ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಜನಮೇಜಯನು ಮಹರ್ಷಿ ಗರ್ಗನ ಶಾಪದಿಂದ ತನ್ನ ರಥವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡನು. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ, ಜನಮೇಜಯನು ಗರ್ಗನ ಬಾಲಕನನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದನು. ಅಕ್ರೂರನಿಗೂ ಅವನು ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟನು, ಈ ಮೂಲಕ ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು. ಆ ರಾಜರ್ಷಿ, ಇಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಕಬ್ಬಿಣದ ವಾಸನೆಯೊಂದಿಗೆ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ಹೋದನು. ನಗರದವರೂ, ಗ್ರಾಮದವರೂ ಅವನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರು; ಎಲ್ಲೆಡೆ ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಅವನು ಎಲ್ಲೂ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಆ ದುಃಖಿತನು ಋಷಿ ಶೌನಕನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಶೌನಕ, ಇಂದ್ರೇತಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದ ಮಹಾತ್ಮನು, ಜನಮೇಜಯನಿಗೆ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪ್ರಮುಖ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗವನ್ನು ನಡೆಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು. ಆ ಯಾಗದ ಪವಿತ್ರ ಸ್ನಾನದಲ್ಲಿ, ಜನಮೇಜಯನು ಕಬ್ಬಿಣದ ವಾಸನೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ದಿವ್ಯವಾದ ರಥವನ್ನು ಏರಿ ಹೊರಟನು. ಆ ವಂಶದಲ್ಲಿ, ಸೇದಿ ದೇಶದ ರಾಜ ವಸುನು ತಿರಸ್ಕೃತನಾದನು; ಆದರೆ ಇಂದ್ರನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಬೃಹದ್ರಥನಿಗೆ ನೀಡಿದನು. ಆ ನಂತರ, ಭೀಮನು ಜರಾಸಂಧನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಆ ಅದ್ಭುತ ರಥವನ್ನು ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೊಟ್ಟನು. ನಹೂಷನ ವಂಶದ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಯಯಾತಿಯು ತನ್ನ ಪುತ್ರ ಪುರುವನನ್ನು ರಾಜರಾಗಿಸಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸಿದನು. ಪುರುವು ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಗೌರವ ತೋರಿದನು, ಇದರಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು. ಆದರೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತಮ್ಮ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಯಯಾತಿಗೆ ಹೀಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು: "ಶುಕ್ರನ ಮೊಮ್ಮಗ, ದೇವಯಾನಿಯ ಪುತ್ರನು, ಹಿರಿಯ ಯದುವನ್ನು ಮೀರಿ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನೆಂದೇನು?" ಅವರಿಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಯಯಾತಿಯು ಹೇಳಿದನು: "ನನ್ನ ಹಿರಿಯ ಪುತ್ರ ಯದು ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಪಾಲಿಸಲಿಲ್ಲ; ಅವನ ಮನಸ್ಸು ವಿರುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು, ಧರ್ಮವಂತರು ಅವನನ್ನು ಪುತ್ರನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಮಾತನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವನೇ ನಿಜವಾದ ಪುತ್ರನು. ಯದು, ತುರ್ವಸು, ದ್ರುಹ್ಯು, ಅನು—ಇವರು ನನ್ನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಪುರು ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ, ನನ್ನ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಿದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು—even though he is the youngest—ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನು. "ಶುಕ್ರನು ನನಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದಂತೆ, ದೇವಯಾನಿಗಾಗಿ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವನ್ನು ಬೇರೆ ಮಗನಿಗೆ ಹಂಚಬೇಕಾಯಿತು. ಪುರು ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದವನು. ಶುಕ್ರನು ಕಾವ್ಯ ಉಶನಸ್‌ಗೆ ವರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು: 'ನಿನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುವ ಮಗನೇ ನಿನ್ನ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಅರ್ಹ.' ಹಾಗಾಗಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪಬೇಕು—ಯಾರು ಗುಣವಂತನೋ, ಯಾವನು ಸದಾ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಭಕ್ತನೋ, ಅವನು—even if he is the youngest—ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನು. ಪುರು ಈ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕವನಾಗಿದ್ದಾನೆ." ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಯಯಾತಿಯು ತನ್ನ ಪುತ್ರ ಪುರುವನನ್ನು ರಾಜನಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸಿದನು. ತುರ್ವಸುಗೆ ಅವನು ದಕ್ಷಿಣಪೂರ್ವದ ದಿಕ್ಕನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಹಿರಿಯ ಯದುಗೆ ದಕ್ಷಿಣವನ್ನು, ದ್ರುಹ್ಯು ಮತ್ತು ಅನುಗೆ ಪಶ್ಚಿಮ ಮತ್ತು ಉತ್ತರದ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು. ನಹೂಷನ ಪುತ್ರ ಯಯಾತಿಯು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳೊಂದಿಗೆ ಜಯಿಸಿ, ತನ್ನ ಪುತ್ರರಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಮೂರು ಭಾಗವಾಗಿ ಹಂಚಿದನು. ತನ್ನ ರಾಜಶ್ರೀಯನ್ನು ಪುತ್ರರಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಸಂತೃಪ್ತನಾದನು. ಆಗ ಯಯಾತಿ ರಾಜನು, ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹಾಡಿದ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿದನು: "ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಕಚ್ಛಪನು ತನ್ನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಸೆಳೆಯುವಂತೆ, ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅನೇಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ ಅಲ್ಲ, ಇಚ್ಛೆಗಳ ತ್ಯಾಗದಿಂದಲೇ ಮಾನವನಿಗೆ ಪರಮ ಗತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದರಿಂದ ಅವು ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವು ಅಗ್ನಿಗೆ ಹೋಮ ಮಾಡಿದಂತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ಧಾನ್ಯ, ಚಿನ್ನ, ಗೋವು, ಸ್ತ್ರೀಯರು—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ಯಾರ ಮೇಲೂ ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲದಿರುತ್ತದೋ, ಆಗ ಮಾತ್ರ ಶಾಂತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. "ಕರ್ಮ, ಮನಸ್ಸು, ಮಾತುಗಳ ಮೂಲಕ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಪಡೆಯುವಾಗ, ಆತನು ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಭಯಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಅವನಿಗೂ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಭಯವಿಲ್ಲ. ಅವನು ಯಾರನ್ನೂ ದ್ವೇಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಹಗೆಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಅಂತಹವನಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಪದ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಮೂರ್ಖರಿಗೆ ತ್ಯಜಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾದ ಆ ಆಸೆ, ದೇಹ ಹಳೆಯದಾದಂತೆ ಹಳೆಯದು. ಜೀವನವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವ ಆ ರೋಗ—ಆಸೆ—ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟವನಿಗೆ ಸುಖ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ಕೂದಲು, ಹಲ್ಲು ಹಾಳಾಗುತ್ತವೆ; ಹಳೆಯದಾಗುತ್ತವೆ ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ—all faculties, ಆದರೆ ಆಸೆಯು ಮಾತ್ರ ಹಳೆಯದಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಜೀವನದ ಆಶೆ, ಸಂಪತ್ತಿನ ಆಶೆ ಎಂದಿಗೂ ಹಳೆಯದು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಮಸುಖ, ಸ್ವರ್ಗದ ಮಹಾ ಸುಖವೂ ಕೂಡ, ಆಸೆ ಶಮನದಿಂದ ಬರುವ ಆನಂದದ ಹದಿನಾರು ಭಾಗಕ್ಕೂ ಸಮಾನವಲ್ಲ." ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿ, ಯಯಾತಿ ರಾಜನು ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಅರಣ್ಯ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಭೃಗು ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ಉಪವಾಸ ವ್ರತವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಅವನ ಐದು ವಂಶಗಳು ದೈವಿಕ ಋಷಿಗಳಿಂದ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದು, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳಂತೆ ಹರಡಿದವು. ಯಯಾತಿಯ ಪವಿತ್ರ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಓದುವರು, ಕೇಳುವವರು—all—ಸಂಪನ್ನರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಸಂತಾನದಲ್ಲಿ, ಆಯುಷ್ಯದಲ್ಲಿ, ಕೀರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಶಿವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.