కూర్మపురాణమ్

భవాన్ సర్వస్య కార్యస్య కర్తాహఽమధిదైవతమ్

ఈ సృష్టిలోని అన్నిటికీ నీవే కర్త, నేనైతే ఉపదేవుడిని.

భవాన్ సోమస్త్వహం సూర్యో భవాన్ రాత్రిరహం దినమ్

నీవు సోముడు, నేనైతే సూర్యుడు; నీవు రాత్రి, నేనైతే పగలు.

భవాన్ జ్ఞానమహం జ్ఞాతా భవాన్ మాయాహమీశ్వరః

నీవు జ్ఞానం, నేనైతే జ్ఞాత; నీవు మాయ, నేనైతే ఈశ్వరుడు.

యో ఽహం సునిష్కలో దేవః సో ఽపి నారాయణః పరః

నేను భాగభేదం లేని దేవుడిని, ఆ పరమ నారాయణుడే నేనూ.

పాలయైతజ్జగత్ కృత్స్నం సదేవాసురమానుషమ్

ఈ మొత్తం లోకాన్ని, దేవతలు, అసురులు, మనుషులతో సహా, రక్షించు.

ధామైకమవ్యక్తమనన్తశక్తిః

అది ఒకే ఒక స్థానం, అవ్యక్తంగా, అనంతశక్తితో ఉంది.

తదేవ సుమహత్ పద్మం భేజే నాభిసముత్థితమ్

ఆ మహా పద్మాన్ని, నాభి నుండి పుట్టినదాన్ని, ఆయన ప్రవేశించాడు.

మహాసురౌ సమాయాతౌ భ్రాతరౌ మధుకైటభౌ

మధు, కైటభ అనే ఇద్దరు మహా రాక్షస సోదరులు కలిసివచ్చారు.

కర్ణాన్తరసముద్భూతౌ దేవదేవస్య శార్ఙ్గిణః

దేవదేవుడైన శారంగధారి చెవుల మధ్యనుండి వారు పుట్టారు.

త్రైలోక్యకణ్టకావేతావసురౌ హన్తుమర్హసి

ఈ ఇద్దరు రాక్షసులు మూడు లోకాలకు బాధ కలిగించేవారు. నీవు వీరిని సంహరించాలి.

ఆజ్ఞాపయామాస తయోర్వధార్థం పురుషావుభౌ

ఆ ఇద్దరిని సంహరించమని ఆయన ఆజ్ఞాపించారు.

వ్యనయత్ కైటభం విష్ణుర్జిష్ణుశ్చ వ్యనయన్మధుమ్

విష్ణువు కైటభుడిని, జిష్ణువు మధువును జయించాడు.

బభాషే మధురం వాక్యం స్నేహావిష్టమనా హరిః

హరి ప్రేమతో మనసు నిండుకొని మధురమైన మాటలు పలికాడు.

నాహం భవన్తం శక్నోమి వోఢుం తేజామయం గురుమ్

ప్రభూ! నీ మహత్తును నేను భరించలేను.

అవాచ వైష్ణవీం నిద్రామేకీభూయాథ విష్ణునా

విష్ణువు, నిద్రా దేవి ఇద్దరూ ఒక్కటై మౌనంగా ఉండిపోయారు.

బ్రహ్మా నారాయణాఖ్యో ఽసౌ సుష్వాప సలిలే తదా

ఆ సమయంలో నారాయణునిగా ప్రసిద్ధుడైన బ్రహ్మ దేవుడు జలంపై నిద్రించాడు.

అనాద్యనన్తమద్వైతం స్వాత్మానం బ్రహ్మసంజ్ఞితమ్

ఆయన ఆదియైనవాడు, అంతములేని వాడు, ద్వైతం లేని స్వరూపుడు, బ్రహ్మమనే పేరుగలవాడు.

ససర్జ సృష్టిం తద్రూపాం వైష్ణవం భావమాశ్రితః

విష్ణువు స్వరూపాన్ని ధరించి, అదే రూపంలో సృష్టిని సృష్టించాడు.

ఋభుం సనత్కుమారం చ పుర్వజం తం సనాతనమ్

ఆయన ఋభువును, పురాతనుడైన శనత్కుమారుని సృష్టించాడు.

విదిత్వా పరమం భావం న సృష్టౌ దధిరే మతిమ్

పరమ స్థితిని తెలుసుకున్న వారు సృష్టిలో మనస్సు పెట్టలేదు.

బభూవ నష్టచేతా వై మాయయా పరమేష్ఠినః

పరమేశ్వరుని మాయ వల్ల వారి జ్ఞానం పోయింది.

వ్యాజహారాత్మనః పుత్రం మోహనాశాయ పద్మజమ్

మోహం, ఆశ కోసం తన కుమారుడిగా పద్మజుడిని ఉద్భవింపజేశాడు.

యదుక్తవానాత్మనో ఽసౌ పుత్రత్వే తవ శఙ్కరః

శంకరా! నీవు కుమారుడిగా పిలిచే వాడిని ఆయన తన కుమారుడిగా ప్రకటించాడు.

ప్రజాః స్త్రష్టుమనాస్తేపే తపః పరమదుశ్చరమ్

ప్రజలను సృష్టించాలనే కోరికతో అతను అత్యంత కఠినమైన తపస్సు చేశాడు.

తతో దీర్ఘేణ కాలేన దుః ఖాత్ క్రోధో ఽభ్యజాయత

అంతకు తర్వాత, చాలా కాలం గడిచిన తరువాత, బాధతో కోపం పుట్టింది.

తతస్తేభ్యో ఽశ్రుబిన్దుభ్యో భూతాః ప్రేతాస్తథాభవన్

అప్పుడా కన్నీటి బిందువుల నుంచి ప్రేతాలు పుట్టాయి.

జహౌ ప్రాణాంశ్చ భగవాన్ క్రోధావిష్టః ప్రజాపతిః

కోపంతో నిండిన ప్రజాపతి భగవంతుడు తన ప్రాణాలను విడిచిపెట్టాడు.

సహస్త్రాదిత్యసంకాశో యుగాన్తదహనోపమః

అతడు వెయ్యి సూర్యుల్లా ప్రకాశిస్తూ, యుగాంతంలో వచ్చే అగ్నిలా కనిపించాడు.

రోదనాద్ రుద్ర ఇత్యేవం లోకే ఖ్యాతిం గమిష్యసి

నీ ఏడుపు వల్ల, నీవు లోకంలో రుద్రుడు అనే పేరుతో ప్రసిద్ధి చెందుతావు.