ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ದೋಷಗಳುಂಟಾದಾಗ, ಜನರಲ್ಲಿ ಭಯವು ಆವರಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಜನರು ವೇದಾಧ್ಯಯನವನ್ನು ಕೈ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ದ್ವಿಜರು ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ಕ್ಷೀಣರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಸಾಮಾನ್ಯಜನರೂ ಹೀನಗತಿಯತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಮಂತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಶೂದ್ರರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ. ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ, ರಾಜರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಶೂದ್ರರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಹಿಂಸೆಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರೊಡನೆ ಹಾಸಿಗೆ, ಆಸನ, ಭೋಜನ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಜನರಲ್ಲಿ ಗರ್ಭಹತ್ಯೆ ಮತ್ತು ವೀರರ ಹತ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಶೂದ್ರರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಆಚಾರವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶೂದ್ರರ ಆಚಾರವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕಳ್ಳರು ರಾಜಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ, ರಾಜರು ಕಳ್ಳರಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪತ್ನಿಯು ಒಬ್ಬ ಪತಿಯೊಡನೆ ಮಾತ್ರ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಇತರರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಜನರಲ್ಲಿ ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಭೂಮಿ ಕಡಿಮೆ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಹೆಚ್ಚಿನ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ. ರಾಜರು, ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಬೇಕಾದವರು, ಕಳ್ಳರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಎಲ್ಲಾ ಶೂದ್ರರು ವಿದ್ಯಾವಂತರಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಗೌರವ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ರಾಜರು ಕ್ಷತ್ರಿಯರೇ ಅಲ್ಲ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶೂದ್ರರಿಗೆ ಸೇವೆಮಾಡುತ್ತಾ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ದ್ವಿಜರು ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು, ಅಜ್ಞಾನಿಗಳು ಎದ್ದು ಗೌರವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿಯ ಶೂದ್ರರು ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶೂದ್ರರ ಬಾಯಿಗೆ ಅಥವಾ ಕಿವಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶೂದ್ರರನ್ನು ಹೀನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾ, ವಿನಯದಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರರು ಉನ್ನತ ಆಸನಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ರಾಜನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಕಾಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಹಾನಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಪುಷ್ಪ, ಸುಗಂಧದ್ರವ್ಯ ಮತ್ತು ಶುಭಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಪ ಜ್ಞಾನ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಬಲ ಹೊಂದಿದವರು ಶೂದ್ರರನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಘಮಂಡಿ ಶೂದ್ರರು ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸೇವೆಗೆ ಅವಕಾಶ ಕಂಡು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ; ಶೂದ್ರರು ಮತ್ತು ಅವರೊಡನೆ ಬದುಕುವವರು ವಾಹನಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವವರನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಯೇ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಸೇವೆಮಾಡಿ, ಸ್ತುತಿ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ; ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲವನ್ನೂ ಯಜ್ಞಗಳ ಫಲವನ್ನೂ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಇರುತ್ತಾರೆ; ಯುಗದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪುರುಷರು ಕಡಿಮೆ, ಮಹಿಳೆಯರು ಹೆಚ್ಚು ಇರುತ್ತಾರೆ. ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜರು ವೇದಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಕರ್ಮವನ್ನು ಟೀಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಹಾದೇವ ಶಂಕರನು ನೀಲಿ ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ವರ್ಣದಲ್ಲಿ, ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ ಸ್ಥಾಪನೆಗಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶಂಕರನಿಗೆ ತಮ್ಮಿಂದಾದಂತೆ ಸೇವೆಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕಲಿಯ ದೋಷಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವರು ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳು ಬಲಿಷ್ಠರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಹಸುಗಳು ಕ್ಷೀಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಧರ್ಮಾತ್ಮರು ಕಾಲಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಲೋಕವನ್ನು ತೊರೆದಿರುವುದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ; ದಾನದಲ್ಲಿ ಆಧಾರಿತವಾದ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಮಹತ್ತಾದ ಧರ್ಮ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಯುಗದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ನಾಲ್ಕು ಆಶ್ರಮಗಳ ಕ್ರಮ ಶಿಥಿಲವಾಗುತ್ತದೆ, ಧರ್ಮ ಕುಗ್ಗುತ್ತದೆ; ರಾಜರು ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡುವುದನ್ನೂ, ತೆರಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದನ್ನೂ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ, ಬದಲಾಗಿ ದೋಚುತ್ತಾರೆ. ಜನರು ಸ್ವರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹಳ್ಳಿಗಳು ಕಳ್ಳರಿಂದ ಕಾಡಲ್ಪಡುತ್ತವೆ, ಮಾರ್ಗಗಳು ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತವೆ. ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಕೂದಲನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ದೇವರು ಯುಗಾಂತ್ಯವನ್ನು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಮಳೆಯು ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಅಧೋಗತಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಮೋಸಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ವೃತ್ತಿಯಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ನಕಲಿ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ವಂಚಕರು ಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಜನರು ಅನೇಕ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಪರಸ್ಪರ ಕಠಿಣವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಾರೆ, ನಿಷ್ಠೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಅಪವಾದ ತುಂಬಿರುತ್ತಾರೆ. ಯುಗ ಕುಸಿಯುವಾಗ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಫಲ ನೀಡುವವರು ಯಾರೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಅಪವಾದಿಗಳು ಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಇದು ಯುಗಾಂತ್ಯದ ಲಕ್ಷಣ. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜರು ಇರರು, ಧಾನ್ಯವೂ, ಧನವೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಪ್ರದೇಶಗಳು, ನಗರಗಳು ಬಿಕಾರಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಭೂಮಿ ಕಡಿಮೆ ನೀರು, ಕಡಿಮೆ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ; ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಬೇಕಾದವರು ತಪ್ಪುಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಅನ್ಯಾಯಮಯ ಆಡಳಿತಗಾರರು ಉದಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಧನವನ್ನು ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುವವರು, ಪರಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಅಕ್ರಮವಾಗಿ ಸಂಪರ್ಕಿಸುವವರು, ಕಾಮಪೂಜಿತರು, ದುಷ್ಟಬುದ್ಧಿಯವರು, ಹೀನಮತಿ, ಹಿಂಸೆಗೆ ಆಸಕ್ತರಾದವರು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಾರೆ. ಜನರು ಸರಿಯಾದ ಆಚಾರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಕೂದಲು ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಹದಿನಾರು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಜನನವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಿಳಿ ಹಲ್ಲು, ಚರ್ಮ, ಕಣ್ಣು, ಮುಂಡನ ಮಾಡಿರುವ ತಲೆ, ಕಾಶಾಯವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ ಶೂದ್ರರು ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಬೆಳೆಗಳ ಕಳ್ಳರು, ಬಲವಾದ ವಸ್ತ್ರಗಳ ಆಸೆಪಡುವವರು, ಕಳ್ಳರು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಕಳ್ಳನಿಂದ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುವವರು, ಕಳ್ಳನ ಕಳ್ಳನಿಂದಲೂ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುವರು. ಸರಿಯಾದ ಕೆಲಸಗಳು ನಿಂತು, ಲೋಕ ನಿರ್ಜೀವನಾದಾಗ, ಹುಳುಗಳು, ಎಲಿಗಳು, ಹಾವುಗಳು ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತವೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಮೃದ್ಧಿ, ಭದ್ರತೆ, ಆರೋಗ್ಯ, ಸಾಮರ್ಥ್ಯ—allವು ಅಪರೂಪವಾಗುತ್ತದೆ; ಹಸಿವಿನಿಂದ, ಭಯದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದ ಜನರು ಕೌಶಿಕೀ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ. ದುರಂತದಿಂದ ಬಳಲುವವರಿಗೆ ಗರಿಷ್ಠ ಆಯುಷ್ಯ ಶತಮಾನ ಮಾತ್ರ; ಆಗ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ವೇದಗಳು ಕಾಣಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಜ್ಞಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ, ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಪೀಡಿತವಾಗುತ್ತವೆ; ಕಾಶಾಯವಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳು, ಬಂಧನರಹಿತರು, ಅನೇಕ ಕಪಾಲಧಾರಿಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ವೇದಗಳನ್ನು ಮಾರುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾರುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತೊಬ್ಬರು impostors ಆಗಿ, ವರ್ಣಾಶ್ರಮದ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ಆಗ, ಕಲಿಯುಗ ಬಂದಾಗ, ಅಂಥ ಜನರು ಉದಯಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾದ ಶೂದ್ರರು ವೇದಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಶೂದ್ರ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ರಾಜರು, ಮಹಿಳೆಯರು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ಹಸುಗಳನ್ನು ಹತ್ಯೆಮಾಡಿ, ಪರಸ್ಪರ ಹತ್ಯೆಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅಶ್ವಮೇಧಯಾಗವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಜನರು ಪರಸ್ಪರ ಕಾಡುತ್ತಾರೆ; ದುಃಖ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ, ಆಯುಷ್ಯ ಕ್ಷೀಣವಾಗುತ್ತದೆ, ದೇಹಗಳು ದುರ್ಬಲವಾಗುತ್ತವೆ, ಎಲ್ಲರೂ ರೋಗಪೀಡಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅಧರ್ಮಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಲಿಯುಗವನ್ನು ಕತ್ತಲಿನಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡುದು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ; ಜನರಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹತ್ಯೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಪಾಪಕೃತ್ಯಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತವೆ.