ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಬ್ರಹ್ಮನ ದಿವ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕಥೆಯು ಹೀಗಿದೆ: ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವರು ಅವನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ್ದರು ಎಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವರನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಂತರ, ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮತ್ತೊಂದು ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು. ಆ ದೇಹವನ್ನು ಅವನು ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ, ಅದು ತಕ್ಷಣವೇ ಹಗಲಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತವಾಯಿತು. ಆದಕಾರಣ, ಧರ್ಮದಿಂದ ಕೂಡಿರುವ ಹಗಲನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನು ಶುದ್ಧ ಸತ್ವದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮತ್ತೊಂದು ದೇಹವನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಪಿತೃಗಳಂತೆ ಪುತ್ರರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದನ್ನು ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ರಾತ್ರಿ ಮತ್ತು ಹಗಲಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಎರಡು ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳು ಉದಯವಾಯಿತು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಪಿತೃತ್ವ ಸ್ಥಿತಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು. ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಆ ದೇಹವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು; ಆ ದೇಹವು ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಅದು ತಕ್ಷಣವೇ ಸಂಧ್ಯೆಯಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡಿತು. ಹಗಲು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದೆ ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಅಸುರಿಕವಾದದ್ದು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಗಲು ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿ ನಡುವಿನ ಪಿತೃಗಳ ದೇಹವೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದದ್ದು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು, ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ರಾತ್ರಿ ಮತ್ತು ಹಗಲಿನ ನಡುವಿನ ಆ ರೂಪವನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮತ್ತೆ ರಾಜೋಗುಣದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನಡೆಸಿದನು. ಅವನು ರಾಜೋಗುಣವನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುವ ಪುತ್ರರನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಆ ಪುತ್ರರು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದವರು, ಮನುವುಗಳಾಗಿ ಜನಿಸಿದರು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಂತರ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ರೂಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು; ಆ ರೂಪವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನೆ ಎಂಬುದು ತಕ್ಷಣವೇ ಹುಟ್ಟಿತು. ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನೆಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ಸಂತೋಷಗೊಂಡರು; ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ರೂಪಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು. ಅದೆಕ್ಷಣಕ್ಕೆ, ರಾತ್ರಿ, ಹಗಲು, ಸಂಧ್ಯೆ ಮತ್ತು ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನೆ—all ನಾಲ್ಕು ಜನಿಸಿದರು. ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನೆ, ಸಂಧ್ಯೆ ಮತ್ತು ಹಗಲು ಇವು ಮೂರು ಶುದ್ಧ ಸತ್ವದಿಂದ ಕೂಡಿವೆ. ರಾತ್ರಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಮೋಗುಣದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಅದು ಅಂಧಕಾರ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ. ಹಗಲಿನ ರೂಪದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ದೇವತೆಗಳು ಹಗಲು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಆ ರೂಪದಿಂದ, ಬ್ರಹ್ಮನು ರಾತ್ರಿ ತನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ಅಸುರರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ರಾತ್ರಿ ಹುಟ್ಟಿದವರು ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿದರು; ಅವರು ರಾತ್ರಿ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿನ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಸುರರೂ ಕೂಡ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವರಿಗೆ, ಭೂತಕಾಲ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯಕಾಲದ ಎಲ್ಲ ಮನ್ವಂತರಗಳಲ್ಲಿ, ಇವುಗಳೇ ಕಾರಣಗಳಾಗಿವೆ. ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನೆ, ರಾತ್ರಿ, ಹಗಲು ಮತ್ತು ಸಂಧ್ಯೆ—ಈ ನಾಲ್ಕನ್ನು ‘ಅಂಭಾಂಸಿ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅವು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಈ ಪದವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ‘ಭಾತಿ’ ಎಂದರೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದು ಎಂದು ಅರ್ಥವಿದೆ. ಪ್ರಜಾಪತಿ ಈ ಅಂಭಾಂಸಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಂತರ, ದೇವತೆಗಳು, ಮಾನವರು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಅವರನ್ನು ಕೂಡ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನೆಯ ರೂಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು. ಈ ಬಾರಿ, ತಮಸ್ಸು ಮತ್ತು ರಾಜಸ್ಸುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಇರುವ ರೂಪವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನು ಧರಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಮತ್ತಷ್ಟು ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವರ ಸ್ವಭಾವ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು; ಅವರು ಅಂಭಾಂಸಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಉತ್ಸುಕರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿ, “ನಾವು ಅಂಭಾಂಸಿಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸೋಣ” ಎಂದು ಹೇಳಿದವರು ರಾಕ್ಷಸರು ಎಂದೆನಿಸಿದರು. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಅವರು ರಾತ್ರಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. “ನಾವು ಅಂಭಾಂಸಿಗಳನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸೋಣ” ಎಂದು ಹರ್ಷದಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟವರು ಯಕ್ಷರು ಮತ್ತು ಗುಹ್ಯಕರು ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಪಡೆದರು. ‘ರಕ್ಷ’ ಎಂಬ ಧಾತುವಿಗೆ ರಕ್ಷಿಸುವ ಅರ್ಥವೂ ಇದೆ; ‘ಯಕ್ಷ’ ಎಂಬ ಧಾತುವಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡುವ ಅರ್ಥವೂ ಇದೆ. ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ಜ್ಞಾನಿಗಳ ಕೂದಲು ಅಸಂತೋಷದಿಂದ ಉದುರಿತು. ಅವರ ತಲೆಗಳು ಕಡಿದು ಹೋದವರು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರಿದರು; ಬ್ರಹ್ಮನಿಗಾಗಿ ಅಳಿದವರು ತಲೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. ಅವರಿಂದ ‘ವಾಲಾ’ ಎಂಬ ಜೀವಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು. ಈ ವಾಲಾಗಳು ಸರ್ಪಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ; ಅವರ ಅಪೂರ್ಣತೆಯಿಂದ ಅವರೆ ಸರ್ಪಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ, ಬೀಳುವ ಕಾರಣದಿಂದ ‘ಪನ್ನಗ’ಗಳು, ಉರುಳುವ ಕಾರಣದಿಂದ ‘ಸರ್ಪ’ಗಳು ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಬ್ರಹ್ಮನ ಕ್ರೋಧದಿಂದ, ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಭಯಾನಕ ಜೀವಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದನು. ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾದ ಸರ್ಪಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ವಿಷಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು. ಸರ್ಪಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಂತರ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಮತ್ತೆ ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಪು ವರ್ಣದ, ಉಗ್ರ ಸ್ವಭಾವದ, ಮಾಂಸಭಕ್ಷಕ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವು ‘ಭೂತ’ಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟವು; ಮಾಂಸವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವು ‘ಪಿಶಾಚ’ಗಳು ಎನಿಸಿಕೊಂಡವು. ಬ್ರಹ್ಮನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿ ಹಾಡಿದಾಗ, ಗಂಧರ್ವರು ಹುಟ್ಟಿದರು. ‘ಧಯತಿ’ ಎಂಬ ಧಾತುವಿಗೆ ಕುಡಿಯುವುದು ಎಂದರ್ಥ; ಗಂಧರ್ವರು ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಹುಟ್ಟಿದರು, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಆ ಹೆಸರು ಸಿಕ್ಕಿತು. ಎಂಟು ಬಿಳಿ ದಿವ್ಯ ಪ್ರಭೇಧಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಂತರ, ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ಕಾಲಾನುಸಾರವಾಗಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಹಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಜೀವಿಗಳ ವಯಸ್ಸು ಮತ್ತು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಹಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಂತರ, ದೇವತೆಗಳಾಧಿಪತಿ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಗುಂಪನ್ನೂ ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ತನ್ನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಆಡುಗಳನ್ನು, ಮೊಣಕಾಲಿನಿಂದ ಕುರಿಗಳನ್ನು, ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹಸುಗಳನ್ನು, ಪಕ್ಕಗಳಿಂದ ಬೇರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವನ ಕಾಲಿನಿಂದ ಕುದುರೆಗಳು, ಆನೆಗಳು, ಕತ್ತೆಗಳು, ಒಂಟೆಗಳು, ಜಿಂಕೆಗಳು, ಖಚ್ಛರು ಮತ್ತು ಇತರೆ ಪ್ರಭೇಧದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು. ಅವನ ಕೂದಲಿನಿಂದ ಔಷಧಿ ಗಿಡಗಳು, ಹಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ಬೇರುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸಸ್ಯಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು. ಹೀಗೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಂತರ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಅವುಗಳನ್ನು ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿದನು. ಎಮ್ಮೆ, ಮಾನವ, ಕುರಿ, ಕುದುರೆ, ಖಚ್ಛ, ಕತ್ತೆ—ಇವುಗಳನ್ನು ಗೃಹಪಾಲಿತ (ಪಶು)ಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈಗ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕೇಳು. ಮಾಂಸಭಕ್ಷಕರು, ಎರಡು ಮೂಗುಳಿಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಆನೆಗಳು, ಕೋತಿಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳು (ಐದನೇ ಪ್ರಭೇಧ), ಜಲಚರಗಳು (ಆರನೇ), ಉರುಳುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳು (ಏಳನೇ) ಎಂದು ಪ್ರಭೇಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಎಮ್ಮೆ, ಕಾಡು ಎತ್ತು, ಕಾಡು ಕುರಿ, ಕೋತಿ, ಶರಭ, ತೋಳ, ಸಿಂಹ—ಇವುಗಳನ್ನು ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಗಾಯತ್ರಿ, ಋಕ್, ತ್ರಿವೃತ್, ಸಾಮ, ರಥಂತರ, ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮ ಎಂಬ ಮೊದಲ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಯಜುಸ್ಸು, ತ್ರಿಷ್ಟುಪ್ ಛಂದಸ್ಸು, ಛಂದಸ್ತೋಮ, ಪಂಚದಶ, ಬೃಹತ್ಸಾಮ, ಉಕ್ತ್ಯ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣಾ ಎಂಬ ಯಜ್ಞಾಂಗಗಳನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸೃಷ್ಟಿ ಕ್ರಮವು ಪವಿತ್ರವಾಗಿ, ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ, ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಉದ್ಭವವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ.