ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಗಂಧರ್ವರು, ಸಿದ್ಧರು, ಚಾರಣರು ಮತ್ತು ದಿವ್ಯ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ರುದ್ರನ ಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ನಗರವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೆರೆಗಳು, ಬಾವಿಗಳು, ಹಳ್ಳಗಳು ಮತ್ತು ದೀರ್ಘವಾದ ತೊಟ್ಟಿಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು; ಮದೋನ್ಮತ್ತವಾದ ಆನೆಗಳು, ಭವ್ಯ ಕುದುರೆಗಳು ಹಿಂಡುಹಿಂಡಾಗಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ರೂಪದ ರಥಗಳು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿದ್ದ ಸಭಾಂಗಣಗಳು, ಗೋಪುರಗಳು, ಕ್ರೀಡಾ ಮಂದಿರಗಳು ಇದ್ದವು. ನಗರವನ್ನು ನಾಲ್ಕುಬದಿಯಲ್ಲಿಯೂ ವೇದಾಧ್ಯಯನದ ಪಾಠಶಾಲೆಗಳು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವು; ಇವುಗಳ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ, ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಆ ನಗರವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಡೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಪತ್ನಿಯರು ತಮ್ಮ ಗಂಡರ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದರು; ಅವರು ದೊಡ್ಡ ಪಾಪ ಮಾಡಿದರೂ ಕೂಡ, ಶಂಕರನ ಆರಾಧನೆಯಿಂದ ಪಾಪವಿಲ್ಲದವರಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತರಾದರು. ದೈತ್ಯರ ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ನಾಯಕರು, ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ, ಸದಾ ವೇದ ಮತ್ತು ಸ್ಮೃತಿಗಳ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಮಹಾದೇವನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವ ದೇವರನ್ನು ಕೂಡ ಆರಾಧಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು; ವಿಶಾಲವಕ್ಷಸ್ಥಲ, ಬಲಿಷ್ಠ ಭುಜಗಳು, ಎಲ್ಲ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಸದಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುವವರು, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಕಣ್ಗಳಿರುವವರು, ಶಾಂತರೂ ರೋಷದಿಂದ ಕೂಡಿದವರೂ, ಕುಬ್ಬರು ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಂಡವರೂ ಇದ್ದರು. ಅವರ ಕೂದಲು ನೀಲಕಮಲದಂತೆ, ಗಟ್ಟಿಯಾದ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣ, ಮೆರುವಿನಂತೆ, ಅವರ ಧ್ವನಿಗಳು ಮೇಘಗರ್ಜನೆಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿದ್ದವು. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಮಾಯೆಯ ಯೋಧರಿಂದ, ಯುದ್ಧದ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದ ಉತ್ಸಾಹಿಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರು. ಸದಾ ಯುದ್ಧಪ್ರಿಯರಾದ ಇಂತಹ ಯೋಧರಿಂದ ಆ ನಗರವು ಸೂರ್ಯ, ವಾಯು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರನಂತೆ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿತ್ತು; ಅದು ಸುಧೃಢವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ, ಮರಗಳು ಕೂಡ, ತ್ರಿಪುರದ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಸುಟ್ಟುಹೋಗಿದವು; ಅದು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಹಬ್ಬಿದಂತೆ, ದೈತ್ಯರ ಬಲದಿಂದ ನಾಶವಾಯಿತು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾಶವಾದ ದೇವತೆಗಳು ಹರಿಯನ್ನು ಶರಣಾಗಿ ಹೋದರು; ಅವರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನ ಪ್ರಭೆ ಸಮಾನವಿಲ್ಲದದ್ದು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀನಾರಾಯಣನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚನೆಮಾಡಿದನು: "ದೇವತೆಗಳಿಗಾಗಿ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?" ಎಂದು ಆತನು ವಿಚಾರಿಸಿದನು. ಆಗ ಜನಾರ್ದನನು, ಯಜ್ಞರೂಪಿಯಾಗಿರುವ ದೇವರು, ಯಜ್ಞವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು; ಅವನು ಯಜ್ಞದ ಭೋಕ್ತ, ಫಲದಾತ, ಎಲ್ಲಾ ಯಜ್ಞಗಳ ಅಧಿಪತಿ. ದೇವತೆಗಳ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಅವರು ಆ ದಿವ್ಯ ಪುರುಷನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್, ಶಾಶ್ವತ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಇಂದ್ರನಿಗೂ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು. "ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ದೇವತೆಗಳೇ, ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿರಿ; ತ್ರಿಪುರಗಳ ವಿನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಮೇಲೆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲು." ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವರ ಬುದ್ಧಿವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ, ದೇವತೆಗಳು ಭಾರವಾದ ಗರ್ಜನೆ ಮಾಡಿ, ಯಜ್ಞಪತಿ ದೇವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ನಂತರ, ಧ್ಯಾನಮಾಡಿದ ಜನಾರ್ದನನು, ಅಮರಾಧಿಪತಿಯಾದ ಅವನು, ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಯಾರು ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾರೆ, ಸುಡುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಪಾಪಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಪಾಪವಿಲ್ಲದವರನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಕೊಲ್ಲಬಾರದು; ಪಾಪಿಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಶಕ್ತಿಯನ್ನಿಟ್ಟು ಕೊಲ್ಲಬೇಕು—ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ಹೇಗೆ ಯೋಗ್ಯ? ದೈತ್ಯರು ಗರ್ವಿತರೂ ಪಾಪಿಗಳೂ ಇದ್ದರೂ, ಬಲಶಾಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಅವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಾರದು; ರುದ್ರನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಪರಮೇಶ್ವರನಿಂದ, ಅವರ ಹತ್ಯೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ನಾನು ಯಾರು? ಬ್ರಹ್ಮನು ಯಾರು? ದೇವತೆಗಳು ಯಾರು? ದೈತ್ಯರು ಯಾರು? ದೇವಶತ್ರುಗಳ ಸಂಹಾರಕರೂ ಯಾರು? ಮಹರ್ಷಿಗಳೂ ಯಾರು?—ಪರಮೇಶ್ವರನ ಅನುಗ್ರಹವಿಲ್ಲದೆ ಯಾರೂ ಏನೂ ಅಲ್ಲ. ಅವನೇ ಶಾಶ್ವತ, ಪರಮ among ಪರಮ, ವಿಶ್ವಾಧಿಪತಿ, ಅಮರಾಧಿಪತಿ, ಪೂಜ್ಯ, ಎಲ್ಲರ ಆಧಾರ, ಮಹಾದೇವ. ಅವನೇ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ, ದೈತ್ಯಾಧಿಪತಿಗಳನ್ನೂ ತನ್ನ ಲೀಲೆಗಳಿಂದ ವಿಭಜಿಸಿದನು. ಅವನ ಯಥಾಸ್ಥಾನದ ಭಾಗವನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ದೇವತೆಗಳು ದೈವತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದರು, ಬ್ರಹ್ಮನು ಬ್ರಹ್ಮಪದವನ್ನು ಪಡೆದನು, ನಾನು ವಿಷ್ಣುಪದವನ್ನು ಪಡೆದೆ. ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸದೆ ಯಾರು ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸಬಹುದು? ಆದ್ದರಿಂದ, ಲಿಂಗಪೂಜಾ ವಿಧಿಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನಿಂದಲೇ ಅವರು ಸಂಹಾರಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರು, ವೇದಸ್ಮೃತಿ ವಿಧಿಗಳಲ್ಲಿ; ಆದರೂ, ಉಗ್ರ ಯಜ್ಞದ ಮೂಲಕ, ಯಥಾವಿಧಿ ರುದ್ರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ನಾವು ದೈತ್ಯಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನು ಜಯಿಸೋಣ. ಮಾಯೆಯ ರಕ್ಷೆಯಿಂದ ಸುರಕ್ಷಿತವಾದ, ಸ्फಟಿಕದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ತ್ರಿಪುರವನ್ನು, ಮೂಕಣ್ನುಳ್ಳ ಒಬ್ಬನೇ ಭಗವಂತನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರು ನಾಶಮಾಡಬಲ್ಲರು? ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಹರಿ ಯಜ್ಞದ ವಿಧಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಕುಳಿತು, ಸಾವಿರಾರು ಭೂತಗಣಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅವರು ತ್ರಿಶೂಲ, ಶೂಲ, ಗದಾ, ಪರಶು, ಕಲ್ಲು ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ನಾನಾ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅವರು ಪ್ರಳಯಾಗ್ನಿಯಂತೆ, ಕಾಲಾಂತಕ ರುದ್ರನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಹರಿ, ನಮನ ಮಾಡಿ, ಎದುರಿಗಿದ್ದವರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ದೈತ್ಯರ ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟು, ಭೇದಿಸಿ, ಭಕ್ಷಿಸಿ, ನೀವು ವೀರರು, ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗಿರಿ; ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ." ನಂತರ, ದೇವಾಧಿಪತಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆ ಭೂತಗಣಗಳು ಮೂರು ನಗರಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಜ್ವಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುಳಿಯಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ನಾಶವಾದರು. ದೇವಾಧಿಪತಿಯ ಆದೇಶದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ನಾಶವಾದರು; ಸಾವಿರಾರು ದೈತ್ಯರು ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಹಾಡುತ್ತಾ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದರು. ಅವರು ದೇವಾಧಿಪತಿ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು; ಆದರೆ ದೇವತೆಗಳು, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಸೋತು, ಶಕ್ತಿಹೀನರಾದರು. ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ದೇವತೆಗಳು ಉಪೇಂದ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು; ಭಯದಿಂದ, ಭಗವಂತನು ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಧ್ಯಾನಮಾಡಿದನು. ದುಃಖದಿಂದ, "ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?" ಎಂದು ಆತನು ಯೋಚಿಸಿದನು; ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ದುಃಖಿತರಾದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, "ಯಾವ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ದೈತ್ಯರ ಬಲವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಬಹುದು?" ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದನು. "ಪರಮೇಶ್ವರನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ದೇವತೆಗಳ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ನೆರವೇರಿಸಬಹುದು; ಧರ್ಮಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಿದರೆ ಪಾಪವಿಲ್ಲ—ಧರ್ಮಸ್ಥರಿಗೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ." "ಆದ್ದರಿಂದ, ಆ ದೈತ್ಯರನ್ನು ಯಜ್ಞದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವರಿಂದಲಾದರೂ, ಭೂತಗಣಗಳಿಂದಲಾದರೂ ಕೊಲ್ಲಬಾರದು; ಪಾಪ ಧರ್ಮದಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ." ಹೀಗೆ ಆ ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣ ಘಟನೆಯು ದೇವತೆಗಳ ಆಶ್ರಯ, ಹರಿ ಮತ್ತು ಮಹಾದೇವನ ಮಹಿಮೆ, ದೈತ್ಯರ ಬಲ, ಧರ್ಮದ ಸ್ಥಾಪನೆ ಮತ್ತು ಪರಮೇಶ್ವರನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಡೆಯಿತು.