લિઙ્ગપુરાણમ્

યજ્ઞસ્થળમાં અદભૂત અને ભયાનક ઘટના ઘટી. અગ્નિ ભડકતો નહોતો, સૂર્ય પ્રકાશતો નહોતો, ગ્રહો પ્રકાશ આપતા નહતા, અને દેવો-અસુરો પણ પ્રકાશિત નહતા. એ સમયે, ભદ્ર અને ભૈરવોના સમૂહ સાથે, આશ્ચર્યજનક શક્તિથી, ભગવાન મહાનાત્મા દક્ષના યજ્ઞસ્થળમાં પ્રવેશ્યા—જાણે પ્રલયના અગ્નિ જેવો. ભદ્રે દક્ષને કહ્યું: “પિનાકી સાથેના સ્પર્શથી, દક્ષ, તમે, ઋષિઓ અને દેવો—” “મને તમને અને ઋષિગણોને દહન કરવા મોકલવામાં આવ્યો છે.” એમ કહી, ગણોના મુખ્યે યજ્ઞસ્થળમાં અગ્નિ લગાડ્યો. ગણોના પ્રભુઓ ક્રોધથી યજ્ઞના ખૂંટા ઉખાડી ફેંકી દીધા; યજ્ઞપાઠક અને પુરોહિતો સાથે, તેઓ પણ ગણોના પ્રભુઓ દ્વારા દહન થયા. ગણોએ બધાને પકડીને ગંગાની પ્રવાહમાં ફેંકી દીધા. શક્તિશાળી વીરભદ્રે ઇન્દ્રના ઉઠેલા હાથને પકડી લીધો. વીરભદ્રે નિર્ભયતાથી એ હાથને રોકી લીધા, અને અન્ય દેવોના હાથ પણ એ રીતે અટકાવી લીધા. તેણે ભગાના આંખો પોતાની આંગળીઓથી ઉપાડી લીધી. પુષણના દાંત પોતાના મુઠ્ઠીથી કાઢી નાખ્યા, અને પોતાની મોટી આંગળીથી ચંદ્રદેવને જમીન પર લાવી દીધા. વીરભદ્રે ઇન્દ્રના માથા પર ઘસીને, તલવારથી તેનું માથું કાપી નાખ્યું. તેણે અગ્નિના બંને હાથ કાપી નાખ્યા, અને તેની જીભ પણ કાઢી લીધી; પછી પગથી અગ્નિના માથા પર માર્યો. ભગવાને પોતે યમના દંડને કાપી નાખ્યો, અને ઇશાન દેવને પોતાના ત્રિશૂલથી જમીન પર પાડી દીધા. આ રીતે, effortless રીતે, તેણે ત્રીસ-ત્રણ દેવો, ત્રણસો અને ત્રણ હજાર વધુ દેવોનો સંહાર કરી નાખ્યો. ત્રણ દેવાધિદેવો, મુખ્ય ઋષિઓ અને યુદ્ધ માટે એકત્ર થયેલા અન્ય દેવો પણ માર્યા. ભદ્રે તલવાર, મુઠ્ઠી અને બાણથી પ્રહાર કર્યા; ત્યારે શક્તિશાળી વિષ્ણુએ પોતાનો ચક્ર ઉંચકીને ભયંકર ક્રોધથી યુદ્ધ શરૂ કર્યું. ભગવાન માધવ અને રુદ્ર વચ્ચે અતિ ભયાનક અને રોમાંચક યુદ્ધ થયું. વિષ્ણુએ પોતાના યોગબળથી અગણિત ભયંકર દૈવી સ્વરૂપો ઉત્પન્ન કર્યા. શંખ, ચક્ર અને ગદા સાથે, અનેક નારાયણ સમાન તેજસ્વી સ્વરૂપો જન્મ્યા. વીરભદ્રે વિષ્ણુના માથા પર ગદાથી પ્રહાર કર્યો, અને પછી યુદ્ધમાં તેના છાતી પર પણ મજા કરતા માર્યો. એ સમયે, પરમપુરુષ જમીન પર બેહોશ પડી ગયો; પછી ઉઠીને, ભગવાને ચક્ર ઉંચકી તેને સંહાર કરવા પ્રયત્ન કર્યો. ક્રોધથી લાલ આંખોવાળો, મહાન પુરુષ, અડગ ઊભો રહ્યો; તેનો ભયંકર ચક્ર કાળના સૂર્ય જેવો ઝળહળતો હતો. પણ, અડગ વીરભદ્રે એ ચક્રને રોકી લીધું, અને તે ચક્ર હલ્યો નહીં; એ સ્થિતીમાં, જાણે પર્વતના શિખર જેવો, ભગવાન અડગ ઊભા રહ્યા. પછી ભગવાનના શારંગ ધનુષ્યને ત્રણ ભાગમાં તોડી નાખ્યું; શારંગના ટોચના બળથી ભગવાનનું માથું કાપી નાખ્યું. કાપેલું માથું પાતાળમાં પવનના બળથી, પિનાકીના પ્રભાવથી, જઈ પડ્યું. માથે એ સમયે યજ્ઞના અગ્નિમાં પ્રવેશ્યું, જ્યાં યજ્ઞની વિધિ, ખૂંટા અને દ્વાર નાશ પામ્યા હતા. મહાન યજ્ઞશાળા જલતી જોઈ, યજ્ઞ પણ હરણના રૂપમાં આકાશ તરફ ભાગી ગયો. વીરભદ્રે તેને પકડીને, યજ્ઞને પણ માથાવિહીન કરી દીધો; પછી પ્રજાપતિ ધર્મ અને વિશ્વના ગુરુ કશ્યપને પણ પાડી દીધા. શકિતશાળી વીરભદ્રે અરીષ્ટનેમી, અનેક પુત્રોના સ્વામી, ઋષિ અંગિરસ અને કૃષ્ણાશ્વને પણ પાડી દીધા. વીરભદ્રે પ્રસિદ્ધ દક્ષના માથા પર પગથી માર્યો, તેનું માથું કાપી નાખ્યું, અને શ્રેષ્ઠ દ્વિજોએ તેને અગ્નિમાં દહન કર્યું. વીરભદ્રે સરસ્વતી અને દેવમાતાની નાકના ટોચ પણ પોતાની આંગળીથી કાપી નાખ્યા. તે પછી, તે તેજસ્વી અને શકિતશાળી, શમશાનમાં ભવની જેમ ઊભો રહ્યો; એ સમયે, કમળમાંથી જન્મેલા ભગવાન બ્રહ્મા ઉપસ્થિત થયા. બ્રહ્માએ નમન કરીને, શાંતિની પ્રાર્થના કરતાં કહ્યું: “ભદ્ર, હવે ક્રોધ પૂરતો છે; દેવો પણ નાશ પામ્યા છે.” “કૃપા કરો, સર્વેને ક્ષમા કરો, વાળમાંથી જન્મેલા ગણો સહિત, ó સ્થિર વીરભદ્ર.” અને ભદ્ર, બ્રહ્માના બળથી, શાંત થઈ ગયો. ધીરે-ધીરે શાંતિ ફરી સ્થપાઈ; ભગવાન વૃષધ્વજ પણ બ્રહ્માના આજ્ઞા પ્રમાણે શાંતિથી આકાશમાં ઊભા રહ્યા. શર્વ, સર્વેને દાતા, લોકોના મહાન સ્વામી, પોતાના ગણો સાથે, બ્રહ્માના વિનંતીથી, દયાળુ થયા. પછી, તેમણે જે મર્યા હતા, તેમના શરીરો પૂર્વવત પુનઃસ્થાપિત કર્યા; ઇન્દ્રનું માથું અને મહાન વિષ્ણુનું માથું પણ પુનઃસ્થાપિત કર્યું. મહાન ભગવાને દક્ષ, શ્રેષ્ઠ ઋષિ, અને અન્ય સૌને, વાગીશી અને દેવમાતાની નાકના ટોચ પણ પુનઃ આપ્યા. મૃતકોને જીવન અને વિવિધ વરદાન આપ્યા; દક્ષ, જેનું ચહેરું નાશ પામ્યું હતું, તેને ભગવાને માથું આપ્યું. મહાન ભવાએ પોતાની લીલાથી દક્ષ માટે ચહેરું બનાવ્યું; દક્ષ, ચેતન થઇ, જોડેલા હાથે ઊભો રહ્યો. દક્ષે શંકર, દેવોના સ્વામી, વૃષધ્વજની સ્તુતિ કરી; તેની સ્તુતિથી, મહાન ભગવાને દક્ષને વિવિધ વરદાન આપ્યા. દક્ષ, જેના કર્મ શુદ્ધ હતા, તેને ગણોનો સ્વામીપદ આપ્યો; અને સર્વે દેવોએ પરમ દેવોના સ્વામીની સ્તુતિ કરી.