ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಸುದರ್ಶನನ ಮನೆಗೆ, ಅದ್ಭುತ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅವನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರುವದಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆಂದು ಹೇಳಿದನು: "ಇಂದು, ಸುದರ್ಶನ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ; ಈಗ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳು?" ಆಗ ಸುದರ್ಶನನು, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಕಾರ್ಯ ಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ, ನಾನು ಸಂತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಆ ಮಹಾನ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸುದರ್ಶನನು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ನೀನು ಅವಳನ್ನು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಅನುಭವಿಸು; ನಾನು ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ, ಮಹಾಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ." ಆಗ ಧರ್ಮದ ರಾಜನು ತನ್ನ ನಿಜರೂಪವನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿದನು. ಆ ಧರ್ಮರಾಜನು, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ ಹೇಳಿದನು: "ಮಹಾಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಸಹ ಇಲ್ಲ. ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿಲ್ಲ; ನಾನು ನಿನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಮಾತ್ರ ಬಂದೆ. ನೀನು ಧರ್ಮದಿಂದಲೇ ಮರಣವನ್ನು ಜಯಿಸಿದ್ದೆ." "ಅಯ್ಯೋ, ಅವನ ತಪಸ್ಸಿನ ಮಹಿಮೆ!" ಎಂದೂ ಹೇಳಿ, ಅವನು ಅಲ್ಲಿ‌ನಿಂದ ಹೊರಟನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲ ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಸದಾ ಈ ರೀತಿ ಗೌರವಿಸಬೇಕು. ಮತ್ತೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ: "ಇನ್ನೂ ಏನು ಹೇಳಬೇಕೆ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೆ? ಭಾಗ್ಯವಿಲ್ಲದವರು ಶೀಘ್ರವೇ ಶಂಕರನನ್ನು ಶರಣಾಗಬೇಕು." ಬ್ರಹ್ಮನ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠರು ದುಃಖಭರಿತರಾಗಿ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಳಕಳಿಯಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ ಹೇಳಿದರು: "ಮಹಾಭಾಗನೇ, ನಮ್ಮ ಜೀವಗಳು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಗೊಂಡಿವೆ, ನಮ್ಮ ಮಹಿಳೆಯರು ದುಃಖಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ನಿರ್ದೋಷಿಯಾದ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ನಾವು ಕಂಡಿದ್ದರೂ ಅವನನ್ನು ನಿಂದಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಅವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ, ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ, ಪಿನಾಕಧಾರಿ, ನೀಲಿ-ಕೆಂಪುಬಣ್ಣದವನು; ಅವನನ್ನು ನಾವು ಶಾಪಿಸಿರುವೆವು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಅವನನ್ನು ಕೇವಲ ನೋಡಿದರೂ ನಮ್ಮ ಶಾಪದ ಶಕ್ತಿ ನಿಷ್ಪ್ರಭವಾಗುತ್ತದೆ." "ದೇವಾಧಿದೇವನೇ, ನಾವು ಬಯಸುವ ಮಹಾದೇವನನ್ನು, ಭಯಾನಕನಾದ, ಜಟಾಧಾರಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ದರ್ಶನ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬ ತ್ಯಾಗಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸು." ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು: "ಮೊದಲು, ಗುರುನ ಬಳಿ ವೇದಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ, ಅವುಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ಸದಾ ಚಿಂತಿಸಿ, ಋಷಿಗಳ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅಥವಾ, ವೇದಾಧ್ಯಯನದ ಅವಧಿ ಪೂರೈಸಿದ ಮೇಲೆ, ಅಥವಾ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಧರ್ಮಪತ್ನಿಯಿಂದ ಉತ್ತಮ ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು. ನಂತರ, ತನ್ನ ಆಸ್ತಿ-ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಪುತ್ರರಿಗೆ ನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಹಂಚಿ, ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮಾದಿ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಯಜ್ಞೇಶ್ವರನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಸೇರುವನು. ಅಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳು ಅಥವಾ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ವರ್ಷ ಅಗ್ನಿಪರಿಚಯದಿಂದ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು." "ಅಥವಾ ಹನ್ನೆರಡು ಪಕ್ಷಗಳು ಅಥವಾ ಹನ್ನೆರಡು ದಿನಗಳು ಹಾಲನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸೇವಿಸಿ, ಶಾಂತಚಿತ್ತನಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಈ ರೀತಿ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಯಜ್ಞದ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಅಗ್ನಿಗೆ ಮಂತ್ರಸಹಿತ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಮಣ್ಣುಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ನೀರಿಗೆ ಇಡಬೇಕು, ಲೋಹದ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಗುರುಗೆ ಕೊಡಬೇಕು. ಸಂಪೂರ್ಣ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುಗೆ ವಂದಿಸಿ, ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು, ಸನ್ಯಾಸ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು." "ಜಟೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೂದಲು ಕಡಿದು, ಯಜ್ಞೋಪವೀತವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಜಲದಲ್ಲಿ ಐದು ಅರ್ಘ್ಯಗಳನ್ನು 'ಭೂಃ ಸ್ವಾಹಾ' ಎಂದು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ, ಶಿವನ ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ವ್ರತ, ಉಪವಾಸ ಅಥವಾ ನೀರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸೇವಿಸುವ ಮೂಲಕ ಸಂಯಮದಿಂದ ಬದುಕಬೇಕು. ಅಥವಾ ಎಲೆ, ಹಾಲು, ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸೇವಿಸಿ, ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದರೂ ಸತ್ತವರಂತೆ ಬದುಕಬೇಕು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆರು ತಿಂಗಳು ಅಥವಾ ಒಂದು ವರ್ಷ ನಂತರ ತ್ಯಾಗಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕು. ಶರೀರದ ತ್ಯಾಗದಾದಿ ಕಠಿಣತೆಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಬೇಕು; ಈ ರೀತಿ ಮಾಡಿದರೆ, ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಂದಲೂ ಶಿವನೊಂದಿಗೆ ಏಕತ್ವ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನಿಗೆ ಮತ್ತು ದೃಢವ್ರತನಿಗೆ ಕೂಡ ಕೂಡಲೇ ಮುಕ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ." "ಅಥವಾ ಸನ್ಯಾಸದಿಂದ, ಅಥವಾ ಈ ವಿಧಾನದಿಂದ, ರುದ್ರಭಕ್ತನು ಶುಭಕರವಾದ ವ್ರತ, ಯಜ್ಞ, ದಾನ, ಹೋಮ, ವಿವಿಧ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ವೇದಗಳ ಅಧ್ಯಯನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಈ ರೀತಿ, ಶ್ವೇತನು ಜೀವನಪ್ರೇಮದಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮರಣವನ್ನು ಜಯಿಸಿದ್ದನು. ನಿಮಗೆ ಮಹಾದೇವ, ಶಂಕರ, ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಇರಲಿ ಎಂದು ಆಶೀರ್ವದಿಸುತ್ತೇನೆ." ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠರು ಶ್ವೇತನ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದರು. ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು: ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶ್ವೇತ ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಋಷಿಯಿದ್ದನು; ಅವನ ಆಯುಷ್ಯ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದು, ಪರ್ವತ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಪರಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಪವಿತ್ರ ರುದ್ರಾಧ್ಯಾಯವನ್ನು "ನಮಃ" ಎಂಬ ಶಬ್ದದಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಪಠಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆಗ ಮಹಾಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾದ ಕಾಲನು, ಶ್ವೇತನ ಆಯುಷ್ಯ ಮುಗಿದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು. ಅವನನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಕಾಲನು ಋಷಿಯ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ಶ್ವೇತನು ಕಾಲನನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ತನ್ನ ಕಾಲ ಮುಗಿದರೂ ಕೂಡ, ಶಂಕರನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು. ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ತ್ರ್ಯಂಬಕನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಪೂಜಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು—ಆ ದೈವಿಕ ತ್ರ್ಯಂಬಕನು ಸುಗಂಧನು, ಪೋಷಣೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವವನು. ಆಗ ಕಾಲನು, "ನಾನು ಮರಣದ ಮರಣವೇ; ನಾನಿದ್ದಾಗ ಮರಣವೇನು ಮಾಡಬಹುದು?" ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದನು. ಲೋಕಗಳ ಭಯಾನಕನಾದ ಕಾಲನು ಶ್ವೇತನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಬಾ, ಬಾ, ಶ್ವೇತ! ಈ ವಿಧಿಯ ಫಲವೇನು? ನೀನು ಆರಾಧಿಸುವದು ರುದ್ರನಾ, ಶ್ರೀಮನ್ನಾರಾಯಣನಾ, ಬ್ರಹ್ಮನಾ? ನನ್ನ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಯಾರು ಶಕ್ತರು? ಈ ಭಯಾನಕ ವಿಧಿಯು ದೇವರಿಗೆ ಏನು ಉಪಯೋಗ?" "ನಿನ್ನನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ—ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ. ನಿನ್ನ ಆಯುಷ್ಯ ಮುಗಿದಿದೆ, ಋಷಿಯೇ, ನಾನು ಬಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧನಿದ್ದೇನೆ." ಭೈರವನ ಧರ್ಮಮಿಶ್ರಿತವಾದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿ "ಅಯ್ಯೋ, ರುದ್ರ! ರುದ್ರ! ರುದ್ರ!" ಎಂದು ಕೂಗಿದನು. ಅವನು ಮಹಾದೇವನನ್ನು ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ, ಕಾಲನತ್ತ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ, ಉದ್ವಿಗ್ನನಾಗಿ ನೋಡುವನು. "ವೃಷಧ್ವಜ ಮಹಾದೇವನು ಇಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಕಾಲನೇ, ನೀನು ಏನು ಮಾಡಬಲ್ಲೆ? ಈ ಲಿಂಗದಲ್ಲೇ ಶಂಕರನು, ರುದ್ರನು, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಮೂಲ." "ಜೀವನಪ್ರೇಮಿಗಳಾದ ನಮ್ಮಂತಹ ಮಹಾತ್ಮರಿಗೆ, ಇದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಬಾ, ಬಾ, ಬಂದಂತೆ ಹೋಗು." ಶ್ವೇತನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ಕ್ರೋಧಿತ, ತೀಕ್ಷ್ಣದಂತ, ಭಯಾನಕ, ಪಾಶಧಾರಿ ಕಾಲನು ಸಿಂಹದಂತೆ ಗರ್ಜಿಸಿ, ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ತಾಳಿಯಾಡಿ, ಶ್ವೇತನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದನು. ಮತ್ತೆ, ಭಯಾನಕ ಗರ್ಜನೆ ಮಾಡಿ, ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ತಾಳಿಯಾಡಿ, ಅವನ ಕಾಲ ಬಂದ ಋಷಿಯನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು...