લિઙ્ગપુરાણમ્

ઉપાગમ્ય ગુરું વિપ્રં મન્ત્રતત્ત્વાર્થવેદિનમ્ જ્ઞાનિનં સદ્ગુણોપેતં ધ્યાનયોગપરાયણમ્

જે ગુરુ બ્રાહ્મણ છે, મંત્રનું તત્વ અને અર્થ જાણે છે, જ્ઞાની છે, સારા ગુણોથી યુક્ત છે અને ધ્યાન તથા યોગમાં તત્પર છે, એવા ગુરુ પાસે જવું જોઈએ.

તોષયેત્તં પ્રયત્નેન ભાવશુદ્ધિસમન્વિતઃ વાચા ચ મનસા ચૈવ કાયેન દ્રવિણેન ચ

એવા ગુરુને શ્રદ્ધા અને શુદ્ધ હૃદયથી, પ્રયત્નપૂર્વક, વાણીથી, મનથી, શરીરથી અને સંપત્તિથી પ્રસન્ન કરવો જોઈએ.

આચાર્યં પૂજયેચ્છિષ્યઃ સર્વદાતિપ્રયત્નતઃ હસ્ત્યશ્વરથરત્નાનિ ક્ષેત્રાણિ ચ ગૃહાણિ ચ

શિષ્યે પોતાના ગુરુની હંમેશા ખૂબ શ્રદ્ધાથી પૂજા કરવી જોઈએ અને હાથી, ઘોડા, રથ, રત્ન, જમીન તથા ઘર વગેરે અર્પણ કરવા જોઈએ.

ભૂષણાનિ ચ વાસાંસિ ધાન્યાનિ વિવિધાનિ ચ એતાનિ ગુરવે દદ્યાદ્ ભક્ત્યા ચ વિભવે સતિ

તે ઉપરાંત, શિષ્યે પોતાની શક્તિ પ્રમાણે ગુરુને ભક્તિપૂર્વક આભૂષણો, વસ્ત્રો અને વિવિધ પ્રકારના અનાજ પણ અર્પણ કરવા જોઈએ.

વિત્તશાઠ્યં ન કુર્વીત યદીચ્છેત્સિદ્ધિમાત્મનઃ પશ્ચાન્નિવેદયેદ્દેવિ આત્માનં સપરિચ્છદમ્

જો પોતાના સાધનામાં સિદ્ધિ ઈચ્છે છે તો ધન અંગે કપટ ન કરવું જોઈએ; અને પછી, હે દેવી, પોતે તથા પોતાની વસ્તુઓ પણ અર્પણ કરવી જોઈએ.

એવં સમ્પૂજ્ય વિધિવદ્ યથાશક્તિ ત્વવઞ્ચયન્ આદદીત ગુરોર્મન્ત્રં જ્ઞાનં ચૈવ ક્રમેણ તુ

આ રીતે, પોતાની શક્તિ પ્રમાણે અને કોઈ પણ પ્રકારની છેતરપિંડી વિના, વિધિપૂર્વક ગુરુની પૂજા કર્યા પછી, ગુરુ પાસેથી મંત્ર અને જ્ઞાન પ્રાપ્ત કરવું જોઈએ.

એવં તુષ્ટો ગુરુઃ શિષ્યં પૂજિતં વત્સરોષિતમ્ શુશ્રૂષુમ્ અનહઙ્કારમ્ ઉપવાસકૃશં શુચિમ્

આ રીતે, એક વર્ષ સુધી શ્રદ્ધાપૂર્વક પૂજા કર્યા પછી, ગુરુ જ્યારે પ્રસન્ન થાય છે અને શિષ્યને સેવા, વિનમ્રતા, ઉપવાસ અને શુદ્ધતાથી યુક્ત જુએ છે,

સ્નાપયિત્વા તુ શિષ્યાય બ્રાહ્મણાનપિ પૂજ્ય ચ સમુદ્રતીરે નદ્યાં ચ ગોષ્ઠે દેવાલયે ઽપિ વા

પછી, શિષ્યને સ્નાન કરાવી, બ્રાહ્મણોની પણ પૂજા કરીને, સમુદ્રકાંઠે, નદીકાંઠે, ગૌશાળામાં અથવા મંદિરમાં પણ એ વિધિ કરી શકાય છે.

શુચૌ દેશે ગૃહે વાપિ કાલે સિદ્ધિકરે તિથૌ નક્ષત્રે શુભયોગે ચ સર્વદા દોષવર્જિતે

શુદ્ધ સ્થાનમાં, ઘરમાં કે અન્યત્ર, શુભ સમય, તિથિ, નક્ષત્ર કે શુભ યોગમાં, હંમેશા દોષરહિત રીતે એ વિધિ કરવી જોઈએ.

અનુગૃહ્ય તતો દદ્યાચ્ છિવજ્ઞાનમ્ અનુત્તમમ્ સ્વરેણોચ્ચારયેત્ સમ્યગ્ એકાન્તે ઽપિ પ્રસન્નધીઃ

પછી, આશીર્વાદ આપી, ગુરુએ શ્રેષ્ઠ શિવજ્ઞાન આપવું જોઈએ અને પોતે સ્પષ્ટ સ્વરે—even એકાંતમાં પણ—શાંતિથી ઉચ્ચારવું જોઈએ.

ઉચ્ચાર્યોચ્ચારયિત્વા તુ આચાર્યઃ સિદ્ધિદઃ સ્વયમ્ શિવં ચાસ્તુ શુભં ચાસ્તુ શોભનો ઽસ્તુ પ્રિયો ઽસ્ત્વિતિ

મંત્ર ઉચ્ચારીને, આચાર્ય પોતે સિદ્ધિ આપે છે અને કહે છે: 'શિવની કૃપા રહે, શુભતા રહે, સૌંદર્ય રહે, અને પ્રેમ પણ રહે.'

એવં લબ્ધ્વા પરં મન્ત્રં જ્ઞાનં ચૈવ ગુરોસ્તતઃ જપેન્નિત્યં સસંકલ્પં પુરશ્ચરણમેવ ચ

આ રીતે ગુરુ પાસેથી શ્રેષ્ઠ મંત્ર અને જ્ઞાન મેળવી, રોજ સંકલ્પપૂર્વક તેનો જપ અને નિર્ધારિત વિધિ કરવી જોઈએ.

યાવજ્જીવં જપેન્નિત્યમ્ અષ્ટોત્તરસહસ્રકમ્ અનશ્નંસ્તત્પરો ભૂત્વા સ યાતિ પરમાં ગતિમ્

જીવનભર, રોજ એક હજાર આઠ વખત મંત્રનો જપ કરે, અનાહારી રહી અને મનથી તત્પર રહે તો, તે પરમ અવસ્થાને પામે છે.

જપેદક્ષરલક્ષં વૈ ચતુર્ગુણિતમાદરાત્ નક્તાશી સંયમી યશ્ ચ પૌરશ્ચરણિકઃ સ્મૃતઃ

જે મનુષ્ય એક લાખ અક્ષર અથવા તેનો ચારગણો જાપ શ્રદ્ધાપૂર્વક કરે છે, રાત્રે ઉપવાસ રાખે છે અને ઇન્દ્રિયોને વશમાં રાખે છે, તેને પુરશ્ચરણ કરનાર કહેવાય છે.

પુરશ્ચરણજાપી વા અપિ વા નિત્યજાપકઃ અચિરાત્સિદ્ધિકાઙ્ક્ષી તુ તયોરન્યતરો ભવેત્

પૂરશ્ચરણનો જાપ કરનાર કે રોજ જાપ કરનાર, એ બેમાંથી કોઈ પણ વ્યક્તિ ઝડપથી ઇચ્છિત સિદ્ધિ પ્રાપ્ત કરે છે.

યઃ પુરશ્ચરણં કૃત્વા નિત્યજાપી ભવેન્નરઃ તસ્ય નાસ્તિ સમો લોકે સ સિદ્ધઃ સિદ્ધિદો વશી

જે મનુષ્ય પૂરશ્ચરણ કર્યા પછી રોજ જાપ કરે છે, એના સમાન દુનિયામાં બીજો કોઈ નથી; એ સ્વયં સિદ્ધ છે, બીજાને સિદ્ધિ આપે છે અને ઇન્દ્રિયોને વશમાં રાખે છે.

આસનં રુચિરં બદ્ધ્વા મૌની ચૈકાગ્રમાનસઃ પ્રાઙ્મુખોદઙ્મુખો વાપિ જપેન્મન્ત્રમનુત્તમમ્

સુંદર આસન બાંધી, મૌન રહી, મન એકાગ્ર કરીને, પૂર્વ કે ઉત્તર દિશામાં મોખે બેસી, શ્રેષ્ઠ મંત્રનો જાપ કરવો.

આદ્યાન્તયોર્ જપસ્યાપિ કુર્યાદ્વૈ પ્રાણસંયમાન્ તથા ચાન્તે જપેદ્બીજં શતમષ્ટોત્તરં શુભમ્

જાપના આરંભ અને અંતે શ્વાસ નિયંત્રણ કરવું, અને અંતે શુભ બીજમંત્રનો એકસો આઠ વખત જાપ કરવો.

ચત્વારિંશત્સમાવૃત્તિ પ્રાણાનાયમ્ય સંસ્મરેત્ પઞ્ચાક્ષરસ્ય મન્ત્રસ્ય પ્રાણાયામ ઉદાહૃતઃ

ચાલીસ વાર શ્વાસ નિયંત્રણ કર્યા પછી, પાંચ અક્ષરવાળો મંત્ર સ્મરણ કરવો, આને પ્રાણાયામ કહે છે.

પ્રાણાયામાદ્ભવેત્ક્ષિપ્રં સર્વપાપપરિક્ષયઃ ઇન્દ્રિયાણાં વશિત્વં ચ તસ્માત્પ્રાણાંશ્ ચ સંયમેત્

પ્રાણાયામથી બધા પાપો ઝડપથી નાશ પામે છે અને ઇન્દ્રિયો પર કાબૂ મળે છે; તેથી શ્વાસનું સંયમન કરવું જોઈએ.

ગૃહે જપઃ સમં વિદ્યાદ્ ગોષ્ઠે શતગુણં ભવેત્ નદ્યાં શતસહસ્રં તુ અનન્તઃ શિવસન્નિધૌ

ઘરે કરેલો જાપ સમાન ફળ આપે છે; ગૌશાળામાં તે શતગણું થાય છે; નદી કાંઠે લાખગણું થાય છે; અને શિવની હાજરીમાં તો અનંત ફળ મળે છે.

સમુદ્રતીરે દેવહ્રદે ગિરૌ દેવાલયેષુ ચ પુણ્યાશ્રમેષુ સર્વેષુ જપઃ કોટિગુણો ભવેત્

સમુદ્ર કાંઠે, પવિત્ર તળાવે, પર્વત પર, મંદિરોમાં અને બધા પવિત્ર આશ્રમોમાં જાપ કરવાથી કરોડગણું ફળ મળે છે.

શિવસ્ય સંનિધાને ચ સૂર્યસ્યાગ્રે ગુરોરપિ દીપસ્ય ગોર્જલસ્યાપિ જપકર્મ પ્રશસ્યતે

શિવની હાજરીમાં, સૂર્ય સામે, ગુરુ સામે, દીવો, ગાય કે પાણી સામે જાપ કરવો વિશેષ પ્રશંસનીય છે.

અઙ્ગુલીજપસંખ્યાનમ્ એકમેકં શુભાનને રેખૈરષ્ટગુણં પ્રોક્તં પુત્રજીવફલૈર્ દશ

હાથની આંગળીઓથી જાપ ગણીએ તો એક ગણાય છે; રેખાઓથી આઠ ગણાય છે; પુત્રજીવના ફળોથી દસ ગણાય છે.

શતં વૈ શઙ્ખમણિભિઃ પ્રવાલૈશ્ ચ સહસ્રકમ્ સ્ફાટિકૈર્ દશસાહસ્રં મૌક્તિકૈર્લક્ષમુચ્યતે

શંખ કે મણિથી એકસો, પ્રવાળથી હજાર, સ્ફટિકથી દસ હજાર અને મુક્તાથી લાખ ગણાય છે.

પદ્માક્ષૈર્દશલક્ષં તુ સૌવર્ણૈઃ કોટિરુચ્યતે કુશગ્રન્થ્યા ચ રુદ્રાક્ષૈર્ અનન્તગુણમુચ્યતે

પદ્મના બીજથી દસ લાખ, સોનાથી કરોડ, કુશના ગાંઠ કે રુદ્રાક્ષથી અનંત ગુણિત ફળ મળે છે.

પઞ્ચવિંશતિ મોક્ષાર્થં સપ્તવિંશતિ પૌષ્ટિકમ્ ત્રિંશચ્ચ ધનસંપત્ત્યૈ પઞ્ચાશચ્ચાભિચારિકમ્

પંચવીસ જાપ મોક્ષ માટે, સત્તાવીસ પોષણ માટે, ત્રીસ ધન અને સમૃદ્ધિ માટે, અને પચાસ અભિચાર માટે ગણાય છે.

તત્પૂર્વાભિમુખં વશ્યં દક્ષિણં ચાભિચારિકમ્ પશ્ચિમં ધનદં વિદ્યાદ્ ઉત્તરં શાન્તિકં ભવેત્

પૂર્વ દિશામાં મોખે બેસી જાપ કરવો તો વશીકરણ માટે, દક્ષિણમાં અભિચાર માટે, પશ્ચિમમાં ધનપ્રાપ્તિ માટે અને ઉત્તર દિશામાં શાંતિ માટે ગણાય છે.

અઙ્ગુષ્ઠં મોક્ષદં વિદ્યાત્ તર્જની શત્રુનાશની મધ્યમા ધનદા શાન્તિં કરોત્યેષા હ્ય્ અનામિકા

અંગૂઠો મોક્ષ આપનાર છે, તર્જની શત્રુનો નાશ કરે છે, મધ્યમા ધન આપે છે અને અનામિકા શાંતિ આપે છે.