರಭುವಿನ ಆದೇಶದಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನೃತ್ಯಮಾಡಿದವು. ಎಲ್ಲ ನಾಗರು ಕೂಡ ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು, ಇಂದ್ರನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಕೂಡ; ಗಣಗಳು ಸ್ಕಂದನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು, ತಾಯಂದಿರು ಹರ್ಷದಿಂದ ಉಲ್ಲಾಸಿಸಿದರು. ಗಂಧರ್ವರು, ಕಿನ್ನರರು ಹಾರ್ಮೋನಿಯದಲ್ಲಿ ಹಾಡಿದರು; ನೃತ್ಯಾಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿದು ಪಾರ್ವತಿ, ಪರಮೇಶ್ವರ, ನಂದಿ ಮತ್ತು ಗಣಾಧಿಪತಿಗಳು ತೃಪ್ತರಾದರು. ನಂತರ ನಂದಿಯು, ಷಣ್ಮುಖನು ಮತ್ತು ಪರ್ವತರಾಜನ ಪುತ್ರಿಯೊಡಗೂಡಿ ದೈವಿಕ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಭವನು, ಮೇಘದಂತೆ ರೂಪವನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಮತ್ತೊಂದು ಮೇಘದೊಳಗೆ ಲೀನವಾದಂತೆ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಪ್ರಭುವಿನೊಂದಿಗೆ ನಿಂತರು; ಅವರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಆತಂಕವಿದ್ದರೂ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಆದರೆ, ಪರಸ್ಪರ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಕೆಲವರು “ನಾವು ಪಾತಕಿಗಳು” ಎಂದು, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು “ನಾವು ದುರ್ಭಾಗ್ಯವಂತರು” ಎಂದು ದುಃಖಿಸಿದರು. ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿನ ಕೆಲವರು “ದೈತ್ಯಾಧಿಪತಿಗಳು ಭಾಗ್ಯವಂತರು” ಎಂದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು “ಇದು ಅವರ ಪೂಜೆಯ ಫಲ” ಎಂದರು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಅದನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರು.