ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಮಹೇಶ್ವರನು, ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಪರಮಾತ್ಮನು, ಎಲ್ಲ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಕರ್ತನಾಗಿದ್ದರೆ, ಸಣ್ಣ ಆತ್ಮಗಳಾದ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಅವನೇ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಕಾರಣನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಪರಮೇಶ್ವರನು ಶಾಶ್ವತ, ಶುದ್ಧ, ಜಾಗೃತ ಮತ್ತು ನಿರ್ಭಾಗವಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅವನು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವವನು, ಆದರೆ ಅವನು ನಿರ್ಭಾಗವಾಗಿದ್ದರೆ ಅವನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿ ಕಾಲದಿಂದಾಗುತ್ತದೆ; ಕಾಲವೇ ಕಾಲವನ್ನು ಅಳೆಯುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ, ನಿರ್ಭಾಗವಾದುದನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತದೆ; ಅದು ಕೂಡ ನಿರ್ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ಪರಮಾತ್ಮನ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದಲೇ ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ. ಇನ್ನು, ದೇವಾದಿದೇವನಾದ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಅಷ್ಟಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛೆ ಇದೆ. ಆಕಾಶವಿಲ್ಲದೆ ಜಗತ್ತು ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಭೂಮಿಯಿಲ್ಲದೆ, ವಾಯುವಿಲ್ಲದೆ, ಅಗ್ನಿಯಿಲ್ಲದೆ, ನೀರಿಲ್ಲದೆ, ಯಜಮಾನನಿಲ್ಲದೆ ಜಗತ್ತು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರ ಇಲ್ಲದೆ ಜಗತ್ತು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಪರಮೇಶ್ವರನ ರೂಪಗಳು. ಈ ರೀತಿ ಪರಿಗಣಿಸಿದಾಗ, ಚಲಿಸುವುದೂ, ಅಚಲವೂ ರುದ್ರನ ಸ್ಥೂಲರೂಪವಾಗಿದೆ. ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಸೂಕ್ಷ್ಮವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅದು ವಾಚಕ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಹಿಡಿಯಲಾಗದು, ಅವು ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತವೆ. ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದವನ್ನು ತಿಳಿದ ಜ್ಞಾನಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಭಯವಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ, ಪಿನಾಕಿನಿಯ ಆನಂದವನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಕೂಡ ಭಯವಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೆಡೆ ರುದ್ರನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಸತ್ಯದರ್ಶಿಗಳು 'ಎಲ್ಲವೂ ರುದ್ರನೇ' ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ಸದಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಎಲ್ಲವೂ ಬ್ರಹ್ಮ, ಎಲ್ಲವೂ ರುದ್ರನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಪುರುಷನೇ ಮಹಾದೇವ, ಪರಮ ಶಿವನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಅವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವವನು, ಅವನನ್ನೇ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ನಾಲ್ಕು ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಸಂಸಾರವೇ ಬಾಂಧನದ ಕಾರಣ, ವಿಮುಕ್ತಿಯೇ ಮುಕ್ತಿಯ ಕಾರಣ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಧ್ಯಾನಯೋಗಿಗೆ ಈ ನಾಲ್ಕು ವಿಭಾಗಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಅನೇಕ ವಿಧದ ಧ್ಯಾನಗಳಿದ್ದರೂ, ಅವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಪರಮೇಶ್ವರನಲ್ಲಿ ಏಕೀಕೃತವಾಗಿವೆ. ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಇಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ: ರೌದ್ರಿಯಲ್ಲಿ ರುದ್ರ, ಇಂದ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರ, ಸೌಮ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೋಮ, ನಾರಾಯಣಿಯಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂದು. ಸೂರ್ಯನಲ್ಲಿ, ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪರಿಗಣಿಸಿ, 'ಆಕೆ ನಾನು, ನಾನು ಅವನು' ಎಂಬ ಭಾವವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಈ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದವನು ಭಕ್ತನಲ್ಲ; ಅವನ ಧ್ಯಾನ ಬ್ರಹ್ಮಧ್ಯಾನವಲ್ಲ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ಚಲಿಸುವುದನ್ನೂ, ಅಚಲವನ್ನೂ ಮೊದಲಿಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ಚಲಿಸುವುದೂ, ಅಚಲವೂ ಎಂಬ ಭೇದವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಆಸಕ್ತಿ-ದ್ವೇಷ, ಪ್ರಾಪ್ಯ-ಅಪ್ರಾಪ್ಯ, ಕರ್ತವ್ಯ-ಅಕರ್ತವ್ಯ ಎಂಬ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕು. ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಿಯಿಲ್ಲದವನು ಬ್ರಹ್ಮಸ್ಥಿತಿಗೆ ಅರ್ಹನಲ್ಲ; ಇದು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿ ಆಂತರಿಕ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆಂತರಿಕ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡುವವರನ್ನು ನಮಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಗೌರವದಿಂದ ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಅವರ ದೇಹದಲ್ಲಿ ದೋಷ ಇದ್ದರೂ, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳನ್ನು ನಿಂದಿಸಬಾರದು. ಆಂತರಿಕ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವವರನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತೀರ್ಮಾನಿಸಬಾರದು; ಅವರನ್ನು ನಿಂದಿಸುವ ಅಲ್ಪಜ್ಞಾನಿಗಳು ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದಾರುಕವನದಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳು ರುದ್ರನನ್ನು ನಿಂದಿಸಿದಂತೆ, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳನ್ನು ಸದಾ ಸೇವಿಸಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು. ವರ್ಣಾಶ್ರಮದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದವರೂ, ವರ್ಣಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ, ಆ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ದಾರುಕವನದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛೆಪಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಪಾವನವಾದ ಮನಸ್ಸುಗಳಿದ್ದ ಅರಣ್ಯವಾಸಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಭಗವಂತನಾದ ನೀಲಲೋಹಿತನು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಬೀಜವನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದು, ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೇ ವಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ದಾರುಕವನಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಬಂದನು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳಲು ಬಯಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಏನು ಸಂಭವಿಸಿತು ಎಂಬುದನ್ನು, ದೇವಾದಿದೇವನಾದ ರುದ್ರನು ಏನು ಮಾಡಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿದರು. ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಶಾಸ್ತ್ರತತ್ವವನ್ನು ಬಲ್ಲ ಶಿಲಾದಪುತ್ರನು ಸ್ವಲ್ಪ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅಂದು ದಾರುಕವನದಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿ, ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ದೇವಾದಿದೇವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಪಡಿಸಲು ಘೋರ ತಪಸ್ಸುಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದರು. ರುದ್ರನು, ವಿಶ್ವನಾಥನು, ಜ್ಞಾನಿಯು, ವೃಷಧ್ವಜನು, ಜಟಾಧಾರಿಯು, ಪರಮೇಶ್ವರನು, ಧನ್ಯನಾದ ನೀಲಲೋಹಿತನು, ಆ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು. ಅವನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ಮುನಿಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಉಂಟಾಯಿತು; ವಿಶ್ವನಾಥನು, ಪರಿಶೀಲನೆಗಾಗಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಲೀಲೆಯಿಂದ ಆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡನು. ಮತ್ತೆ, ಶಂಕರನು, ದಿವ್ಯ ದಾರುಕವನದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದವರಲ್ಲಿ ವೈರಾಗ್ಯಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು, ವಿಚಿತ್ರವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು. ಅವನ ರೂಪ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು—ನಗ್ನ, ಕಣ್ಣಿನ ಅಸಮತೆ, ಅಲಕ್ಷ್ಯಭಾವ, ಎರಡು ಕೈ, ಕಪ್ಪು ದೇಹ. ಅವನು ದಿವ್ಯ ದಾರುಕವನಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಆ ಧನ್ಯನಾದ ಪ್ರಭು, ಅಪಾರ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ, ಮೃದು ನಗು, ಭ್ರೂಭಂಗ, ಗಾನ—all ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಮಹಿಳೆಯರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಮದೇವನ ಆಟವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತು. ಅವನು ಆ ಮಹಿಳೆಯರ ಗುಂಪಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ಕಾಮವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು; ಅವನು ಕಾಮನಾಶಕನಾಗಿದ್ದರೂ, ತನ್ನ ಅಪಾರ ಆಕರ್ಷಣೆಯಿಂದ ಅವರ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದನು. ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಆ ಬಣ್ಣದ, ನೀಲಿ-ಕೆಂಪು ಮೈಯುಳ್ಳ, ವಿಚಿತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡ ಮಹಿಳೆಯರು, ಪತಿವ್ರತೆಗಳಾದರೂ ಕೂಡ, ಗೌರವದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರು. ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಕಾಡಿನ ಗುಡಿಸಿಲುಗಳ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಉಡುಪುಗಳೂ, ಆಭರಣಗಳೂ ಸಡಿಲವಾಗಿ, ಚಂಚಲವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ, ಅವನ ಕಮಲಮುಖದಿಂದ ನಗುವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದರಿಂದ, ಮರಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರು. ಕೆಲವರು ಭವವನ್ನು ನೋಡಿ, ಮದದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣುಗಳು ಉರುಳುತ್ತಾ, ಲಜ್ಜೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಭ್ರೂಭಂಗದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದರು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಮಹಿಳೆಯರು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಗುತ್ತಾ, ಮುಖ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು; ಉಡುಪು ಜಾರುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಕಟಿಬಂಧ ಸಡಿಲವಾಗಿದ್ದರೂ, ಹಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಕೆಲವರು, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಹೊಸ ರೇಷ್ಮೆ ಉಡುಪುಗಳು ಜಾರುತ್ತಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮಹಿಳೆಯರು, ವಿವಿಧ ಬಂಗಾರಗಳನ್ನು ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಬಿಸಾಡಿ, ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು. ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸದೆ, ಉಡುಪು ಬಿದ್ದಿದ್ದರೂ, ದೊಡ್ಡ ಉಡುಪು ಸಡಿಲವಾಗಿದ್ದರೂ, ಮದದಿಂದ, ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಮರದ ಕೊಂಬೆಗಳಿಗೆ, ಇತರ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋದಳು. ಕೆಲವರು ಅವನಿಗೆ ಹಾಡಿದರು, ಕೆಲವರು ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿದರು, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಆನೆಗಳಂತೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡರು, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ದಾರುಕವನದಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಲೀಲೆಯು ನಡೆಯಿತು.