ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಪರಮ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಪಶ್ಚಿಮ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಸಾಮ ವೇದದ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು, ಜಗತೀ ಛಂದಸ್ಸನ್ನು, ಛಂದಸ್ತೋಮ, ಸಪ್ತದಶ, ವೈರೂಪ ಮತ್ತು ಅತಿರಾತ್ರ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಉತ್ತರಮುಖದಿಂದ ಆತನು ಅಥರ್ವಣ ವೇದವನ್ನು, ಆಪ್ತೋರ್ಯಾಮ ಯಜ್ಞವನ್ನು, ಅನುಷ್ಟುಪ್ ಛಂದಸ್ಸನ್ನು ಮತ್ತು ಸವೈರಾಜ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು. ಈ ಮಹಾ ಕಾಲಚಕ್ರದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನು ಮಿಂಚು, ಗರ್ಜಿಸುವ ಮೇಘ, ವಜ್ರಧನುಸ್ಸು ಹಾಗೂ ಇತರ ಪ್ರಕಾಶಮಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಬ್ರಹ್ಮನ ಅಂಗಗಳಿಂದ ವಿವಿಧ ಜಾತಿಯ ಜೀವಿಗಳು—ಉನ್ನತ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ—ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು. ಬ್ರಹ್ಮನು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸಂತಾನವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮೊದಲು ದೇವತೆಗಳು, ಅಸುರರು, ಮಾನವರು ಹಾಗೂ ಪಿತೃಗಳು ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಗಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದನು; ನಂತರ ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು. ಆಮೇಲೆ ಯಕ್ಷ, ಪಿಶಾಚ, ಗಂಧರ್ವ ಹಾಗೂ ಅಪ್ಸರಗಣಗಳನ್ನು, ಜೊತೆಗೆ ನಾಗ, ಕಿನ್ನರ, ರಾಕ್ಷಸ, ಪಕ್ಷಿ, ಪಶು, ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿ ಮತ್ತು ಸರ್ಪಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಕ್ಷರ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರ—ಯಾವುದೇ ಸ್ಥಾವರ ಅಥವಾ ಜಂಗಮ ಜೀವಿಗಳು—ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಅವುಗಳ ಹಿಂದಿನ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದವು. ಆ ಜೀವಿಗಳು ಯಾವ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದವೋ—ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಅಥವಾ ಅಹಿಂಸಾತ್ಮಕ, ಸೌಮ್ಯ ಅಥವಾ ಕ್ರೂರ, ಧರ್ಮ ಅಥವಾ ಅಧರ್ಮ, ಸತ್ಯ ಅಥವಾ ಅಸತ್ಯ—ಆ ಕರ್ಮಗಳು ಪುನಃ ಪುನಃ ಅವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತವೆ. ಆ ಕರ್ಮಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ಅವರು ತಕ್ಕಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರತಿ ಜೀವಿಯು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಹಾಭೂತ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ರೂಪಗಳತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಭಗವಂತನೇ ಜೀವಿಗಳ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಕೆಲವು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಅದನ್ನು ವಿಧಿಯೆಂದು, ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಭೂತಗಳನ್ನು ಚಿಂತಿಸುವವರು ಸ್ವಭಾವವೆಂದು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಪ್ರಯತ್ನ, ಕರ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಧಿ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ತಾವು ತಾವು ಫಲವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತವೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ, ಅವರು ಇದನ್ನು ಒಂದಾಗಿ, ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿಯೂ ಅಥವಾ ಅದರ ಪಾರಾಗಿಯೂ ತಿಳಿಯಲಾರರು; ಹೀಗಾಗಿ ಇದು ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ, ವಿಭಿನ್ನ ಹೆಸರುಗಳೂ ಅಲ್ಲ, ಎರಡೂ ಸೇರಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲ. ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾದವರು ವಿಭಿನ್ನತೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ; ಸತ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರು ಸಮದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವರು; ಜೀವಿಗಳ ಹೆಸರುಗಳು ಮತ್ತು ರೂಪಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯ unfold ಆಗಿರುವಂತಿವೆ. ಆದಿಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ವೇದದ ವಾಕ್ಯಗಳಿಂದ ಋಷಿಗಳ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ವೇದಾನುಸಾರ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿದನು. ರಾತ್ರಿ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವರಿಗೆ ಅವನು ಅವೇ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಅವ್ಯಕ್ತ ಹುಟ್ಟಿನ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು. ರಾತ್ರಿ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಜೀವಿಗಳು ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು. ಆದರೆ ಆ ಉತ್ತಮ ಜೀವಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡರೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಲಿಲ್ಲ; ಆಗ ಕೇವಲ ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಆವೃತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ದುಃಖದಿಂದ ಕೂಡಿದನು. ಆತನು ತಾನು ತಾನು ನಿರ್ಣಯಾತ್ಮಕ ಚಿಂತನೆಗೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹರಿಸಿದನು; ಆಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಅಂಧಕಾರವೇ ಕಾರಣವೆಂದು ತಿಳಿದನು. ರಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಸತ್ವವನ್ನು ತೊರೆದನು, ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಉಳಿದನು; ಆ ದುಃಖದಿಂದ ಲೋಕನಾಥನು ದುಃಖವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ನಂತರ ಅವನು ಆ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದನು, ರಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಸತ್ವವು ಅದನ್ನು ಆವೃತಗೊಳಿಸಿದವು; ಆ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ಶಮನ ಮಾಡಿದಾಗ ಒಂದು ಜೋಡಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು. ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಅಧರ್ಮ ಹುಟ್ಟಿತು; ದುಃಖದಿಂದ ಹಿಂಸೆ ಹುಟ್ಟಿತು. ಆ ಎರಡು ಕ್ರೂರ ಸ್ವಭಾವಗಳ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಉತ್ಪನ್ನವಾಯಿತು. ಆಗ ಭಗವಂತನ ಪ್ರಾಣ ಹೊರಟಾಗ, ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ಆವರಿಸಿತು. ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶಮಯ ರೂಪವನ್ನು ತೊರೆದನು. ಅವನು ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಎರಡು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿದನು; ಒಂದು ಭಾಗದಿಂದ ಪುರುಷನಾಗಿ, ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಗದಿಂದ ಮಹಿಳೆಯಾಗಿಯಾದನು—ಅವಳು ಶತರೂಪೆ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದಳು. ಭಗವಂತನು ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿಯಾಗಿ, ಜೀವಿಗಳ ಧಾರಿಣಿಯಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವಳ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಆಕೆ ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಸ್ಥಾಪಿತಳಾದಳು. ಬ್ರಹ್ಮನ ಆ ಹಿಂದಿನ ದೇಹವು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ; ಅವನು ಮಹಿಳೆಯಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದ ಭಾಗದಿಂದ ಶತರೂಪಾ ಜನಿಸಿದರು. ಆ ದೇವಿ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ಪುರುಷನನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ಪಡೆದಳು. ಆ ಪುರುಷನು ಮೊದಲು ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನುವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು. ಅವನಿಗೆ ಎಪ್ಪತ್ತು ಯುಗಗಳ ಕಾಲಾವಧಿಯು ಮನ್ವಂತರವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಆ ಪುರುಷನು ಶತರೂಪೆಯನ್ನೆ, ಗರ್ಭದಿಂದ ಹುಟ್ಟದ ಪತ್ನಿಯನ್ನು, ಪಡೆದನು. ಅವಳೊಡನೆ ಸಂಯೋಗವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವಳನ್ನು ರತಿ (ಆನಂದ) ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮೊದಲ ಸಂಯೋಗವು ಕಲ್ಪದ ಆರಂಭದಲ್ಲಾಯಿತು. ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿರಾಜ್ ಎಂಬ ಮಹಾಪುರುಷನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು, ಅವನೇ ವಿರಾಟ್ ಎಂಬ ಜಗತ್ಪುರುಷ. ಶತರೂಪಾ ಮಹಾರಾಜ್ಞಿಯಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತಳಾದಳು; ವಿರಾಜನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಪುರುಷನು ಮನುವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು. ಆ ಮನುವಿನಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸಂತಾನವು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು. ವಿರಾಜನಿಂದ ಶತರೂಪಾ ಪುನಃ ಜನಿಸಿದಳು; ಅವಳು ಪ್ರಿಯವ್ರತ ಮತ್ತು ಉತ್ತಾನಪಾದ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪುತ್ರರನ್ನು ಹೆತ್ತಳು. ಅವಳು ಇಬ್ಬರು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪುತ್ರಿಯರನ್ನೂ ಹೆತ್ತಳು: ದೇವಹೂತಿ ಮತ್ತು ಆಕೂತಿ—ಇವರು ಆ ಇಬ್ಬರು. ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನುವು ಪ್ರಸೂತಿಯನ್ನು ದಕ್ಷಿಣೆಗೆ ಕೊಟ್ಟನು. ದಕ್ಷಿಣನು ಪ್ರಾಣನೆಂದು, ಮತ್ತು ಮನುವು ಸಂಕಲ್ಪನೆಂದು ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಪ್ರಜಾಪತಿಯಾದ ರುಚಿ ಆಕೂತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು. ಆಕೂತಿಯೊಳಗಿಂದ ರುಚಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ಧರ್ಮಮಯವಾದ ಜೋಡಿ ಹುಟ್ಟಿದರು. ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣೆ ಎಂಬ ಜೋಡಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿದರು. ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣೆಯಿಂದ ಹನ್ನೆರಡು ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು. ಅವರಿಗೆ ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಕಾಲದ ಯಾಮ ದೇವತೆಗಳು ಎಂದು ಹೆಸರು. ಅವರು ಯಜ್ಞನ ಪುತ್ರರು, ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾಮರು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವರು. ಅಜಿತ ಮತ್ತು ಶುಕ್ರ ಎಂಬ ಎರಡು ವಂಶಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಮೊದಲಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಯಾಮರು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವರು. ಪ್ರಸೂತಿಯೊಳಗಿಂದ, ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನುವಿನ ಪುತ್ರಿಯಿಂದ, ಲೋಕಮಾತೃಗಳು ಹುಟ್ಟಿದರು. ದಕ್ಷಿಣನು ಅವಳೊಳಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ಪುತ್ರಿಯರನ್ನು ಪಾದನು. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಅತ್ಯಂತ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳು, ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳುಳ್ಳವರು, ಭೋಗಸಂಪನ್ನರು, ಮತ್ತು ಯೋಗಮಾತೃಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಬೋಧಿಸುವವರು, ವಿಶ್ವದ ಮಾತೃಗಳು: ಶ್ರದ್ಧೆ, ಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಸ್ಥೈರ್ಯ, ಸಂತೋಷ, ಪೋಷಣೆ, ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆ—ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಅವರಲ್ಲಿದ್ದುವು.