ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಪರಮೇಶ್ವರನು ಎಂಟು ಶ್ವೇತ ದೈವಿಕ ಜಾತಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಂತರ, ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೇ ಅವನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಯಸ್ಸಿನಂತೆ ವಿವಿಧ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು. ಪ್ರಭು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಇಚ್ಛೆ ಮತ್ತು ಕಾಲಾನುಸಾರ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ ಬಳಿಕ ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿರುವ ಅವನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಪಕ್ಷಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ಉದ್ಭವಗೊಳಿಸಿದನು. ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಆಡುಗಳನ್ನು, ಹೃದಯದಿಂದ ಕುರಿಗಳನ್ನು, ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹಸುಗಳನ್ನು, ಮತ್ತು ಕಡೆಯಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿದನು. ಅವನ ಪಾದಗಳಿಂದ ಕುದುರೆಗಳು, ಆನೆಗಳು, ಕತ್ತೆಗಳು, ಒಂಟೆಗಳು, ಜಿಂಕೆಗಳು, ಖಚ್ಛರು ಹಾಗೂ ಇತರ ಪ್ರಭೇದದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವನ ಕೂದಲಿನಿಂದ ಔಷಧಿ ಗಿಡಗಳು, ಹಣ್ಣು ಹಾಗೂ ಬೇರುಗಳಿರುವ ಸಸ್ಯಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು. ಹೀಗೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಂತರ, ಪ್ರಭು ಅವುಗಳನ್ನು ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದನು. ಎತ್ತು, ಮಾನವ, ಕುರಿ, ಕುದುರೆ, ಖಚ್ಛರು, ಕತ್ತೆ—ಇವುಗಳನ್ನು ಗೃಹಪಾಲಿತ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈಗ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕೇಳು. ಮಾಂಸಾಹಾರಿ, ಎರಡು ಹೋರುಗಳಿರುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಆನೆಗಳು, ಕೊತಿಗಳು, ಪಂಚಮವಾಗಿ ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಆರನೆಯಾಗಿ ಜಲಚರಗಳು, ಏಳನೆಯಾಗಿ ಸರ್ಪಗಳು—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳು. ಎಮ್ಮೆ, ಕಾಡೆತ್ತು, ಕಾಡುಕುರಂಗು, ಕೊತಿ, ಶರಭ, ತೋಳಗಳು, ಸಿಂಹಗಳು—ಇವುಗಳನ್ನು ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಗಾಯತ್ರ, ಋಗ್ವೇದ, ತ್ರಿವೃತ್, ಸಾಮ, ರಥಂತರ, ಅಗ್ನಿಷ್ಠೋಮ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವನು ಯಜುರ್ವೇದ, ತ್ರಿಷ್ಟುಭ್ ಛಂದಸ್ಸು, ಛಂದಸ್ತೋಮ, ಪಂಚದಶ, ಬೃಹತ್ಸಾಮ, ಉಕ್ತ್ಯ, ದಕ್ಷಿಣಾ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಪಶ್ಚಿಮಮುಖದಿಂದ ಸಾಮಗಾನ, ಜಗತೀ ಛಂದಸ್ಸು, ಛಂದಸ್ತೋಮ, ಸಪ್ತದಶ, ವೈರೂಪ, ಅತಿರಾತ್ರ—ಇವುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಉತ್ತರಮುಖದಿಂದ ಅಥರ್ವಣ, ಆಪ್ತೋರ್ಯಾಮ, ಅನುಷ್ಟುಭ್, ಸವೈರಾಜ—ಇವುಗಳನ್ನು ಉತ್ಪನ್ನ ಮಾಡಿದನು. ಚಕ್ರದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ಮಿಂಚು, ಮೇಘ, ಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವನ ಅಂಗಗಳಿಂದ ಅನೇಕ ವಿಧದ, ಉನ್ನತ ಹಾಗೂ ನೀಚ ಜೀವಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು. ಬ್ರಹ್ಮನು ಜೀವಿಗಳ ಸಂತಾನವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮೊದಲಿಗೆ ಅವನು ದೇವತೆಗಳು, ಅಸುರರು, ಮಾನವರು ಮತ್ತು ಪಿತೃಗಳೆಂಬ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಗಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ನಂತರ ಎಲ್ಲ ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯಿತು. ಅವನಿಂದ ಯಕ್ಷರು, ಪಿಶಾಚರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಅಪ್ಸರಸರು, ನಾಗರು, ಕಿನ್ನರರು, ರಾಕ್ಷಸರು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಪಶುಗಳು, ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಸರ್ಪಗಳು—all ರೀತಿಯ ಜೀವಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು. ಕ್ಷರ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರ, ಸ್ಥಾವರ ಮತ್ತು ಜಂಗಮ—ಯಾವುದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿರಲಿ, ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವುಗಳು ಹಿಂದಿನ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತವೆ. ಆ ಜೀವಿಗಳು ನಿರ್ಮಿತವಾಗುವಾಗ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಅವುಗಳ ಹಿಂದಿನ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸುತ್ತವೆ—ಹಿಂಸಾತ್ಮಕವಾಗಿರಲಿ, ಅಹಿಂಸಾತ್ಮಕವಾಗಿರಲಿ, ಮೃದುವಾಗಿರಲಿ, ಕ್ರೂರವಾಗಿರಲಿ, ಧರ್ಮವಾಗಿರಲಿ, ಅಧರ್ಮವಾಗಿರಲಿ, ಸತ್ಯವಾಗಿರಲಿ, ಅಸತ್ಯವಾಗಿರಲಿ. ಆ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವುಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರತಿ ಪ್ರಾಣಿ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಹಾಭೂತಗಳು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ರೂಪಗಳ ಕಡೆಗೆ ಆಕರ್ಷಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಭು ಸ್ವತಃ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅವರ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಕೆಲ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಕಾರಣವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇತರರು ಅದನ್ನು ವಿಧಿಯೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಮೂಲಭೂತಗಳನ್ನು ವಿಚಾರಿಸುವವರು ಸ್ವಭಾವವೇ ಕಾರಣವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಪ್ರಯತ್ನ, ಕ್ರಿಯೆ, ವಿಧಿ—ಈ ಮೂರೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವದಂತೆ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಇದನ್ನು ಒಂದೇ ಎಂದು, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಎಂದು, ಅಥವಾ ಎರಡಕ್ಕೂ ಮೀರಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಯಾರೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದು ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ, ಅಥವಾ ವಿಭಿನ್ನ ಹೆಸರುಗಳಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲ, ಅಥವಾ ಎರಡೂ ಸೇರಿ ಯಾವುದೂ ಅಲ್ಲ. ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಆಸಕ್ತರಾದವರು ವಿಭಿನ್ನತೆಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ; ಸತ್ವಗುಣದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರು ಸಮದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವರು; ಜೀವಿಗಳ ಹೆಸರುಗಳು ಮತ್ತು ರೂಪಗಳು ಅವರ ಕ್ರಿಯೆಯ unfold ಆಗುವುದಾಗಿದೆ. ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಪ್ರಭು ವೇದದ ವಚನಗಳಿಂದ ಋಷಿಗಳ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧರಿಸಲಾದ ಯಜ್ಞವಿಧಿಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿದನು. ರಾತ್ರಿ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಹುಟ್ಟಿದವರಿಗೂ ಅವೇ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ; ಈ ರೀತಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು ನಿರಾಕಾರದಿಂದ ಉದ್ಭವವಾಗುತ್ತವೆ. ರಾತ್ರಿ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಜೀವಿಗಳು ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ಪಡೆದಂತೆ ಗೋಚರಿಸುತ್ತವೆ; ಹೀಗೆ ಸ್ಥಾವರ ಮತ್ತು ಜಂಗಮ ಜೀವಿಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜೀವಿಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವುಗಳು ವೃದ್ಧಿಯಾಗದೆ ಇದ್ದಾಗ, ಕೇವಲ ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಆವೃತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ದುಃಖದಿಂದ ಕಳವಳಗೊಂಡನು. ಅವನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿರ್ಣಯಮಯ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿದನು; ತನ್ನೊಳಗೆ ಕೇವಲ ಅಂಧಕಾರವೇ ಕಾರಣವೆಂದು ತಿಳಿದನು. ರಾಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಸತ್ವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದನು; ಆ ದುಃಖದಿಂದ ಪ್ರಪಂಚದ ಪ್ರಭು ದುಃಖವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ನಂತರ ಅವನು ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿ, ರಾಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಸತ್ವವು ಅದನ್ನು ಆವೃತಪಡಿಸಿದವು. ಆ ಅಂಧಕಾರ ನಿವಾರಿತವಾದಾಗ, ಒಂದು ಜೋಡಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು. ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಅಧರ್ಮ ಹುಟ್ಟಿತು; ದುಃಖದಿಂದ ಹಿಂಸೆ ಹುಟ್ಟಿತು. ಈ ಎರಡೂ ಭಯಾನಕ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಉಗ್ರವಸ್ತು ಉತ್ಪನ್ನವಾಯಿತು. ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾಣ ಹೊರಟಾಗ, ಪ್ರೀತಿ ಅವನನ್ನು ಆವರಿಸಿತು. ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ರೂಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು. ತನ್ನದೇ ದೇಹವನ್ನು ಎರಡು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿ, ಒಂದು ಭಾಗದಿಂದ ಪುರುಷನಾಗಿದ್ದನು, ಮತ್ತೊಂದು ಭಾಗದಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಿ—ಅವಳು ಶತರೂಪಾ ಎಂದು ಜನ್ಮ ಪಡೆದಳು. ಪ್ರಭು ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಪ್ರಕ್ರತಿಯೆಂದು, ಜೀವಿಗಳ ಧಾರಕಿಯಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವಳ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಆಕೆ ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಆವರಿಸಿ ಸ್ಥಿತಳಾದಳು. ಬ್ರಹ್ಮನ ಆ ಹಿಂದಿನ ದೇಹವು ಆಕಾಶವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ; ಅವನು ಹೆಂಗಸಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದ ಭಾಗದಿಂದ ಶತರೂಪಾ ಹುಟ್ಟಿದಳು. ಆ ದೇವಿ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ಪತಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಪುರುಷನನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿದಳು. ಆ ಪುರುಷನು ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನುವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವನು. ಅವನ ಎಪ್ಪತ್ತು ಯುಗಗಳ ಕಾಲಾವಧಿಯನ್ನು ಮನ್ವಂತರವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆ ಪುರುಷನು ಶತರೂಪೆಯನ್ನು—ಗರ್ಭದಿಂದ ಜನಿಸಿದವಳಲ್ಲದ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು—ಪಡೆದನು. ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಗವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವಳನ್ನು ರತಿಯಾಗಿಯೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮೊದಲ ಸಂಯೋಗವು ಕಲ್ಪದ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ನಡೆಯಿತು. ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿರಾಟ್ ಎಂಬ ಮಹಾಪುರುಷನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಶತರೂಪಾ ಸಮ್ರಾಜ್ಞಿಯಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು; ವಿರಾಟ್ನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಪುರುಷನು ಮನುವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು. ಆ ವಿರಾಟ್‌ನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಮನು ಜೀವಿಗಳ ಸಂತಾನವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.