ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಗುಪ್ತವಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಸುಂದರವಾದ ಕಾನನದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಶುಭವಾದ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಜೀವಿಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಯೋಗಿಯು ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಬೇಕು. ಆ ಸ್ಥಳವು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿರಲಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಲೇಪನ ಮಾಡಲಾಗಿರಲಿ, ಅಲಂಕೃತವಾಗಿರಲಿ, ಕನ್ನಡಿಯ ಒಳಭಾಗದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿರಲಿ, ಮತ್ತು ಕಾಳಗಂಧದ ಪರಿಮಳದಿಂದ ತುಂಬಿರಲಿ. ಆ ಸ್ಥಳವು ವಿವಿಧ ಹೂವಿನಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿರಲಿ, ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಚತ್ರಗಳು ಹೊಳಪಿನಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸಲಿ, ನೆಲದಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ಕಿರಿಯ ಎಲೆಗಳು ಇರಲಿ, ಪವಿತ್ರ ಕುಸ ಮತ್ತು ಹೂಗಳು ಇರಲಿ. ಯೋಗಿಯು ಸರಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತು, ಮೊದಲಿಗೆ ಗುರುಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನಂತರ ಭವ ದೇವಿಗೆ, ದೇವಿಯವರಿಗೆ ಮತ್ತು ವಿನಾಯಕನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು. ಯೋಗದ ಜ್ಞಾನಿಯನ್ನು ಯೋಗದ ಅಧಿಪತಿಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ಶಿಷ್ಯರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸ್ವಸ್ತಿಕ, ಬಂಧ, ಪದ್ಮ ಅಥವಾ ಅರ್ಧಪದ್ಮಾಸನವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು ಯೋಗದೊಂದಿಗೆ ಏಕೀಕರಿಸಬೇಕು. ಎರಡೂ ಮೊಣಕಾಲುಗಳು ಸಮವಾಗಿರಲಿ, ಅಥವಾ ಒಂದು ಮೊಣಕಾಲು ಕೂಡ ಸಮವಾಗಿರಲಿ, ಸ್ಥಿರ ಮತ್ತು ದೃಢವಾಗಿರಲಿ, ಎರಡೂ ಪಾದಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ತಂದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಬಾಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಮೊಡೆಯನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಹಿಡಿದು, ಪಾದಗಳ ಹೀಲ್ಗಳಿಂದ ವೃಷಣಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಜನನಾಂಗವನ್ನು ಕೂಡ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು. ತಲೆಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಹಲ್ಲುಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಶವಾಗದಂತೆ, ಮೂಗಿನ ತುದಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಯಾವುದೇ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸದೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ರಾಜಸ್‌ನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ, ರಾಜಸ್ ಅನ್ನು ಸತ್ವದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ, ಸತ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಶಿವನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಒಂ ಎಂಬ ಶಬ್ದದಿಂದ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವ ಪರಮ ಶುದ್ಧ ರೂಪವನ್ನು, ದೀಪದ ಜ್ವಾಲೆಯಂತೆ, ಪದ್ಮದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಅಥವಾ, ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿರುವ ಯೋಗಿಯು ನಾಭಿಗಿಂತ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪರಮ ಪದ್ಮವನ್ನು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬಹುದು, ಅದು ಮೂರು ಉಂಗುರಗಳಷ್ಟು ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿರಲಿ, ಎಂಟು ಅಥವಾ ಐದು ದಳಗಳಿರಲಿ. ಹಾಗೆಯೇ, ಅಗ್ನಿ ಭಾಗದ ತ್ರಿಕೋನಾಕೃತಿಯನ್ನು, ಚಂದ್ರ, ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಅಗ್ನಿ, ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ—ಈ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಅಗ್ನಿ ಭಾಗದ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಇತರ ನಾಲ್ಕು ಗುಂಪುಗಳನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ, ಮೂರು ಗುಣಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಮಂಡಲದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಿ, ಸತ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ರುದ್ರನನ್ನು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಯೋಗಿಯು ನಾಬಿಯಲ್ಲಿ, ಗಂಟಲಲ್ಲಿ, ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ನಾಸಿಕಾಗ್ರದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಶಿರೋಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಶಿವನನ್ನು ಎರಡು ದಳಗಳ, ಹದಿನಾರು spokes, ಹನ್ನೆರಡು spokes, ಹತ್ತು spokes, ಆರು ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕು ಬದಿಗಳ ಪದ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಆ ಪದ್ಮವು ಚಿನ್ನದಂತೆ ಹೊಳಪಾಗಿರಲಿ, ಮಂದಿರದಂತೆ ಕಾಣಿಸಲಿ, ಶುದ್ಧ ಬಿಳಿಯಾಗಿರಲಿ, ಹನ್ನೆರಡು ಸೂರ್ಯಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿರಲಿ, ಅಥವಾ ಚಂದ್ರದ ಚಕ್ರದಂತೆ ಇರಲಿ. ಅಥವಾ, ವಿದ್ಯುತ್ ಹೊಳೆಯಂತೆ ಕಾಣುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಅಥವಾ, ಅಗ್ನಿಯ ವರ್ಣದಲ್ಲಿ, ವಿದ್ಯುತ್ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ವಜ್ರದ ತುದಿಯಂತೆ ಹೊಳಪಿಸುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ರಕ್ತವರ್ಣದ ರubyಯಂತೆ, ಅಥವಾ ನೀಲಿ-ಕೆಂಪು ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಯೋಗಿಯು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು, ನಾಭಿಯ ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ಸದಾಶಿವನನ್ನು, ನಾಸಿಕಾಗ್ರದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಶೇಖರನನ್ನು, ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಂಕರನನ್ನು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ದೈವಿಕ, ಶಾಶ್ವತ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಶಿವನನ್ನು—ಶುದ್ಧ, ನಿರ್ವಿಭಾಗ, ಪರಮ ಶಾಂತ, ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು—ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಅವನು ಲಕ್ಷಣರಹಿತ, ವರ್ಣಿಸಲಾಗದ, ಸೂಕ್ಷ್ಮಕ್ಕಿಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಶುಭ, ಆಧಾರರಹಿತ, ಅಚಿಂತ್ಯ, ಆದಿ-ಅಂತರಹಿತ. ಅವನು ಮೋಕ್ಷ, ನಿರ್ವಾಣ, ಪರಮ ಮತ್ತು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಶುಭ, ಅಮರ, ಅವಿನಾಶಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ಅದ್ಭುತ, ಪುನರ್ಜನ್ಮರಹಿತ. ಅವನು ಮಹಾಸುಖ, ಪರಮ ಸುಖ, ಯೋಗಸುಖ, ದುಃಖರಹಿತ, ಸ್ವೀಕಾರ-ತ್ಯಾಗರಹಿತ, ಸೂಕ್ಷ್ಮಕ್ಕಿಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಶಿವ. ಆ ಶಿವನು ಜ್ಞಾನರೂಪ, ಸ್ವಯಂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಮತ್ತು ಅಪ್ರಾಪ್ಯ, ಪರಮ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗಿಂತ ಮೇಲಿನ, ರೂಪರಹಿತ, ಪರಮ ಸತ್ಯ, ಪರತಃ ಪರ. ಎಲ್ಲ ಮಿತಿಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತ, ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ವಿಚಾರದಿಂದ ಪ್ರಾಪ್ತ, ಅದ್ವೈತ, ಅಂಧಕಾರದ ಪಾರವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಪರಮ. ಈ ರೀತಿ, ಯೋಗಿಯು ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಹೃದಯದ ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ ಸದಾಶಿವನನ್ನು, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಸಾರವಿರುವ ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ದೇಹದಲ್ಲಿ ಶಿವನನ್ನು, ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿರುವ ಭಗವಂತನನ್ನು, ಕನ್ಯಾಸಾ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಅಥವಾ ಮೇಲಿನ ಚಲನೆಯ ವಿಧಾನದಿಂದ, ಶಂಕರನನ್ನು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಕ್ರಮವಾಗಿ, ಕನ್ಯಾಸಾ ಮಾರ್ಗದಿಂದ, ಮಧ್ಯಮಾರ್ಗದಿಂದ, ಅಥವಾ ಅತ್ಯುನ್ನತ ವಿಧಾನದಿಂದ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕುಂಭಕಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ, ಮೂತ್ರಸ್ಪಂಧನ ಮತ್ತು ಉಸಿರಾಟವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮೂವತ್ತೆರಡು ಬಾರಿ ಉಸಿರನ್ನು ಹೊರಬಿಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಕುಂಭಕವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಸಮ ಮತ್ತು ನೇರ ಶಮನದಲ್ಲಿ, ಶಿವನನ್ನು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು, ಏಕತ್ವವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಏನೆಂದರೆ ಆ ಸಾರವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು. ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ನೇರ ಮತ್ತು ಸಮ ಶಮನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಸುಖವನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ; ಏಕಾಗ್ರತೆ ಹನ್ನೆರಡು ಮಾನ, ಧ್ಯಾನ ಹನ್ನೆರಡು ಏಕಾಗ್ರತೆ. ಹನ್ನೆರಡು ಹಂತದವರೆಗೆ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಸಮಾಧಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅಥವಾ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ, ಅದು ಕೇವಲ ಸಂಗಡದಿಂದಲೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ, ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ, ಇಬ್ಬರೂ ಸಮವಾಗಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, whether ದೀರ್ಘಕಾಲದ ನಂತರ ಅಥವಾ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ; ನಂತರ, ಅಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರಿಗೆ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಆ ಅಡ್ಡಿಗಳು ಕೂಡ ಪುನಃಪುನಃ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಮತ್ತು ಗುರುಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಮೊದಲು ಆಲಸ್ಯವು ಬರುತ್ತದೆ, ನಂತರ ರೋಗದಿಂದ ಪೀಡನೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ, ಸಂಶಯ, ಮನಸ್ಸಿನ ಅಸ್ಥಿರತೆ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ನಂಬಿಕೆಯ ಕೊರತೆ, ಗ್ರಹಣರಹಿತತೆ, ಗೊಂದಲ, ಮೂರು ವಿಧದ ದುಃಖಗಳು ಬರುತ್ತವೆ; ನಿರಾಶೆ, ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಅಸಾಧ್ಯತೆ, ಸಾಧ್ಯವಾದ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ. ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನಿಗೆ ಹತ್ತು ರೀತಿಯ ಅಡ್ಡಿಗಳು ಬರುತ್ತವೆ: ಆಲಸ್ಯ, ನಿರಾಕ್ರಿಯತೆ, ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾರತೆ. ದೇಹದ ಅಂಶಗಳ ಅಸಮತೋಲನದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ರೋಗಗಳು, ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವವು, ದೋಷಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವವು; ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಎಂದರೆ ಸಮಾಧಿಗೆ ಸಾಧನೆಯ ಕುರಿತು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡದಿರುವುದು. ಈ ಜ್ಞಾನವು ಎರಡರ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ, ಸ್ಥಳದ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶಯವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತದೆ; ಮನಸ್ಸಿನ ಅಸ್ಥಿರತೆ ಎಂದರೆ ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಾಪನೆಯ ಕೊರತೆ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದ ಪವಿತ್ರ ವಿಧಾನವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ, ಗುರುವಿನ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ, ಪುನಃಪುನಃ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ, ಎಲ್ಲ ಅಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಪರಮ ಶಿವನನ್ನು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು.